เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 671 ไม่ต้องการหนูแล้วหรอ
บทที่ 671 ไม่ต้องการหนูแล้วหรอ
“สัมภเวสีตั้งใจรอจนพลังหยางของพวกคุณอ่อนลง ฉวยโอกาสล้างแค้นในคราเดียว”
ฉู่ลั่วเอ่ย “เส้นผมในร่างกายพวกคุณเป็นตัวกลางให้มันสัมผัสพลังหยางของพวกคุณ”
“ทันทีที่พลังหยางในตัวพวกคุณอ่อนลง มันจะมาเอง”
ฟังมาถึงนี่ เสียงพี่หมิงสั่นเครือ “ปะ… ปะ… ปรมาจารย์ มันมาแล้ว พวกเราจะรอดเหรอครับ”
เขาสบตาปิ่งอินฮวา รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง
…
รัตติกาลมาเยือน
ช่วงเวลาใกล้เที่ยงคืน
ภายในห้องอันมืดมิด จู่ ๆ ความกดอากาศต่ำลง ความเย็นเยียบเสียดกระดูกค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในห้องนอนผ่านช่องว่างระหว่างบานหน้าต่างและประตู
จวบจนพลังหยินเข้ามาหลอมรวมอยู่ข้างเตียงทั้งหมด ห้องนอนนี้ก็มีพลังหยินหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
“อิ ๆ ๆ”
“คุณแม่!”
“คุณพ่อ!”
“คุณพ่อคุณแม่ที่รักที่สุด”
นั่นเป็นสัมภะเวสีหน้าเขียวเขี้ยวคม สูงพอ ๆ กับเตียง มันมีความคิดเดียวในหัว… คือให้คุณพ่อคุณแม่มาอยู่กับมัน
ครอบครัวพวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
สัมภเวสีเด็กกระโดดพุ่งเข้าหา ทว่าขณะกำลังจะสัมผัสเตียง กลับส่งเสียงหวีดแหลมโหยหวน ลอยไปอยู่บนมุมซ้ายของห้องนอนทันที
พี่หมิงและปิ่งอินฮวาที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
มุมทั้งสี่ของห้องนอนจุดโคมแดงไว้ ทั้งห้องนอนถูกปกคลุมด้วยแสงจากโคมแดง
และในมุมหนึ่ง มีฉู่ลั่ว ฉู่จิง และอาจวี๋ผู้ช่วยยืนอยู่
พวกเขาเงยหน้ามองสัมภเวสีเด็กที่เกาะอยู่บนเพดานประหนึ่งแมงมุมอย่างพร้อมเพรียง
กลิ่นอายพยาบาทโถมทับออกจากตัวสัมภเวสีเด็ก ม่านตาขนาดเท่าเม็ดข้าวเปี่ยมด้วยจิตสังหาร
“ป่าป๊า หม่าม้า ไม่ต้องการหนูแล้วเหรอ”
“ไหนป่าป๊าหม่าม้าบอกว่าจะอยู่กับหนูตลอดไป เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ใช่เหรอ”
“ป่าป๊าหม่าม้าหลอกหนูเหรอ”
เสียงของสัมภเวสีเด็กร้อนใจจนพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“เป็นเพราะป่าป๊าหม่าม้ามีลูกอีกคนแล้วเหรอ?”
ฉู่ลั่วอธิบาย “ผีเด็กที่ไม่ถูกฝังทันทีหลังตาย จะล่องลอยไปรอบ ๆ”
“พวกเขาชอบลอยไปยังบ้านที่มีเด็ก ตกกลางคืนกัดแทะมือเท้าและใบหน้าของเด็ก”
“ในสถานการณ์ปกติ ขอเพียงจุดโคมแดงในบ้าน ผีเด็กก็จะไม่มาอีก”
ฉู่ลั่วเดินไปยังริมผนัง ก่อนดับโคมแดงทีละมุม
“ไฟ (เติง) และบุตร (ติง) ออกเสียงคล้ายกัน การแขวนโคมแดงเท่ากับขอบุตร ผีเด็กที่ญาณสัมผัสอ่อนจะรู้ว่าบ้านนี้ยังไม่มีลูก และจะไม่มา”
“แต่สัมภเวสีเด็กไม่เหมือนกัน”
ฉู่ลั่วดับโคมไฟทั้งสี่ “สัมภเวสีเด็กขี้อิจฉา ขี้หวง ทันทีที่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองขอบุตร กลิ่นอายพยาบาทจะยิ่งทวีคูณ”
“เพราะอย่างนั้น… คนที่เคยทำแท้งหรือเคยฆ่าลูกตัวเอง หากขอบุตรด้วยโคมแดงจะท้องได้ยากมาก ต่อให้คลอดลูกสำเร็จก็ยากจะเลี้ยงให้รอด”
“เพราะสัมภเวสีเด็กไม่ยอมให้พ่อแม่ตัวเองมีลูกเพิ่มอีก”
พี่หมิงและปิ่งอินฮวากระโจนไปอยู่ข้างกายพวกฉู่จิงแล้ว คนหนึ่งกอดแขนฉู่จิง คนหนึ่งกอดแขนอาจวี๋
ทั้งสี่คนขดกันเป็นก้อน ตัวสั่นเทาอยู่ในมุมหลืบ
“ปรมาจารย์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้ความรู้มั้ง!”
พี่หมิงวิงวอน เขาไม่อยากรู้เรื่องผีเด็กหรือเรื่องโคมแดงสักหน่อย!
ฉู่จิงสุขุมกว่าพวกเขา “ลั่วลั่วหมายความว่า พวกคุณคือพ่อแม่ของมัน มันถึงไม่อยากให้พวกคุณขอบุตร”
พี่หมิง “…”
ปิ่งอินฮวา “…”
มิน่าปรมาจารย์ถึงบอกว่า นอกจากสลายพลังหยางให้สิ้น ยังมีอีกวิธีสามารถใช้ดึงดูดสัมภเวสีเด็ก ที่แท้เป็นการดึงดูดแบบนี้นี่เอง!
ฉู่ลั่วและฉู่จิงมองพวกเขาสองคน
แม้แต่อาจวี๋ยังมองพวกเขาสองคน
สามคนหกตา หากนับตาของสัมภเวสีเด็กด้วยจะเป็นแปดตา มองจ้องพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง
พี่หมิงอยากร้องไห้นัก “ผมเปล่านะ! ผมไม่มีลูกจริง ๆ!”
ปิ่งอินฮวาก็จวนเจียนจะร้องไห้ “ปรมาจารย์ คุณต้องเชื่อฉันนะคะ! ฉัน… ฉัน…”
เธอร้อนใจจนหันมองสัมภเวสีเด็ก อดทนกับสัมภเวสีเด็กผู้สยดสยองชวนผวา “เด็กน้อย พูดให้รู้เรื่องสิ! ใครเป็นป่าป๊าหม่าม้าของเธอกันแน่”
สัมภเวสีเด็กมองตรงไปที่พี่หมิงและปิ่งอินฮวา
“ป่าป๊า หม่าม้า!”
ปิ่งอินฮวา “…”
พี่หมิง “…”
อย่าว่าแต่กระโดดแม่น้ำเหลืองเลย ต่อให้ตายก็คงล้างมลทินไม่ออกแล้ว
สัมภเวสีเด็กคลานไปมาบนเพดานด้วยมือและเท้าอย่างรวดเร็ว แทบจะอยู่เหนือพวกเขาแล้ว “ป่าป๊า หม่าม้า ไม่ต้องการหนูแล้วเหรอ”
เสียงนั้นโศกา กลิ่นอายพยาบาทรอบตัวรุนแรงยิ่งขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
