เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 682 เฉิงยวนกลับมาแล้ว
บทที่ 682 เฉิงยวนกลับมาแล้ว
หัวหว่านเริ่มเข้ามาเก็บของที่วางอยู่บนโต๊ะ
เฝ้ามองป่าป๊าหม่าม้ามือใหม่พะเน้าพะนอลูกสาวที่จู่ ๆ ก็ได้มี ด้วยความรักและความเอ็นดูสุดหัวใจ
เธอหันไปมองฉู่ลั่วที่นั่งมองภาพนี้อยู่ด้านข้าง ความรู้สึกบางอย่างพลันจมลึกลงไปในใจ
คุณหนูคงจะอิจฉามากสินะ…
คนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่กลับแสดงความรักความเอ็นดูกับเด็กผู้หญิงสักคนได้ขนาดนี้
แต่ตระกูลฉู่…
พ่อแม่ประหลาดคู่นั้น ไม่สนใจลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง กลับไปปกป้องลูกสาวตัวปลอมคนนั้น!
ฮึ!
คนอย่างคุณหนูต่างหากที่หาได้ยาก
คุณหนูของพวกเขาต่างหากที่ผู้คนรัก
จนกระทั่งพวกหมิงหลู่คุยกันเสร็จแล้วว่าจะซื้ออะไรให้ลูกสาวบ้าง จะอยู่ในบ้านแบบไหน ฉู่ลั่วก็เดินเข้ามา
“หมดเวลาแล้วค่ะ”
หมิงหลู่กับปิ่งอินฮวาต่างก็ชะงักงัน มองไปที่สัมภเวสีเด็ก
เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอ กระพริบตามองพวกเขา
ปิ่งอินฮวา “…”
แย่แล้ว รับไม่ไหวเลย
หมิงหลู่ก็รับไม่ไหวเช่นกัน แต่เขายังมีสติอยู่ จึงได้ส่งเด็กน้อยในอ้อมกอดให้ฉู่ลั่ว
แม้มาอยู่ในอ้อมแขนของฉู่ลั่วแล้ว แต่เด็กน้อยยังคงมองพวกเขาด้วยความสับสน
ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มหวานออกมา
ทั้งเชื่อฟังทั้งน่ารัก
“ท่านปรมาจารย์!” ปิ่งอินฮวาลุกขึ้นมา “ให้เธออยู่บนโลกนานอีกสักหน่อยได้ไหมคะ เธอ… เธอยังไม่ทันได้เห็นความงดงามของโลกเลย”
หมิงหลู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่นอมองฉู่ลั่วเช่นกัน “ท่านปรมาจารย์ พวกเราไม่ขออะไรมากครับ แค่อยากพาเธอออกไปเที่ยวเล่น ซื้อเสื้อผ้าอะไรต่าง ๆ เท่านั้น”
เขาเองก็ไม่เข้าใจนัก แต่เคยได้ยินมาว่าปรมาจารย์ฉู่เลี้ยงสิ่งเหล่านี้ไว้ข้างกายด้วยเหมือนกัน
แต่ไม่รู้ว่าวิธีการเลี้ยงเป็นอย่างไร
ฉู่ลั่วเงียบไปแล้ว
หัวหว่านมองเด็กหญิงหน้าตาน่ารักพลางเดินมาหยุดข้างคุณหนู พลางกระซิบบอกว่า “เมี่ยวเมี่ยวอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีเพื่อนเล่น ถ้าอย่างนั้น…”
ฉู่ลั่วก็มองสัมภเวสีเด็กในอ้อมแขน
“ท่าปรมาจารย์ ถ้าหากว่ายากเกินไปก็ไม่เป็นอะไรนะคะ”
“มันไม่ยากหรอกค่ะ เพียงแต่…” ฉู่ลั่วหยุดไปหนึ่งวินาที ก่อนจะถอนหายใจ “อืม การทิ้งเธอไว้บนโลกมนุษย์ก็มีข้อดีสำหรับเธอเหมือนกัน”
“ความยึดติดของเธอยังหายไป ถึงแม้ความโกรธจะหายไปหมดแล้ว แต่ความยึดติดในตัวป่าป๊าหม่าม้ายังมีอยู่”
“หากทำให้ความยึดติดของเธอหายไปได้ ก็ถือเป็นบุญกุศล ชาติหน้าจะได้ไปเกิดในครรภ์ที่ดี”
นี่ก็เป็นวิธีเลี้ยงกุมารทองด้วยเช่นกัน
การเลี้ยงกุมารทองจะทำเรื่องชั่วร้ายไม่ได้ กุมารทองและเจ้าของเติมเต็มซึ่งกันและกัน
กุมารทองช่วยนำพาโชคลาภมาให้เจ้าของ ส่วนเจ้าของก็ดูแลเอาใจใส่และบูชามัน รับบุญบารมีจากตรงนี้ เพื่อไปเกิดในครรภ์ที่ดีในชาติหน้า
ดังนั้นในเมืองที่ป่าป๊าหม่าม้าหลายคนจึงเต็มใจให้ลูกกลายเป็นกุมารทอง ให้มันหาเจ้านายสักคน เพื่อให้ชาติหน้าลูกของตนได้ไปเกิดในที่ดี
สัมภเวสีเด็กตนนี้ถูกทารุณกรรมเหมือนไม่ใช่คนมาทั้งก่อนและหลังความตาย ความโกรธแค้นในใจหายไปแล้วก็ไปสู่ปรภพได้ แต่จะได้กลับชาติมาเกิดอยู่ระยะเวลาหนึ่ง
“พวกคุณแน่ใจใช่ไหมคะว่าอยากให้เธออยู่?”
“แน่ใจครับ!”
หมิงหลู่พยักหน้า
ทันใดนั้น น้ำเสียงร้อนใจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา
“ฉู่ลั่ว ฉู่ลั่ว แย่แล้วล่ะ!”
จิ่งเจียเหยียนวิ่งมาจากข้างนอกท่าทางรีบร้อน เธอไม่มองพวกปิ่งอินหยา แต่พุ่งตรงมาตรงหน้าของฉู่ลั่วด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“เฉิงยวนกลับมาแล้ว!”
“เฉิงยวนพาซ่งเมี่ยวเมี่ยวกลับมาแล้ว!?”
ฉู่ลั่วกระพริบตาปริบ “พวกเธอกลับมาแล้วไม่ดีเหรอ?”
จิ่งเจียเหยียนมองไปรอบ ๆ อย่างร้อนใจ หากไม่ใช่เพราะยังมีคนนอกอยู่ คงกลับร่างเดิมไปแล้ว “ฉู่ลั่วพาวิญญาณพยาบาทกลับมาหนึ่งตน แล้วยังพาสัมภเวสีเด็กมาอีก”
“เฉิงยวนกับซ่งเมี่ยวเมี่ยวต้องอิจฉาแน่นอน”
ฉู่ลั่วเลิกคิ้ว “คงจะ… ไม่หรอกมั้ง?”
มีอะไรให้อิจฉาด้วยเหรอ?
เธอมองหัวหว่าน
หล่อนมีท่าทางเคร่งขรึมขึ้น นึกถึงตอนที่เฉิงยวนโทรมาหาก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา
“คุณหนู มีความเป็นไปได้มากนะคะ”
ฉู่ลั่ว “…”
คงไม่หรอกมั้ง
จิ่งเจียเหยียนร้อนใจจนลิ้นงูโผล่ออกมาแล้ว หัวหว่านเองก็เม้มปาก
“ข้ากลับมาแล้ว!”
“พวกเรากลับมาแล้ว!”
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ทำให้คนที่อยู่ในห้องรับแขกเปลี่ยนสีหน้าไปแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
