เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 685 เป้าหมายของระบบ
บทที่ 685 เป้าหมายของระบบ
ฉู่ลั่วเปลี่ยนสีหน้าไป “เธอกำลังพูดอะไร”
“ข้าออกไปข้างนอกครั้งนี้ ช่วยงานทีมโบราณคดีเอาไว้ไม่น้อย สั่งสมบุญบารมีได้จำนวนหนึ่ง หากเจ้าทำพันธสัญญาข้ารับใช้กับข้า ข้าก็จะมอบบุญบารมีให้เจ้าได้”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “มันของเธอ ฉันจะแย่งมาได้ยังไง”
เฉิงยวนกลอกตาใส่ “ข้าไม่ได้คิดจะบำเพ็ญสักหน่อย จะเอาบุญบารมีนี้ไปทำอะไร? อยู่บนตัวข้าไป ก็เสียเปล่า”
“ในอดีตหากไม่ใช่เพราะถูกนักพรตชั่วนั่นทำร้าย ข้าคงไปเกิดใหม่ตั้งแต่นานแล้ว”
“ต่อให้ไม่บำเพ็ญ แต่ผลบุญก็ยังส่งผลดีกับเธอในชาติต่อไป”
“เป็นผีมาตั้งกี่พันปีแล้ว ตอนนี้อยากให้ข้าไปเป็นมนุษย์อีก ไม่ค่อยเหมาะมั้ง” เฉิงยวนพูดอย่างไม่แยแสว่า “ข้าพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก เรื่องเดียวที่ข้าเป็นห่วง… ก็คือเจ้า”
หล่อนหายตัวไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่ว “เจ้ารู้หรือไม่ สิ่งเดียวที่ข้ากังวลตอนนี้คือเรื่องของเจ้า หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้า… ข้าจะทำยังไงล่ะ? ข้าจะไปเกิดใหม่ได้หรือ?”
“หรือจะต้องเร่ร่อนบำเพ็ญไปในโลก แล้วถูกนักพรตพวกนั้นตามฆ่าตาย!”
แค่คิดถึงผลลัพธ์นี้ เฉิงยวนก็เอาแต่ส่ายหน้า
หล่อนจับมือของฉู่ลั่วไว้ “ฉู่ลั่ว ถือเสียว่าข้าขอร้องเจ้า ทำพันธสัญญาข้ารับใช้กับข้าเถอะ! อาศัยแค่เจ้าคนเดียวบำเพ็ญพลังวิญญาณ ไม่รู้ว่าต้องบำเพ็ญไปอีกกี่ปีกี่ชาติ”
“ไม่รู้ว่าสวรรค์นั่นจะสมองกลับขึ้นมาตอนไหน ถ้ามอบดวงถึงฆาตให้เจ้าอีก เจ้าจะทำอย่างไร? จะทำเช่นไร? แล้วคนในบ้านเล่า จะอยู่ยังไง?”
ฉู่ลั่วก้มหน้าลงเล็กน้อย ยังคงลังเล
ทั้งที่เฉิงยวนร้อนใจมาก “เอาบุญมาส่งให้ถึงหน้าประตู เจ้าจะไม่เอาเหรอ”
ฉู่ลั่วเอ่ย “นั่นเป็นบุญบารมีของเธอ”
“ข้าไม่เอา ข้ามอบให้เจ้า”
ฉู่ลั่ว “…”
การแบ่งบุญบารมีของผู้อื่น ถือเป็นข้อห้ามใหญ่ในลัทธิเต๋า
“ฉู่ลั่ว!” เฉิงยวนพูดอย่างจริงจัง ทั้งยังทำท่าทางเหมือนเจ็บใจที่เหล็กกล้าไม่สามารถกลายเป็นเหล็กได้ “ข้าไม่ต้องการมันจริง ๆ ข้ายกบุญบารมีให้เจ้า เจ้าไปได้ดี ข้าก็มีชีวิตที่ดี ทุกคนก็พลอยดีไปด้วย”
หล่อนหยุดไปครู่หนึ่ง “ทุกคนมีความสุข ถึงจะเรียกว่าบุญ”
ฉู่ลั่วเอ่ย “…ให้ฉันคิดก่อน”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็รีบคิดล่ะ! พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาทวงคำตอบ”
เฉิงยวนที่กำลังจะลอยออกไป หันมาอีกครั้ง “แล้วก็… ข้ายกบุญบารมีให้เจ้า เพราะข้าทนฉู่หร่านไม่ไหวแล้ว!”
“หล่อนทำเรื่อง ๆ โง่ครั้งแล้วครั้งเล่า สวรรค์ก็ปกป้องหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่า”
“น่ารังเกียจแทบแย่อยู่แล้ว”
“ตอนไปข้างนอก ข้าได้เจอฉู่หร่านครั้งหนึ่ง…” เฉิงยวนสูดลมหายใจเข้าลึก สองมือทำท่ากดลง “ข้าไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าตัวเองนิสัยดีขนาดนี้ ข้าใกล้จะกลายเป็นเทพเจ้าแห่งความอดทนแล้ว!”
หล่อนตะโกนใส่แสงจันทร์
ฉู่ลั่ว “…”
หลังจากตะโกนเสร็จแล้ว เฉิงยวนก็สีหน้าดีขึ้นมาก หล่อนหันหน้ากลับมาเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “เจ้าพิจารณาดูให้ดี ข้าหวังว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ”
พูดจบ วิญญาณสาวก็ลอยออกไปแล้ว
เสียงของระบบดังขึ้นมาทันที
[นายหญิง คุณคงไม่ได้จะเอาบุญบารมีของเฉิงยวนมาเพิ่มพลังวิญญาณ เพื่อต่อสู้กับฉู่หร่านจริงใช่ไหม?]
ฉู่ลั่ว “…”
[นายหญิง แบบนี้ไม่ค่อยดีนะครับ! ฉู่หร่านเป็นลูกรักสวรรค์ คุณ… ต่อให้คุณเอาบุญบารมีของเฉิงยวนมา ก็เพิ่มพลังวิญญาณได้ไม่เท่าไหร่]
ฉู่ลั่ว “…”
[นายหญิง คุณพูดอะไรบ้างสิ! คุณจะไม่สนใจผมได้นะ! ผมจำเป็นต้องสื่อสาร พวกเรามีแต่การสื่อสารกันเท่านั้นที่ทำให้พวกเราได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด!]
[นายหญิง…]
[นายหญิง คุณพูดอะไรบ้างสิ!]
ทันใดนั้นฉู่ลั่วก็ลืมตาขึ้นมา ระบบที่เอาแต่ส่งเสียงเรียกไม่หยุดเงียบลงในทันที
ฉู่ลั่วหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย เฝ้ามองดวงจันทร์ที่ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
“นายต่างจากเมื่อก่อนนะ”
[…อะไรครับ? อะไรที่ต่างออกไป?]
ฉู่ลั่วเอ่ย “ตอนที่นายเพิ่งมาอยู่กับฉัน เอาแต่ยุยงให้ฉันบำเพ็ญพลังวิญญาณ ยุยงให้ฉันไปสู้กับฉู่หร่าน ตบหน้าหล่อนซะ”
[นั่น… นั่นเป็นช่วงที่เพิ่งเริ่มต้นไม่ใช่เหรอครับ! ยังไม่เข้าใจพลังของฉู่หร่าน!]
ฉู่ลั่วพูดต่อไป “แต่หลังกลับมาจากที่อื่น นายก็ไม่ค่อยส่งเสริมให้ฉันบำเพ็ญพลังวิญญาณแล้ว”
[ …]
ฉู่ลั่วพูดต่อ “และไม่ให้ฉันต่อสู้กับฉู่หร่านด้วย”
ระบบเงียบไปแล้ว
ฉู่ลั่วหลับตาต่อไป มือทั้งสองข้างประสานกัน “ครั้งแรกที่นายมาหาฉัน บอกว่านายเป็นระบบของฉัน เป้าหมายคือให้ฉันได้รับความชื่นชอบจากคนรอบข้าง ตบหน้าลูกสาวตัวปลอม ทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของฉัน”
“ตอนนี้ล่ะ? เป้าหมายของนาย …ยังเหมือนที่คุยกันไว้ไหม?”
น้ำเสียงของระบบไร้เรี่ยวแรง
[นายหญิง เป้าหมายของผมในตอนนี้ แค่อยากให้คุณมีชีวิตอยู่]
ฉู่ลั่วแค่นหัวเราะในลำคอโดยไม่ได้ตอบอะไรอีก
ระบบก็ไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน
YOU MAY ALSO LIKE
