เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 686 หากบังเอิญเสียชีวิต กรรมจะสิ้นสุดลงไหม
บทที่ 686 หากบังเอิญเสียชีวิต กรรมจะสิ้นสุดลงไหม
วันต่อมา
ฉู่ลั่วเปิดประตูห้องนอนก็เห็นเฉิงยวนกำลังพิงประตูห้องอยู่
หล่อนเอามือสองข้างกอดอก มองมาด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คำตอบล่ะ?”
ฉู่ลั่วถามย้ำ “… เธอไม่ต้องการบุญบารมีจริงเหรอ?”
“ไม่เอา! บอกแล้วไงว่าไม่เอา ข้าไม่ได้ร้องขออะไรอย่างอื่น มีแค่อย่างเดียว คือเจ้ารีบบำเพ็ญให้สำเร็จ แล้วตบหน้าฉู่หร่านให้ข้า!”
ว่าแล้ว หล่อนก็ตบอากาศแรง ๆ หลายครั้ง “ตบแบบนี้เลยนะ ตบหน้าดังเพียะ ๆ แบบนี้เลย! อย่าเหลือเยื่อใยเด็ดขาด”
ฉู่ลั่ว “…”
เห็นได้ชัดว่า ตอนบังเอิญเจอฉู่หร่านเมื่อคราวไปทำงานข้างนอก ต้องโดนทำให้โกรธมากแน่นอน
เฉิงยวนถอนหายใจ “ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งพูดชื่อก็ยิ่งทนไม่ไหว ฟู่ว! สรุปว่าจะทำพันธสัญญาเมื่อไหร่!”
ฉู่ลั่วยกมุมปาก แววตาเฉียบคม “วันนี้แล้วกัน!”
เฉิงยวนเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า “นี่สิถึงจะถูกต้อง! เจ้าตั้งใจบำเพ็ญ คนคนหนึ่งบรรลุเต๋า พวกเราทั้งคฤหาสน์ก็ได้ขึ้นสวรรค์!”
“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? พวกเราเป็นคนไม่ดีจนจะไม่ได้ขึ้นสวรรค์เหรอ?” เสียงของหัวหว่านดังมาจากด้านหลัง
“คุณหนู คนตระกูลซ่งมาแล้วค่ะ”
…
ด้านล่าง ลูกหลานตระกูลซ่งต่างก็มากันหมดทุกคน สีหน้าของพวกเขาย่ำแย่มาก ทันทีที่เห็นฉู่ลั่วปรากฏตัว ก็รีบลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
“สวัสดีท่านปรมาจารย์”
“ท่านปรมาจารย์ช่วยด้วย!”
ฉู่ลั่วเพิ่งมา พวกเขาก็พูดเรื่องของตัวเองกันไม่หยุด แต่ก็สามารถรับรู้ได้จากคำพูดของพวกเขา
หลังจากฉู่ลั่วทำลายค่ายกลของซ่งอวิ๋นไท่ ตระกูลซ่งก็ได้รับผมกรรมตามสนอง
มีปัญหามากมายเกิดขึ้นกับโครงการของตระกูลซ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกหลานของตระกูลซ่งก็ถูกสืบพบว่ามีปัญหา ตอนนี้กำลังทำการสืบสวน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งซ่งอวิ๋นไท่ ช่วงนี้เรื่องเขาทำมาตลอดหลายปีแดงออกมา หุ้นของบริษัทจึงร่วงลงมาหลายครั้ง
หากเป็นแบบนี้ต่อไป ต้องล้มละลายแน่
“ท่านปรมาจารย์ ขอเพียงช่วยแก้กรรมที่คืนสนองนี้ให้พวกเราได้ ให้พวกเราทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“เงินเท่าไหร่ พวกเราก็ยอมจ่าย”
ฉู่ลั่วนั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเขา “ฉันเคยบอกแล้ว ถ้าจะแก้กรรมที่ตามสนอง มีเพียงวิธีเดียว นั่นก็คือตามหาคนที่ทำเรื่องนี้ให้พ่อของคุณ”
ซ่งเฉินอี้พูดอย่างร้อนใจ “พวกเราคิดหาวิธีสารพัดแล้วครับ แต่คุณพ่อของผมก็ไม่ยอมบอกเลยว่าคนในตอนนั้นเป็นใคร”
“คุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? บาปกรรมก็ของเขา ทำไมถึงให้ลูกหลานอย่างพวกเรามาชดใช้!”
“ความสุขที่เขาควรได้ก็ได้ไปแล้ว มีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ก็พอแล้ว ได้เวลาที่ต้องคิดถึงลูกหลานแล้ว”
หร่วนย่วนย่วนยืนเท้าคางอยู่บนราวบันไดชั้นสอง กำลังฟังคนตระกูลซ่งที่อยู่ด้านล่างด่าซ่งอวิ๋นไท่
ด่าว่าเขาเป็นตาแก่ไม่ยอมตาย
ด่าว่าเขาทำร้ายตระกูลซ่ง
ด่าว่าเขาเห็นแก่ตัว
แถมยังพูดอีกว่าขอเพียงฉู่ลั่วยอมช่วยเหลือ ไม่ว่าจุดจบของซ่งอวิ๋นไท่จะเป็นอย่างไร พวกเขาก็ไม่สนใจ
เหล่าลูกหลานสนใจแค่บริษัท สนใจแค่ชื่อเสียงของตระกูลซ่ง และสนใจแค่ตัวเอง
เฉิงยวนมาอยู่ข้าง ๆ วิญญาณพยาบาท และยืนเท้าคางลงบนราวบันไดเหมือนกัน “พวกคนจิตใจสกปรก!”
หร่วนย่วนย่วนถาม “นี่คือจุดจบของเขาเหรอ? ทุกคนทรยศ ครอบครัวตีจาก ทุกคนต่างก็อยากให้เขาตาย”
เฉิงยวนเอ่ย “นี่นับเป็นจุดจบที่ไหนกัน อย่างมากก็แค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น เดรัจฉานตัวนั้นทำร้ายเจ้า ทำร้ายเด็ก ๆ มันก็ต้องชดใช้!”
หร่วนย่วนย่วนโบกมือทันที “ฉันไม่มีความคิดจะแก้แค้นหรอก เธอไม่ต้องมาทดสอบฉัน ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดจะแก้แค้นเลย”
เฉิงยวนกระซิบ “ที่จริง… มีได้นะ”
“ฉันไม่มีจริง ๆ”
“เจ้ามีได้จริง ๆ นะ”
หร่วนย่วนย่วนเอ่ย “เธอสบายใจเถอะ ต่อให้คนอื่นยุยงขนาดไหน ฉันก็จะยืนกรานว่าไม่!”
เฉิงยวน “…”
หรือว่าคำเตือนรับน้องก่อนหน้านี้จะได้ผลดีเกินไป
จะบอกนางยังไงดี ว่าเราสามารถทำให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นชดใช้ได้!
คนตระกูลซ่งให้คำมั่นสัญญามากมาย แต่ฉู่ลั่วก็ยังไม่ตอบตกลง
ซ่งเฉินเจี๋ยลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห “เธอคิดว่านอกจากตัวเองแล้ว ในโลกนี้จะไม่มีคนอื่นที่สามารถช่วยพวกเราได้เหรอ? ทำมาวางอำนาจบาตรใหญ่!”
ซ่งเฉินเย่าก็ลุกขึ้นเช่นกัน “พวกเรามาหาคุณเพราะเห็นแก่ความสามารถ คุณอย่าให้มันเกินไปนัก เงินพวกเราก็ให้มากพอแล้ว คุณลองพูดมาสิ ว่าต้องการอะไรกันแน่?”
ฉู่ลั่วเอ่ยตอบ “ฉันบอกแล้ว มีแต่คนที่ทำของให้พ่อของพวกคุณในตอนนั้น ถึงจะแก้หนี้กรรมบนตัวพ่อของพวกคุณได้”
“ตามหาเขาเจอ ปัญหาทุกอย่างก็คลี่คลาย”
คนตระกูลซ่งรีบร้อนจากไปด้วยความโกรธ!
คนที่ออกไปเป็นคนสุดท้ายคือซ่งเฉินจุ่น เขาพยักหน้าให้กับฉู่ลั่วด้วยท่าทางสุภาพ “รบกวนท่านปรมาจารย์แล้วครับ นอกจากตามหาคนทำ ก็ไม่มีวิธีการอื่นแล้วจริง ๆ เหรอครับ?”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า
“ถ้าหาก…” ซ่งเฉินจุ่นมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย “ผมหมายถึง ถ้าหาก… คุณพ่อของผมบังเอิญเสียชีวิต เวรกรรมที่ตามสนองจะสิ้นสุดลงไหมครับ?”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า
มีความผิดหวังแวบขึ้นมาในสายตาของซ่งเฉินจุ่น แต่มันหายไปอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้นต้องขอบคุณท่านปรมาจารย์มากครับ”
YOU MAY ALSO LIKE
