เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 700 ว่ายน้ำในแม่น้ำ

บทที่ 700 ว่ายน้ำในแม่น้ำ

“ตอนนั้นพวกเราลอยตัวออกจากหมู่บ้าน อยู่ใกล้ปากแม่น้ำแล้วครับ ซ่างซ่างอ้วนก็เลยรั้งอยู่ท้ายสุด พวกเราอยู่ข้างหน้า เขาคอยร้องเรียกจากด้านหลังให้พวกเรารอเขาครับ”

“พวกเราเลยตะโกนบอกให้ว่ายมาไวหน่อย แต่จู่ ๆ เสียงซ่างซ่างก็หายไป”

ซ่างซ่างเป็นเพื่อนสนิทของผู้โชคดี เด็กชายจึงหันกลับไปมอง พบว่าซ่างซ่างยืนอยู่บนสะพานด้วยท่าทางแปลก ๆ

และตามตำแหน่งที่ซ่างซ่างยืน ใต้สะพานนั้นคือจุดที่กระโปรงลายดอกไม้ตัวนั้นลอยอยู่

“ลอยอยู่ใต้สะพานจริง ๆ นะครับ กระโปรงตัวนั้นพลิ้วไปมา ซ่างซ่างก็ขยับไปมา”

“ผมกลัวมากเลยครับ จู่ ๆ กระโปรงลายดอกไม้ตัวนั้นก็เปลี่ยนทางคล้ายว่ามองผมอยู่ ผมกลัวจนรีบวิ่งหนี”

“พวกเราไปเรียกผู้ใหญ่ พอผู้ใหญ่ไปถึง ซ่างซ่างก็ไม่ขยับแล้วครับ”

“หลังกลับมา ซ่างซ่างไข้ขึ้นสูงอยู่เจ็ดแปดวัน ตอนนี้ไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ ซ่างซ่างเริ่มดู… น่ากลัว”

“ผู้ใหญ่พากันบอกว่าซ่างซ่างถูกผีเข้า ต้องไล่ผี”

ฤดูใบไม้ร่วงงอแง “เป็นเพราะผมแท้ ๆ ถ้าตอนนั้นผมไม่ชวนเขาไปว่ายน้ำก็คงดี ถ้าผมรอเขาหน่อยคงดี…”

[ไม่ใช่มั้ง แค่ฟังจากที่เขาเล่าฉันก็รู้สึกเสียวสันหลังแล้ว]

[ในน้ำที่ไม่ตค่อยมีคน มักมีสิ่งลี้ลับ เด็กบางคนถูกของแบบนี้ตามได้ง่าย]

[เฮ้อ! เด็ก ๆ นี่ไม่เชื่อฟังกันเลย หมู่บ้านฉันตั้งป้ายข้างแม่น้ำไปยังไม่มีประโยชน์ จะประถม ม.ต้น ม.ปลาย ต่างมีเด็กแอบพ่อแม่ไปว่ายน้ำ โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย พวกเขา… พูดยังไงก็ไม่ฟัง]

[ได้ยินข่าวแบบนี้ทุกปิดเทอมฤดูร้อนเลย]

[กระโปรงลายดอกไม้ตัวนั้น คงไม่ใช่ว่าเป็น…]

[น่ากลัวจัง!]

[ขนลุกหมดแล้ว]

“พ่อแม่ของซ่างซ่างพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วครับ คุณหมอบอกว่าสมองเขาไม่เป็นอะไร แต่บางครั้งเขาจำผมได้ บางครั้งจำไม่ได้ บางครั้งบอกว่าผมเป็นเพื่อนสนิทของเขา บางครั้งโทษว่าผมทำให้เขาโชคร้าย…”

“พี่สาวเทพธิดา พวกเขาพากันบอกว่าพี่เก่งมาก พี่ช่วยซ่างซ่างด้วยได้ไหมครับ”

ฉู่ลั่วเอ่ย “พาฉันไปดูหน่อย”

“ได้ครับ!”

ฤดูใบไม้ร่วงหยิบมือถือวิ่งออกไปข้างนอก วิ่งไปหลายนาที ก็มาอยู่หน้าตึกสามชั้นตึกหนึ่ง

ที่นั่นมีชาวบ้านล้อมอยู่รอบ ๆ ไม่น้อย

หน้าตึก ยายเฒ่าตาเดียวอายุหกสิบกว่ากำลังเดินวนรอบเด็กคนหนึ่งที่ถูกแถบผ้ามัดไว้กับเก้าอี้

[นี่เหรออ้วน?]

[ไหนว่าอ้วนมากไม่ใช่เหรอ]

[นี่อ้วนที่ไหน! ผอมจนน่ากลัว!]

เด็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มีไขมันอยู่ที่ไหน เรียกได้ว่าหนังหุ้มกระดูก เพราะผอมเกินไป ดวงตาจึงดูโตจนน่ากลัว

“เสี่ยวจวิน ทำไมลูกถึงอยู่ที่นี่ รีบกลับไปซะ” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทำท่าจะแย่งมือถือจากเสี่ยวจวินไป

เสี่ยวจวินหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับชูมือถือใส่พ่อแม่ของซ่างซ่าง “คุณอา ผมหาปรมาจารย์คนหนึ่งมา เป็นปรมาจารย์ที่เก่งมากครับ”

ยายเฒ่าคิ้วผูกเป็นผม “ยังไม่รีบอุ้มเด็กออกไปอีก!”

แม่ของเสี่ยวจวินวิ่งเข้ามาดึงเขาไปอีกด้าน พร้อมกับตีหลังเขาไปหลายที “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเล่นซนนะ”

ฤดูใบไม้ร่วง หรือ สวีเสี่ยวจวินเบ้ปากอย่างน้อยใจ

“ยายเฒ่าเจิ้งเป็นยายเฒ่าไล่ผีชื่อดังของละแวกเรา ช่างเถอะ พูดไปลูกก็ไม่เข้าใจ ลูกรู้แค่ว่ายายเฒ่าเจิ้งเก่งมากก็พอ”

สวีเสี่ยวจวินอยากบอกเหลือเกินว่า พี่สาวเทพธิดาที่เขาติดต่อได้เก่งกว่า

แต่พวกผู้ใหญ่ไม่ฟังเขา

สวีเสี่ยวจวินทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างกับมือถือ แต่กลับได้ยินฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “หมุนกล้องให้ฉันดูซ่างซ่างหน่อย”

เด็กชายคิดว่าฉู่ลั่วจะโกรธแล้วตัดการเชื่อมจอ คิดไม่ถึงว่าเธอจะไม่ถือสา จึงรีบหมุนกล้องใส่ซ่างซ่าง

ยายเฒ่าเจิ้งมีกระบี่ไม้ในมือ อีกมือมีผงเลือดสุวานดำ*[1] เดินวนรอบตัวซ่างซ่าง ซ่างซ่างที่ตาโตในตอนแรกจู่ ๆ ก็แผดเสียงคำราม ดิ้นทุรนทุราย

ผู้ใหญ่สี่ห้าคนรีบเข้าไปจับซ่างซ่างไว้

ร่างกายผอมแห้งของซ่างซ่างระเบิดกำลังได้มหาศาล จนเก้าอี้ถูกับพื้นเป็นรอยมากมาย

ฉู่ลั่วถาม “หยุดเธอไว้ได้ไหม?”

สวีเสี่ยวจวินมองผู้ใหญ่รอบ ๆ แล้วมองซ่างซ่างที่กำลังคำราม “พี่สาวเทพธิดาช่วยซ่างซ่างได้ไหมครับ?”

“ได้สิ”

“ได้เลยครับ ผมจะทำตามที่พี่สาวเทพธิดาบอก!”

สวีเสี่ยวจวินสูดหายใจลึก ขณะที่ทุกคนถูกพิธีกรรมของยายเฒ่าเจิ้งดึงดูดความสนใจ เด็กชายก็ปราดเข้าไปทันที แล้วกระแทกยายเฒ่าเจิ้งออก

ผงเลือดสุวานดำในมือยายเฒ่าเจิ้งสาดรดเต็มตัวเขา

“เสี่ยวจวิน ลูกทำอะไร!” แม่ของเสี่ยวจวินร้อนใจแทบบ้า

[1] ผงเลือดสุวานดำ คือ เลือดสุนัขดำที่ถูกเก็บไว้ในลักษณะผง สุนัขดำเป็นผู้พิทักษ์ยมโลก ทำหน้าที่คอยเฝ้าระวังและปกป้องทุกคนที่ล่วงลับไปแล้ว จึงมีการใช้เลือด น้ำตา หรือชิ้นส่วนของสุนัขทำในการทำพิธีไสยศาสตร์ต่าง ๆ บ้างเชื่อกันว่าเลือดสุนัขดำใช้แก้คุณไสยได้ ป้องกันจากมนต์ดำ หรือใช้ทำพิธีสั่งตายได้