เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 701 เบาะแสจากพ่อเด็ก
บทที่ 701 เบาะแสจากพ่อเด็ก
พ่อแม่ซ่างซ่างก็วิ่งเข้ามา “เสี่ยวจวิน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่! เธอพาซ่างซ่างของเราออกไปว่ายน้ำ ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้ยังจะทำร้ายซ่างซ่างต่ออีกเหรอ”
สวีเสี่ยวจวินกล่าวด้วยผงดำเต็มใบหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ พี่สาวเทพธิดาเป็นคนให้ผมออกมาขวางไว้ พี่สาวบอกว่าเธอช่วยซ่างซ่างได้ครับ!”
“พี่สาวเทพธิดาอะไร?”
“เสี่ยวจวิน เลิกสร้างความวุ่นวายได้แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ!”
“ผมไม่ได้จะทำร้ายซ่างซ่างครับ ผมหาปรมาจารย์ที่เก่งกาจมากมาจริง ๆ ชื่อดังสุด ๆ ไปเลย” เขาชูมือถือ
มีคนในหมู่บ้านคอยดูไลฟ์สตรีมด้วย เมื่อได้ยินที่สวีเสี่ยวจวินพูดก็โพล่งออกมา “หรือจะเป็นเมฆใสเฝ้ามองตะวัน ปรมาจารย์ฉู่”
วันนี้ยายเฒ่าเจิ้งทำพิธีไล่ผีให้ซ่างซ่าง คนจำนวนหนึ่งในหมู่บ้านจึงมามุง ไม่ได้ดูไลฟ์สตรีม
เวลานี้ได้ยินที่ซ่างซ่างบอก จึงเปิดมือถือเข้าช่องสตรีมของเมฆใสเฝ้ามองตะวัน
“ปรมาจารย์ฉู่จริง ๆ ด้วย!”
“เสี่ยวจวินได้เชื่อมต่อกับปรมาจารย์ฉู่เหรอนี่!?”
“ผู้หญิงคนนี้ยังอายุน้อยอยู่เลย เป็นปรมาจารย์จริง ๆ เหรอ” มีคนที่ไม่รู้จักฉู่ลั่วอยู่
ยายเฒ่าเจิ้งเห็นผู้คนพากันพูดถึงฉู่ลั่ว จึงเดินไปอยู่ตรงหน้าสวีเสี่ยวจวิน พร้อมก้มมองมือถือแวบหนึ่ง
เมื่อเห็นโหงวเฮ้งฉู่ลั่วก็เบิกตากว้าง
“ง… โหงวเฮ้งนี้มัน”
ยายเฒ่าเจิ้งตะลึงจนค้องรีบประสานมือ คารวะฉู่ลั่ว
“ปรมาจารย์โปรดอย่าถือสาฉันเลย …อย่าถือสาฉันเลย”
ฉู่ลั่วยกมือทำท่าเชิญให้ยายเฒ่าเจิ้งเลิกคำนับเธอ “คุณจะไล่ผีออกจากร่างเด็กคนนี้เหรอ”
“ปรมาจารย์พิจารณาด้วย เด็กคนนี้ถูกผีร้ายเข้าสิง หากไม่ไล่ผีออกไป เกรงว่าจะไม่ได้สติแบบนี้ไปเรื่อย ๆ และอาจมีอันตรายถึงชีวิต”
ฉู่ลั่วกลับเอ่ยขึ้น “ถ้าไล่ผีสำเร็จ ถึงจะทำให้เด็กมีอันตรายถึงชีวิต”
ยายเฒ่าเจิ้งตะลึง หันไปหาซ่างซ่าง มองขึ้นมองลงอยู่หลายรอบ “ปรมาจารย์ ฉันเห็นว่าเด็กคนนี้ถูกผีร้ายสิงร่างจริง ๆ”
“ถูกผีร้ายสิงร่างจริง ๆ แต่… ผีร้ายตนนี้กำลังปกป้องเขา”
ปกป้องเขา!
หยินหยางอยู่กันคนละฝ่าย ผีร้ายเป็นหยินมาเข้าร่างคนเป็น จะนับเป็นการปกป้องได้อย่างไร
ยายเฒ่าเจิ้งทำท่าจะเถียงด้วยสัญชาตญาณ พลันนึกถึงโหงวเฮ้งที่ตัวเองเห็นก่อนหน้านี้ แม้การบำเพ็ญของยายเฒ่าจะไม่สูงพอ แต่ก็สามารถเห็นพลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญได้แล้ว
แม่หนูคนนี้มีรัศมีรายล้อม เกิดมาตนยังไม่เคยเห็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นขนาดนี้มาก่อน!
เวลานี้จึงไม่กล้าโต้แย้ง “ปรมาจารย์โปรดชี้แนะฉันด้วย”
ฉู่ลั่วทำท่าจะพูด ทันใดนั้น ซ่างซ่างด้านหลังดีดดิ้นอีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองยายเฒ่าเจิ้งอย่างเคียดแค้น
ยายเฒ่าเจิ้งตกใจจนถอยหลังหนึ่งก้าว “ปรมาจารย์ แรงพยาบาทของผีร้ายรุนแรงขนาดนี้ ไม่ต้องไล่ออกไปจริง ๆ เหรอ”
“ไม่ต้อง”
ฉู่ลั่ววาดยันต์กลางอากาศ ก่อนสะบัดออกไป อักขระยันต์ทะลุผ่านหน้าจอ
ซ่างซ่างที่ดีดดิ้นรุนแรงในตอนแรกสงบลง
ฉู่ลั่วเอ่ย “แกะแถบผ้าออกจากตัวเขาเถอะ เขาคงไม่ดิ้นแล้ว”
แม้จะเป็นแถบผ้า แต่หากดิ้นรุนแรงเกินไปก็ทำให้เด็กบาดเจ็บได้เช่นกัน
ทุกคนแกะแถบผ้าออกจากตัวซ่างซ่างอย่างนึกกลัวไม่หาย ก่อนหน้านี้พอเขาเป็นอิสระก็ดีดดิ้นวิ่งพล่านไปทั่วไม่หยุด เวลานี้เอาแต่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไหวติง มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่กลอกไปมาอย่างรวดเร็ว
ครอบครัวอุ้มซ่างซ่างเข้าไปในห้องรับแขก ยายเฒ่าเจิ้งและสวีเสี่ยวจวินเองก็เข้าไปด้วย
ยายเฒ่ากล่าวอีกครั้ง “ปรมาจารย์โปรดชี้แนะด้วย”
ฉู่ลั่วถาม “พวกคุณช้อนกระโปรงตัวนั้นขึ้นมาหรือยัง”
“ช้อนขึ้นมาแล้วค่ะ” แม่ของซ่างซ่างรีบบอก “พวกเราทำตามที่ยายเฒ่าเจิ้งบอก ช้อนกระโปรงลายดอกไม้ขึ้นมาแล้ว”
กระโปรงตัวนี้ต่างจากที่เด็ก ๆ เห็นก่อนหน้านี้ ไม่ได้ลื่นพลิ้วไปหมด หากแต่อยู่ในสภาพลีบ ๆ ถูกห่อไว้ในผ้าแดงผืนหนึ่ง
ฉู่ลั่วถาม “คุณพ่อซ่างซ่าง คุณรู้จักกระโปรงตัวนี้ไหมคะ”
พ่อของซ่างซ่างชะงัก ก่อนเบี่ยงหน้าออกไปมอง
“ที่รัก พูดอะไรหน่อยสิ คุณรู้จักกระโปรงตัวนี้เหรอ คุณรู้ทำไมคุณไม่พูด” แม่ของซ่างซ่างร้อนใจจนตีแขนเขารัว ๆ
พ่อของซ่างซ่างเงียบไปพักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมปริปาก “นี่เป็นกระโปรงของฉุนฉุน”
“ฉุนฉุนเป็นน้องสาวของผม สมัยเธอเรียนมัธยมต้น มีอยู่ปีหนึ่งฝนตกหนัก เธอลื่นตกแม่น้ำและจมน้ำตาย”
กระแสน้ำเชี่ยวกรากเกินไป กว่าพวกเขาพบตัว ฉุนฉุนก็ถูกกระแสน้ำพัดหายไปแล้ว
ตอนนั้น ทันทีที่เขาเห็นกระโปรงก็จำได้ว่าเป็นของน้องสาว
YOU MAY ALSO LIKE
