เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 702 พรายน้ำ

บทที่ 702 พรายน้ำ

“เป็น…เป็น…” แม่ซ่างซ่างตาโต “ในเมื่อเป็นน้องสาวของคุณ ทำไมเธอต้องทำร้ายซ่างซ่าง ทำไมถึงทำกับหลานจนตกอยู่ในสภาพแบบนี้!?”

พ่อซ่างซ่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวต้องสิงร่างลูกชาย ตนเคยแอบไปถามซ่างซ่างกลางดึก แต่ก็ไม่ได้คำตอบ

ฉู่ลั่วเอ่ย “อย่างที่บอกค่ะ เธอกำลังปกป้องลูกชายพวกคุณ หากไม่ใช่เธอ ลูกชายพวกคุณตายไปนานแล้ว”

“ปรมาจารย์ ผีร้ายตนนี้ยึดร่างซ่างซ่างเป็นการปกป้องเขาเหรอ” ยายเฒ่าเจิ้งไม่เข้าใจ

“ถ้าพวกคุณอยากรู้เหตุผล ถามเธอตรง ๆ ก็ได้ค่ะ”

“ตอนนี้คุณพูดได้แล้ว” ฉู่ลั่วกล่าวกับเด็กน้อย “ถ้าคุณไม่บอกเหตุผล พวกเขาจะทำพิธีไล่ผี คุณเองก็เห็นแล้วว่าวิธีการนี้ต้องทำลายวิญญาณของคุณ ทำให้คุณสลายไป”

ซ่างซ่างที่นิ่งเงียบมาตลอดเงยหน้าปริปากพูด

เสียงที่ลอดออกมากลับเป็นเสียงกังวานใสของเด็กหญิง “คุณช่วยซ่างซ่างได้เหรอคะ?”

“ได้ค่ะ”

“เจ้านั่นร้ายกาจมาก ฉัน… ฉันยังกลัวเขาอยู่เลย”

น้ำเสียงฉู่ลั่วแน่วแน่ “ฉันช่วยเขาได้ค่ะ”

ฉุนฉุนเอ่ยเล่าเรื่องราวตัวเองเสียงแผ่วเบา “ฉันลอยอยู่ในแม่น้ำมาตลอด อยากไปเกิด แต่ก็ไปไม่ได้”

“จนกระทั่งช่วงก่อน ซ่างซ่างมาว่ายน้ำ ฉันเห็นว่าเขาเป็นหลานชาย หน้าตาเหมือนพี่ฉันมาก แต่…”

คล้ายว่าฉุนฉุนนึกอะไรได้จนสะดุ้งโหยงขึ้นมา “แต่ข้าง ซ่างซ่างมีผู้ชายคนหนึ่งน่ากลัวมาก ฉันไม่กล้าเข้าใกล้…”

“จนกระทั่งวันนั้น ซ่างซ่างไปว่ายน้ำอีกครั้ง ฉันก็เห็นว่าผู้ชายคนนั้นเกาะอยู่บนหลังซ่างซ่างแล้ว จึงอยากไล่เขาไปค่ะ…”

“แต่เขาร้ายกาจเกินไป ฉันไม่มีหนทางไล่เขา กลัวว่าเขาจะยึดร่างซ่างซ่าง จึงตกลงกับซ่างซ่างว่าจะขอ ‘เบียด’ อยู่ในร่างนี้ด้วย ไม่ให้เขาเข้ามาได้ค่ะ”

หลังฉุนฉุนเล่าจบ เสียงเด็กชายก็ดังออกจากปากด้วย “เป็นแบบนี้จริง ๆ ครับคุณพ่อคุณแม่ คุณอาสิงร่างผมก็เพื่อช่วยผม”

“ผมบอกไปหมดแล้ว… แต่พวกคุณพ่อคุณแม่ไม่เชื่อ”

ซ่างซ่างมีน้ำเสียงตัดพ้อ

พ่อแม่ซ่างซ่างและคนรอบ ๆ ต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

ร่างกายซ่างซ่างซูบผอมไปหมด ใครเล่าจะเชื่อว่าเขาเต็มใจให้โดนสิง

ยายเฒ่าเจิ้งฟังที่ฉุนฉุนและซ่างซ่างบอกแล้วมีสีหน้าละอาย “เป็นเพราะฉันสามารถไม่ถึง เกือบทำให้ซ่างซ่างต้องตายแล้ว”

ถ้าฝืนทลายวิญญาณฉุนฉุน ร่างกายของซ่างซ่างจะถูกผีร้ายที่ดูจะอันตรายยิ่งกว่ายึดครอง

ฉู่ลั่วส่งเสียง “ถึงคุณกำลังปกป้องซ่างซ่างอยู่ แต่คุณเป็นพรายน้ำตายโหง พลังหยินรุนแรงเกินไปสำหรับเด็ก กลายเป็นไปผลาญพลังหยางของเขา”

นี่เป็นสาเหตุที่ร่างกายซ่างซ่างผ่ายผอมลงอย่างรวดเร็ว

พรายน้ำเป็นสัมภเวสีไร้ที่ไป หากไม่มีการสวดส่งวิญญาณ ก็ทำได้เพียงอยู่ในน้ำไปตลอด

และเพื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง พรายน้ำต้องหาตัวตายตัวแทน ยืมร่างของคนผู้นั้นมาเหยียบพื้นดิน แล้วให้ยมทูตพาไปยังปรโลก

เพราะอย่างนั้น คนส่วนใหญ่ที่จมน้ำจะได้รับความสะเทือนใจใหญ่หลวง ไข้ขึ้นสูงหลายวันอย่างไม่ทราบสาเหตุ นั่นเพราะถูกพรายน้ำยืมร่างกาย

“ตอนนี้คุณออกจากร่างซ่างซ่างได้แล้วค่ะ”

ฉุนฉุนพยักหน้า

ผ่านไปพักหนึ่ง ซ่างซ่างก็ลืมตา แววตาไม่เหลือเค้าพยาบาท เขาขยับแขนขาตัวเอง แล้วขยับหัวตัวเอง “คุณพ่อคุณแม่ คุณอาไปจากร่างผมแล้วครับ”

แม่ของซ่างซ่างพุ่งเข้าไปกอดเขาแน่น “ลูกทำแม่ตกใจแทบตายนะรู้ไหม!”

พ่อของซ่างซ่างกลับมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นอะไร จึงถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

ยายเฒ่าเจิ้งยกกระโปรงลายดอกไม้ขึ้นสะบัดกลางอากาศ ทันใดนั้น ลมสายหนึ่งโบกโบยในห้อง โถมใส่กระโปรงลายดอกไม้

ยายเฒ่าเจิ้งใช้ผ้าแดงห่อกระโปรงลายดอกไม้อีกครั้ง “ปรมาจารย์ เท่านี้พอแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ ถึงแม้เธอช่วยซ่างซ่างด้วยความหวังดี แต่ถึงยังไงก็เป็นพรายน้ำ อยากหาตัวตายตัวแทนด้วยสัญชาตญาณ ควรจะขังไว้แบบนี้ก่อน แล้วฉันจะสอนคุณส่งเธอไปยังปรโลกค่ะ”

ยายเฒ่าเจิ้งขอบคุณรัว ๆ

ไม่คิดเลยว่าอายุปูนนี้แล้ว ยังมีปรมาจารย์ถ่ายทอดวิชาให้

อัปทุกวัน เวลา 18.30 น