เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 768 เจ้าของกระทู้คิดอะไร?

บทที่ 768 เจ้าของกระทู้คิดอะไร?

ฉู่เหิงสงบสติอารมณ์อยู่พักหนึ่ง เขาเดินไปที่ระเบียง พลางหยิบโทรศัพท์มาโทรติดต่อไปหาเวินอวิ๋นเสา ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รบกวนคุณหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไร แค่จู่ ๆ อยากโทรหาน่ะ อีกสักพักผมจะนอนแล้ว”

“คุณก็นอนเร็วหน่อยนะ ถ้ามีอะไรไม่สบายอย่าทนนะต้องบอกแม่บ้าน แล้วโทรมาหาผมด้วย”

“อืม พรุ่งนี้ผมก็กลับแล้วละ”

เห็นฉู่เหิงทำเสียงเล็กเสียงน้อยอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าอ่อนโยน ฉู่จิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาบ้าง แต่ตอนที่เปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อ กลับเห็นว่าตัวเองไม่เคยมีเบอร์โทรศัพท์ของจั่วโยวโยวกับลูกสาวเลย

พี่ชายรองมองมือถืออย่างหดหู่

ฉู่เหิงเดินเข้ามาเห็นดังนั้นจึงแอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ลั่วลั่ว”

“หืม?”

“ช่วยติดต่อไปที่คฤหาสน์ในตี้จิงได้ไหม ดูว่าตอนนี้จั่วโยวโยวกับลูกสาวเขาเป็นยังไงบ้าง? ปลอดภัยดีหรือเปล่า?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า แล้วโทรติดต่อไปทันที

ปลายสายเป็นหัวหว่านที่มารับ

ฉู่จิงตาโต มองน้องสาวด้วยความคาดหวัง

แต่ฉู่ลั่วกลับไม่ยื่นโทรศัพท์ให้เขา เธอแค่ถามคำถามสองสามคำถามท่ามกลางสายตาผิดหวังและประหลาดใจของพี่ชายรองก่อนจะวางสายไป

“หัวหว่านบอกว่า พวกเธอสองแม่ลูกเข้านอนแล้ว”

“วันนี้พวกเธอไปช็อปปิงกัน ค่อนข้างเหนื่อยก็เลยนอนเร็วค่ะ”

ฉู่เหิง “…”

เขาหันหน้าไปมองฉู่จิง

ฉู่จิงส่ายหน้ากลับมาให้ “แค่รู้ว่าพวกเธอสองแม่ลูกปลอดภัย ก็น่าดีใจมากแล้วครับ”

ส่วนเรื่องอื่น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ฉู่จ้านอยู่ในมุมหนึ่งมองฉู่เหิงกับฉู่จิงเดินออกมาจากห้องนอนของฉู่ลั่ว แล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา ชั่วเวลาขณะหนึ่ง แอปพลิเคชันก็แจ้งเตือนว่ามีคนเข้ามาตอบคำถามจำนวนไม่น้อย

ฉู่จ้านรีบไล่อ่านทีละข้อความ

[เจ้าของกระทู้ พูดตามตรงนะ คิดอะไรกับน้องสาวที่เก็บมาเลี้ยงคนนั้นหรือเปล่า? ถ้าคิดก็บอกมาตามตรง พวกคุณไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ ยังแต่งงานกันได้นะ]

[เดี๋ยว! ลองสมมุติว่าตัวเองเป็นน้องสาวแท้ ๆ สิ พวกเธอไม่รู้สึกว่าพี่ชายคนนี้กับน้องสาวตัวปลอมน่ารังเกียจบ้างเหรอ ตั้งถามคำถามแบบนี้ออกมาได้ โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่]

[น้องสาวตัวปลอมห่วงว่าหลังจากน้องสาวตัวจริงกลับมา คนในครอบครัวจะไม่รักเธอแล้ว ก็เลยให้พวกพี่ชายตัวทำตัวเย็นชาใส่น้องสาวตัวจริง พี่ชายพวกนั้นก็ทำตามด้วย? …อิหวังวะ คนเป็นผู้ใหญ่เขาทำเรื่องแบบนี้กันเหรอ?]

เห็นข้อความตอบกลับแรก ฉู่จิงก็สบถเสียงเบาหนึ่งประโยค แต่ยิ่งเลื่อนไปถึงข้อความหลัง ๆ หัวใจของเขายิ่งเย็นยะเยือก ในสมองยิ่งเกิดความสงสัยหนักขึ้นเรื่อย ๆ

พี่ชายสามทำได้เพียงตอบไปหนึ่งข้อความว่า

[พวกคุณไม่ได้รู้จักเธอดี เธอเป็นคนจิตใจดีใสซื่อมาก แค่กลัวว่าตัวเองจะสูญเสียครอบครัวไปก็เท่านั้น]

ข้อความนี้เพิ่งโพสต์ได้ไม่นาน ก็มีคำตอบเด้งขึ้นมาไม่น้อย

[โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย เธอจิตใจดี เธอใสซื่อ แล้วคุณจะบอกว่าใครร้ายกาจ ใครเจ้าแผนการล่ะ? น้องสาวแท้ ๆ คนนั้นเหรอ? บ้าบอ!]

[ไล่ลูกสาวตัวจริงของคนอื่นออกไปเรียกใสซื่อ จิตใจดีเหรอ? ทัศนคติของเจ้าของกระทู้มีปัญหานะ!]

ฉู่จ้านอ่านข้อความนี้ เขาก็รีบตอบกลับทันที

[เธออยากไปเอง พวกเราไม่ได้ไล่เธอไป]

[ไม่ได้ไล่ แต่ทำทุกอย่างเพื่อให้เธอออกไป ยังจะมาทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก เพื่อ? คุณกับน้องสาวตัวปลอมของมันก็คนประเภทเดียวกัน ให้บอกว่าคุณไม่ได้ชอบเธอ คงมีแต่ผีที่เชื่อ!]

ฉู่จ้านนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น พลางจิ้มไปบนหน้าจอ แล้วเริ่มตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ยิ่งตอบกลับ เขาก็ยิ่งหัวร้อน ทะเลาะกับชาวเน็ตหนักขึ้น

…

แสงยามเช้าส่องสว่างก็มีการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ

“ว้าย คุณชายสาม ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?” น้ำเสียงประหลาดใจดังขึ้นมา

ฉู่จ้านตกใจ เขาลืมตาขึ้นมามองก็เห็นสาวใช้กำลังทำความสะอาดอยู่

ชายหนุ่มก้มหน้ามองโทรศัพท์ของตัวเอง ก็พบว่ามันแบตหมดจนดับไปแล้ว

เมื่อคืนเขาใช้เวลาทั้งคืนไปกับการตอบโต้ชาวเน็ต เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองกับฉู่หร่านมีความสัมพันธ์แบบพี่ชายน้องสาวอย่างบริสุทธิ์ใจ และยืนยันว่าหร่านหร่านไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจแบบที่พวกเขาบอก

แต่ตอบไปตอบมา เขาก็หลับไปแล้ว

“ไม่มีอะไร เธอไปทำงานของตัวเองเถอะ”

คนรับใช้จากไปพร้อมความสงสัย

ฉู่จ้านขยับขาอย่างระมัดระวัง แค่ขยับก็รู้สึกได้ว่าโดนเหน็บกินมาทั้งคืนแล้ว เขาส่งเสียงโอดโอยขณะนวดขาตัวเอง จึงค่อย ๆ พิงกำแพงยืนตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สีหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็รับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นมอง

พลันเห็นฉู่ลั่วยืนอยู่ตรงทางลงบันได ส่งสายตางุนงงมาหาเขา

ฉู่จ้าน “…”