เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 776 การจิ้นนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
บทที่ 776 การจิ้นนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
จิ่งเจียเหยียนหัวเราะเย็นชา “ก็ดูเจ้าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมนั่นรบกวนการบำเพ็ญของฉู่ลั่วยังไงล่ะ! ปล่อยให้ลั่วลั่วของพวกเราอยู่คนเดียวแบบสวย ๆ ได้ไหม! ลั่วลั่วของพวกเราจะบำเพ็ญ เธออยากกลายเป็นเซียนนะ”
“เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา แค่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีอายุขัยแค่ร้อยปี กล้ามาสนใจลั่วลั่วของพวกเรา”
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
“คิดว่าตัวเองแน่มาจากไหน”
“หาเรื่องใส่ตัว”
“แกว่งเท้าหาเสี้ยน”
“ฮึ!”
เถาซูเยียน “…”
เธอขยับตัวออกห่างจากจิ่งเจียเหยียนที่กำลังโกรธด้วยความระมัดระวัง ไปอยู่ใกล้ซ่งเมี่ยวเมี่ยว “ทำไมเค้าถึงได้โกรธขนาดนี้ล่ะ?”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวปิดปากเล็ก ๆ พลางกระซิบบอก “พี่ฮั่วเซียวหมิงรังเกียจที่พี่เจียเหยียนเป็นสัตว์เลื้อยคลานเลือดเย็นน่ะ พี่เจียเหยียนก็รังเกียจที่พี่ฮั่วเซียวหมิงเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขี้เก๊ก”
เถาซูเยียน “…”
นี่มันการเหยียดเผ่าพันธุ์อะไรกันเนี่ย?
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวกำลังจะพูดต่อ ก็ได้ยินจิ่งเจียเหยียนทำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดหางสีเงินของตัวเอง “หางฉันไม่สวยเหรอ!”
เด็กกลุ่มนั้นพูดขึ้นพร้อมกัน “สวยค่ะ!”
“เวลาลูบไม่สบายมือเหรอ?”
มีเสียงดังขึ้นมาพร้อมกันอีกว่า “สบายค่ะ!”
“ฮึ! แล้วเจ้าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่โง่เขลาคนนั้น กล้าดียังไงมารังเกียจหางฉัน”
…
ภายในห้องรับแขกเงียบสงบ แต่นอกหน้าต่างมีเสียงบ่นเบา ๆ ในขณะที่อีกสามคนตรงราวบันได ต่างก็มีรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย
ฉู่ลั่วอ่านเอกสารเหล่านี้จนจบอย่างรวดเร็ว แม้จะเยอะมาก แต่ถูกฮั่วเซียวหมิงจัดการมาอย่างเรียบร้อย ดังนั้นเธอจึงอ่านได้รวดเร็วและราบรื่นมาก
เธอเปิดข้อมูลสุดท้ายออกดู “บุปผาแห่งความตายเคยปรากฏบนร่างกายของคนจำนวนมาก โดยไม่จำกัดสถานะ ไม่จำกัดเพศ และไม่จำกัดสายพันธุ์”
บุปผาแห่งความตายยังเคยปรากฏบนตัวสัตว์บางชนิดด้วย
ฉู่ลั่วก้มหน้าครุ่นคิด
ฮั่วเซียวหมิงนั่งอยู่เคียงข้าง ชำเลืองมองเธอพักหนึ่งทว่าไม่ได้เข้าไปรบกวน หากแต่หยิบมือถือออกมาจัดการธุระ
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
เดิมทีเฉิงยวนยังยิ้มแป้น แต่สักพัก รอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อย ๆ แข็งค้าง
“นี่มันเรื่องอันใดกัน!” ผีร้ายพันปีบ่นเสียงแผ่ว “ฮั่วเซียวหมิงจะไม่พูดอะไรสักคำเลยหรือ?”
หัวหว่านมองค้อนหล่อน ก่อนลากหร่วนย่วนย่วนที่นึกเบื่อเหมือนกันออกไป
นอกหน้าต่าง เจ้าตัวเล็กทั้งหลายรู้สึกเบื่อมานานแล้ว จึงแยกย้ายกันไปเล่นเช่นกัน
จิ่งเจียเหยียนยังยืนกรานจะเกาะอยู่บนหน้าต่าง แล้วรอต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง ถึงขยับจมูกเย็น ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “คนเย็นชาปานก้อนน้ำแข็งแบบนี้ ลั่วลั่วของเราไม่มีทางชอบหรอก!”
หล่อนสะบัดหางจากไปอย่างพึงพอใจ
เฉิงยวนดูต่ออีกพัก สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “การจิ้นนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
ว่าแล้วก็ส่ายหัวเดินออกไป
ฮั่วเซียวหมิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ยามกวาดผ่านราวหน้าต่างไม่เห็นใครสักคนจึงเบนสายตากลับ จดจ้องกับมือถือต่อไป
หลังส่งข้อความหนึ่ง เขาก็เก็บมือถือ แล้วเหลือบมองฉู่ลั่วเล็กน้อย
นอกหน้าต่างคือดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าสีแดง แสงยามเย็นที่ถูกกรองโดยหน้าต่างกระจกทาบทับบนตัวฉู่ลั่วอย่างนุ่มนวล แลดูพร่าเลือนจนราวกับเธอเป็นภาพฝันที่ไม่มีอยู่จริง
“ฉู่ลั่ว”
เสียงทุ้มต่ำของเขาลอยเข้าหูเธอ
ฉู่ลั่วเงยหน้าเล็กน้อย มองนัยน์ตาดำขลับลุ่มลึกของฮั่วเซียวหมิง
ความคิดในหัวชะงักค้างเหลือเพียงดวงตาของเขา และใฝแดงเย้ายวนตรงหางตา
เสียงรอบข้างก็คล้ายจะถูกปิดกั้นออกไปในวินาทีนี้
มือของฉู่ลั่วที่วางอยู่ข้างตัวกำหากันโดยไม่รู้ตัว
“หอมไหม”
“อะไรเหรอ”
ฮั่วเซียวหมิงเขยิบไปใกล้เธอ เสียงทุ้มต่ำยิ่งขึ้น “วันนี้ผมฉีดน้ำหอมมา หอมไหม”
กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำหอมโชยเข้ามา คล้อยตามการเข้าใกล้ของชายหนุ่ม
กลิ่นนั้นไม่ฉุน เบาบางราวต้นสนหลังหิมะ เจือไว้ด้วยความเย็นสบายที่แผ่ซ่านอยู่ในจิตใจ ผสานกับบุคลิกของเขาได้สนิท
เขาถามอีกครั้ง “หอมไหม”
ฉู่ลั่วเบี่ยงหน้าออกเล็กน้อยเพื่อหลบสายตา คอแห้งผากขึ้นมา “…อืม”
ฮั่วเซียวหมิงเห็นเธอผินหน้ามองทางอื่น อีกทั้งได้ยินเสียง ‘อืม’ ที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน รอยยิ้มมุมปากจึงยิ่งกว้างขึ้น เอื้อมมือคว้าเสื้อสูทชั้นนอกด้านหนึ่งมา “ไปเถอะ ออกไปกินข้าวเย็นกัน”
เขาลุกขึ้น โค้งตัวเข้าใกล้เล็กน้อย ดวงตาสีดำขลับสบเข้ากับตาของเธอ “ผม…”
ตึก… ตึก… ตึก
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างกะทันหัน ฮั่วเซียวหมิงหันไปหาก็ได้เห็นเด็กหนุ่มรูปร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือมีดอกไม้ช่อหนึ่ง บนใบหน้าหล่อเหลานั่นเจือความเซ่อซ่าอยู่นิดหน่อย
เด็กหนุ่มยื่นมือออกมาพร้อมช่อดอกไม้สีสันฉูดฉาดจ่ออยู่ตรงหน้าฉู่ลั่ว
“ให้คุณครับ”
ฉู่ลั่ว “…”
ฮั่วเซียวหมิง “…”
รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มหายไปทันที นัยน์ตาหวานละมุนอึมครึมลงเล็กน้อย เขายืดตัวขึ้นช้า ๆ พินิจผู้ชายเบื้องหน้าขึ้นลง
ในหัวนึกถึงข้อความที่เฉิงยวนส่งให้เขาก่อนหน้านี้
เด็กหนุ่มที่ฉู่ลั่วพาเข้าบ้านมาเมื่อไม่นานมานี้ ลูกชายบุญธรรมของพ่อค้ามีดเสี่ยงทาย
อายุน้อย หล่อมาก ใสซื่อ แถมยังเชื่อฟัง
“ฟู่ปู้เสวี่ยน?”
YOU MAY ALSO LIKE
