เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 777 น้ำหอม
บทที่ 777 น้ำหอม
ฟู่ปู้เสวี่ยนพยักหน้า แล้วยื่นดอกไม้ในมือไปตรงหน้าฉู่ลั่วอีกครั้ง “นี่ของขวัญให้คุณครับ”
ฉู่ลั่วยกมือทำท่าจะรับดอกไม้มา แต่ทันใดนั้น ก็รับรู้ถึงสายตาคุกรุ่นคู่หนึ่ง
เธอหันมามองฮั่วเซียวหมิง
ชายหนุ่มยกมุมปาก แม้แต่ในสายตาก็ยังเปี่ยมด้วยรอยยิ้มกว้าง
เขาไม่ห้ามเธอ เอาแต่มองด้วยสีหน้า ‘ยิ้มแย้ม’
ฉู่ลั่ว “…”
ทั้งที่ฮั่วเซียวหมิงกำลังยิ้ม แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันแฝงความหมายอื่นไว้
มือเรียวงามที่เอื้อมออกไปค้างอยู่กลางอากาศ
ฟู่ปู้เสวี่ยนเอียงคออย่างฉงน “ไม่ชอบเหรอครับ?”
เขาขมวดคิ้ว ทั้งสับสนทั้งลนลาน “อ่า… ถ้าอย่างนั้นคุณชอบอะไร ผมก็จะหามาให้ ถ้าคุณชอบผม ผมยกตัวเองให้ก็ได้”
ฉู่ลั่ว “…”
ริมฝีปากบางของฮั่วเซียวหมิงเม้มหากัน ‘รอยยิ้ม’ ค่อย ๆ หายไปจากใบหน้า
ฟู่ปู้เสวี่ยนยังคงเหรอหรา ความสับสนบนใบหน้าหล่อเหลายิ่งเพิ่มพูน “หัวหว่านบอกว่า ผมแสดงความขอบคุณได้ด้วยการให้ดอกไม้ ส่วนคุณเฉิงยวนบอกว่า ผู้ชายตอบแทนผู้หญิงด้วยการยกตัวเองให้”
เด็กหนุ่มช้อนตามองท่านเจ้านิกาย “คุณอยากได้ผมไหม”
ฉู่ลั่ว “…”
“เฉิงยวน!” ฮั่วเซียวส่งเสียงเล็ดลอดไรฟัน กระนั้นยังรับรองได้ว่าคนชั้นบนได้ยิน
คำตวาดนี้ทำเอาเฉิงยวนที่กำลังเล่นมือถืออยู่ชั้นบนตกอกตกใจ
นี่มันเสียงฮั่วเซียวหมิงไม่ใช่เหรอ?
ทำไมถึงโมโหขนาดนี้กัน?
ผีร้ายพันปีลอยทะลุผ่านประตูกำแพง ตรงดิ่งลงจากชั้นบนลงมาทันที พอมองเห็นกลุ่มสามคนตรงหน้าก็แข็งทื่ออยู่กลางอากาศ
ฮั่วเซียวหมิงแหงนหน้ามองหล่อนอย่างเยือกเย็น
เฉิงยวนแข็งทื่อ แม้หัวใจไม่ได้เต้นอีกแล้ว แต่หน้าอกยังกะเพื่อมรัวอย่างหวาดผวาสายตาไร้อารมณ์ที่ทอดมองมา
หล่อนอยากลอยหนีไปด้วยสัญชาตญาณทว่าไม่กล้า
ได้แต่ยิ้มแห้ง ลอยลงจากชั้นบนช้า ๆ
หัวหว่านก็วิ่งตามลงมาเช่นกัน “เกิดอะไรขึ้น คุณหนู เกิดอะไร… ขึ้นเหรอ!?”
ฝีเท้าเธอชะงัก นิ่งค้างอยู่ที่เดิม
สายตาวนเวียนระหว่างฟู่ปู้เสวี่ยน ดอกไม้ ฉู่ลั่ว และฮั่วเซียวหมิงหลายตลบ
“ฉันอธิบายได้ค่ะ” แม่บ้านสาวรีบบอก “ฟู่ปู้เสวี่ยนบอกว่าเขาซาบซึ้งมากที่คุณหนูยอมรับเขามาดูแล แต่ไม่รู้ต้องแสดงความขอบคุณยังไงดี ฉันเลยบอกว่าให้ของขวัญอะไรก็ได้”
“เขาไม่มีเงิน และไม่มีความสามารถ ฉันเลยให้เขาไปเด็ดดอกไม้จากในสวนมาให้คุณหนู”
“เขาไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นแน่นอนค่ะ”
ฉู่ลั่วตอบรับอืม
สายตาฮั่วเซียวหมิงจดจ้องเฉิงยวนที่กำลังยิ้มแห้ง ก่อนถามด้วยใบหน้ากึ่งยิ้ม “ยกตัวเองให้เหรอ? แบบนี้ยังไม่มีความหมายอื่นอีกเหรอ”
เฉิงยวนเสียงสั่น “…ฉันแค่พูดไปอย่างนั้น จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะคิดเป็นจริงเป็นจัง!”
ฟู่ปู้เสวี่ยนมองเหล่าผู้ใหญ่ในห้องอย่างฉงน แล้วก้มมองดอกไม้ในมือที่ตัวเองเด็ดมา “ผมให้ของผิดเหรอ”
หัวหว่านเห็นท่าทีงุนงงและทำตัวไม่ถูกของหนุ่มน้อยก็ถอนหายใจเงียบ ๆ ทำท่าจะดึงแขนเขาไปอีกด้าน ไม่ให้โดนลูกหลงไปด้วย
แม่บ้านสาวหยิบดอกไม้ในมือเขามา “เก็บไว้ที่ฉันเถอะ”
แต่พอเธอได้เห็นดอกไม้ ก็ต้องนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง “นี่… นี่มัน…”
“ฮือ ๆ ๆ”
“แง ๆ ๆ”
เสียงร้องไห้บาดหูหลายเสียงดังมาจากด้านนอก เจ้าพวกตัวเล็กถลากันเข้ามา ซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่เป็นแกนนำปรี่มากอดขาหัวหว่านร้องไห้จ้า
เจ้าพวกก้อนด้านหลังยิ่งสะอึกสะอื้นเข้าไปใหญ่
“พี่หว่านหว่าน มีคนเด็ดดอกไห่ถังที่บานแล้วออกไปหมด ไห่ถังเสียใจมาก ไม่ยอมเล่นกับพวกเราแล้ว!”
เจ้าพวกก้อนด้านหลังร้องไห้โฮ
“ไห่ถังน่าสงสารจังเลย!”
“มีคนร้ายรังแกไห่ถัง!”
“ไห่ถังต้องพยายามตั้งนานกว่าจะผลิดอกออกมา”
“เราต้องตามหาคนร้ายให้เจอแล้วแก้แค้นให้ไห่ถัง!”
“ต้องเอาคืน เอาคืน เอาคืน!”
หัวหว่าน “…”
เธอโอบดอกไม้ในมือประหนึ่งเผือกร้อนมือ อยากทิ้งแต่ไม่รู้ต้องทิ้งไปทางไหน!
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่ร้องไห้อยู่เงยหน้ามาก็เห็นดอกไห่ถังสีแดงสดสามสี่ดอกที่สะดุดตาอย่างยิ่งท่ามกลางช่อดอกไม้
ดวงตาเล็ก ๆ ของซ่งเมี่ยวเมี่ยวเปี่ยมไปด้วยความตะลึง ราวกับได้เห็นยักษ์มารที่ไหน รีบปล่อยมือทันควัน
“พี่หว่านหว่านเป็นคนร้าย!”
“ไม่ใช่ฉัน… ฉันไม่ได้เด็ด…”
“ฮือ ๆ ๆ”
“แง ๆ ๆ”
ฮั่วหมิงมองสถานการณ์อลวนตรงหน้า
เจ้าพวกตัวเล็กร้องไห้กันระงม บวกกับพลังของพวกเด็ก ๆ ทำให้ประตูหน้าต่างสั่นคลอนไปชั่วขณะ แสงไฟกระพริบไปทั้งคฤหาสน์
เฉิงยวนที่คิดจะอาศัยโอกาสนี้เผ่นหนีกลับถูกหัวหว่านจับแขนไว้แน่น
ฟู่ปู้เสวี่ยนได้แต่ยืนสับสน หน้าตาหล่อเหลาดูเหรอหรายิ่งกว่าเดิม
ฮั่วเซียวหมิง “…”
เขาลอบถอนหายใจ รู้สึกว่าตัวเองฉีดน้ำหอมสั่งทำพิเศษมาสูญเปล่า
YOU MAY ALSO LIKE
