เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 786 วิธีเอาใจผู้ชาย
ฉู่จ้านพิงประตูแล้วเอามือถือออกมาโทรหาพวกเพื่อนสนิทของ
ตัวเองอีกครั้ง
“อาจารย์คนนั้นที่นายบอกกลับมาหรือยัง เขาจะกลับมาเมื่อไหร่
ฉันมีเรื่องร้อนใจจริง ๆ”
เพื่อนที่อยู่ปลายสายเงียบ “นายไปเจอวิญญาณร้ายอะไรหรือไง?
ถ้ารอไม่ไหวจริง ๆ นายก็ไปหาคนที่วัดหรือไม่ก็วัดเต๋าดูสิ”
“เปล่า ฉัน…” ฉู่จ้านพ่นลมหายใจออกมา “ฉันแค่อยากถามว่า
อาจารย์กลับบ้านหรือยัง?”
“กลับบ้านแล้ว แต่กลับมาแล้วก็ออกไปอีก ไปทําธุระที่เมืองหนิง”
“แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”
“ไม่รู้สิ!” อีกฝ่ายก็จนใจเช่นกัน “ฉันจะดูให้นะ ถ้าทางอาจารย์มี
เวลา ฉันจะบอกนายแน่นอน”
“เพื่อน นาย… ไปเจออะไรเข้าจริง ๆ ใช่ไหม น่ากลัวขนาดนั้น
เลยเหรอ?”
ฉู่จ้านหย่อนก้นนั่งลงบนเตียง แล้วขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด
“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก คือว่า… มีเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย ฉัน
เองก็ไม่แน่ชัดเท่าไหร่ ก็เลยอยากจะไปให้ปรมาจารย์ดูให้หน่อย”
เพื่อนที่อยู่ปลายสายพูดหยั่งเชิงขึ้นมา “ที่จริง น้องสาวที่บ้าน
พวกนายคนนั้นก็เก่งมากเลยนะ แล้วก็ดังมากในเน็ตไม่ใช่เหรอ ถ้า
นายมีเรื่องร้อนใจจริง ๆ ก็ไปถามเธอดูได้นี่”
ฉู่จ้านปฏิเสธ “…ไม่เอา”
“ที่จริงน้องสาวนายก็มีความสามารถนะ ฉันเคยไปถามคนวงใน
มา พวกเขาบอกกันว่าเธอเก่งอยู่นา แถมยังไม่ใช่กระจอก ๆ นายลอง
ไปหาเธอดูสิ”
ฉู่จ้าน “…”
เขาน่ะเหรอไม่อยากไปหาฉู่ลั่ว?
แต่เขาไปหาฉู่ลั่วไม่ได้ต่างหากเล่า เข้าใจไหม!
“ช่างเถอะ รอทางปรมาจารย์ก็ได้ ได้ข่าวยังไงนายก็ติดต่อฉัน
มานะ”
พอวางสาย ฉู่จ้านก็ไปอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากห้อง
ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอนก็เห็นอาหารเช้าเต็มโต๊ะ พร้อมกับ
ฉู่หร่านที่ใส่ผ้ากันเปื้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิงกําลังจัดอาหารเช้าอยู่ “พี่สาม
หนูสั่งอาหารเช้ามา รีบมากินเร็วสิคะ”
“สั่งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” ฉู่จ้านเห็นอาหารเช้าที่เรียงอยู่เต็ม
โต๊ะแล้วนึกเวลาปกติที่เขากินแค่นมกับขนมปังง่าย ๆ
ฉู่หร่านก้มหน้า เผยให้เห็นท่าทีเขินอาย “โธ่! ก็หนูไม่รู้ว่าพี่สาม
ชอบกินอะไรนี่คะก็เลยสั่งมาเยอะเลย”
หล่อนขยับเก้าอี้เป็นการบอกให้เขานั่ง
ฉู่จ้าน “…”
เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นการกระทําปกติ แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกหวั่น ๆ ใน
ใจอยู่ตลอด “พี่ทําเอง เธอก็ไปนั่งกินเถอะ”
ฉู่หร่านจึงนั่งลงแล้วรีบยกชามโจ๊กให้ฉู่จ้าน “โจ๊กนี่ได้รีวิวดีมาก
เลยนะคะ พี่สามลองชิมดูค่ะ”
“อื้ม”
ฉู่จ้านกินโจ๊กกับซาลาเปาอย่างไม่พูดไม่จา แต่เพิ่งจะกินไปได้
สองคําก็ได้ยินเสียงร่าเริงของฉู่หร่านที่นั่งอยู่ตรงข้าม “หนูอยากไป
เรียนทําอาหารเช้าค่ะ ต่อไปจะได้ทําอาหารเช้าให้พี่สามกินทุกวัน
เลย”
“แค่ก ๆๆ…”
“พี่สาม?”
ฉู่จ้านส่ายหน้าแล้วหยิบกระดาษมาเช็ดที่มุมปากพลางโบกมือ
“ไม่ต้องไปเรียนหรอก พี่ไปฝึกซ้อมข้างนอกตลอด ไม่ค่อยได้กลับมา
หรอก”
“เธอแค่ดูแลตัวเองดี ๆ ก็พอแล้ว”
“พี่ไปเก็บเสื้อผ้าตัวเองหน่อยดีกว่า”
ฉู่จ้านพูดจบก็วิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนในหน้าของฉู่หร่าน เธอหยิบมือถือออกมา
ดูตรงช่องค้นหาแล้วพิมพ์ลงไป
[วิธีเอาใจผู้ชาย]
หนึ่งในนั้นบอกไว้ว่าให้เอาอาหารให้เขากิน ไม่มีผู้ชายคนไหน
ปฏิเสธผู้หญิงที่ทําอาหารเช้าให้เขาได้
เมื่อนึกถึงเมื่อกี้ที่ฉู่จ้านแสดงท่าทีตกใจ ฉู่หร่านก็ยกมุมปาก
ทันใดนั้น แสงหน้าจอมือถือของฉู่จ้านที่อยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้น
ฉู่หร่านหยิบมาดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
แล้วก็ได้เห็นบทสนทนาที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
[นายจะรีบร้อนหาอาจารย์ไปทําไม? ถามทีไรนายก็ไม่บอก]
[แถมเมื่อกี้ยังดูรนมาก ๆ อีก มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? นายไป
ยุ่งอะไรกับสิ่งลี้ลับเหรอ?]
[ขอแค่นายบอกฉันมาให้ชัดเจน ฉันจะได้รู้ว่าจะบอกปรมาจารย์
ว่ายังไง?]
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่หร่านค่อย ๆ หายไปตอนทีได้อ่าน
ข้อความในวีแชทเหล่านั้น
หล่อนรู้รหัสมือถือของฉู่จ้าน จึงใส่รหัสแล้วเปิดดูรายชื่อเพื่อน
แล้วก็ได้เห็นเวลาที่โทรติดต่อกัน
มันเป็นเบอร์ที่เขาโทรหาหลังจากหล่อนเข้าห้องนอนไป
สายตาของฉู่หร่านกวาดมองไปทางห้องนํ้าอย่างเย็นชา
กุมารหยินที่เดิมทีนอนตะแคงเกาคอหล่อนอยู่ จู่ ๆ ก็ชะงัก แล้ว
รีบถอยห่างจากฉู่หร่านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไปยืนจ้องมองผู้หญิงที่
จู่ ๆ ก็โมโหขึ้นมาที่มุมหนึ่งด้วยสายตาสับสน
YOU MAY ALSO LIKE
