เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 787 ค้นพบ

เมื่อเอ่ยถึงซุนหย่าจิ้งขึ้นมา ดวงตาของปีศาจงูสวาทก็เป็น

ประกายขึ้นมาทันทีแล้วปรบมือ “ใช่แล้ว ๆ! ซุนหย่าจิ้งพึ่งการไลฟ์มา

ใช้ทำลายความรักของคนไม่น้อยเลย แล้วช่วยสอนวิธีจับผู้ชายดี ๆ

ให้สาว ๆ สะสมบุญไปไม่น้อยเลยทีเดียว”

ก่อนหน้าที่จะมา ยังให้ฉู่ลั่วเปิดให้หล่อนดูอยู่เลย แล้วบอกด้วย

ว่าบุญที่สะสมมามีไม่น้อยเลย

ปีศาจงูสวาทหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไปตรงหน้า

ปลาคาร์ป “ดูสิ ผู้หญิงคนนี่ไง เธอมีแฟนคลับเยอะมาก ๆ เลยนะ สาม

ล้านกว่าแล้ว!”

ปลาคาร์ปยื่นหัวโผล่พ้นน้ามาดูหน้าจอมือถือ

จิ่งเจียเหยียนกดเปิดบันทึกการไลฟ์ จากนั้นก็ได้ยินคำพูดที่ซุน

หย่าจิ้งพูดในไลฟ์ด้วยใบหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึก “เขาเป็นผู้ชาย

ห่วย ๆ เป็นผู้ชายห่วยที่ต่าตมที่สุด ผู้ชายที่แม้แต่เงินก็ไม่ยอมจ่าย”

“ผู้ชายห่วยที่ทั้งน่ารังเกียจทั้งยากจนทั้งปลอม หากคุณยอมที่จะ

อุ้มชูคนแบบนี้ ก็จะถูกเขาทำเลว ๆ ให้จนไม่เหลืออะไรเลย ฉันเองก็

จะไม่เตือนคุณแล้ว”

“ลองให้คะแนนดูสิ คะแนน ๆๆ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง? คอ อะ คะ นอ

แอ นอ แนน คะแนน! ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ?”

มันมองผู้หญิงที่ดูโมโหอยู่ในไลฟ์แล้วก้มดูช่องความคิดเห็น

ปลาคาร์ปนิ่งเงียบไปแล้ว

“ทำไมมันถึงเป็นคะแนนทั้งนั้นเลยล่ะ? นี่ทำลายความรักคนอื่น

เลยนะ!”

ฉู่จ้านเก็บเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็เดินออกมา

“พี่สาม เมื่อกี้มือถือพี่ดังค่ะ เหมือนว่าจะมีคนส่งข้อความมาหานะ

คะ” ฉู่หร่านมองฉู่จ้านด้วยรอยยิ้ม เอามือข้างหนึ่งแตะคางแล้วพูด

อย่างคลุมเครือ “ส่งข้อความมากเยอะขนาดนี้ …แฟนพี่สามหรือเปล่า

นะ?”

“พี่มีแฟนที่ไหนกันเล่า! อย่าพูดไปเรื่อยน่า”

ฉู่จ้านหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูวีแชท แล้วก็เห็นข้อความที่เพื่อน

สนิทส่งมา

ทันทีที่เห็นข้อความ เขาก็มองฉู่หร่านอย่างระแวดระวังโดยไม่

รู้ตัว

แต่เห็นแค่ฉู่หร่านก้มหน้ากินโจ๊กเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ

เขาจึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วส่งข้อความกลับไป

จนไม่เห็นเลยว่า… ฉู่หร่านช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเย็นเยียบ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ฉู่จ้านก็ลุกขึ้นเก็บโต๊ะแต่ถูกฉู่หร่าน

ห้ามไว้ “พี่สามรีบไปซ้อมเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูเก็บเอง”

“เรื่องพวกนี้จะให้ผู้ชายทำได้ยังไงล่ะคะ”

“…” รอยยิ้มของฉู่จ้านชะงักอยู่ที่มุมปากอีกครั้ง “งั้นพี่ไปแล้วนะ

ถ้าขาดเหลืออะไรก็ไปซื้อได้เลย แถวนี้มีห้างใหญ่ ๆ อยู่หลายที่แต่คน

ค่อนข้างเยอะ ถ้าออกไปก็ระวังหน่อยนะ”

“รู้แล้วค่ะ พี่สามนี่จุกจิกจริง ๆ เลย”

กระทั่งฉู่จ้านออกไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่หร่านก็เป็น

ความเย็นชาไปทันที

เชอะ!

หล่อนปล่อยมือ

ชามกับตะเกียบในมือร่วงลงมือดังเพล้ง!

หญิงสาวมองความยุ่งเหยิงที่พื้นแล้วยิ้มออกมาเบา ๆ จากนั้นก็

หยิบมือถือออกมาต่อสายหาฝ่ายตรงข้ามแล้วสั่ง “เรียกแม่บ้านมาให้

ฉันหน่อย! แล้วก็ระวังปากไว้ด้วยนะ”

หล่อนเตะเก้าอี้ที่ขวางหน้าอยู่ แล้วกลับห้องนอน ก่อนนั่งลงบน

เตียงด้วยสีหน้ามืดมน

บรรยากาศคุกรุ่นในห้องก็รุนแรงมาก

กุมารหยินที่ตามฉู่หร่านเข้ามาในห้องนอนเห็นว่าพลังวิญญาณ

ในร่างของฉู่หร่านค่อย ๆ หายไป มันจึงเข้าไปเกาะแล้วจับคางและผม

หล่อนไว้อีกครั้งอย่างน่ากลัว

…

ณ เมืองหลวง

ที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

“อะไรนะ? จะให้ฉันเลี้ยงปลาคาร์ปตัวนี้เหรอ?” ซุนหย่าจิ้งรู้ว่า

ฉู่ลั่วตามตัวจึงมาหาอย่างดีใจ แต่ตอนนี้…

หล่อนมองปลาคาร์ปตัวอ้วนที่อยู่ในบ่อน้าแล้วขมวดคิ้ว “ไม่

จำเป็นหรอกมั้ง! ที่ที่ฉันอยู่มันไม่ได้มีบ่อน้าไว้เลี้ยงปลาคาร์ปตัวใหญ่

ขนาดนี้หรอก จะขุดบ่อน้าก็ไม่ได้มั้งคะ!”

หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธ

จิ่งเจียเหยียนตะล่อม “มันสุดยอดมากเลยนะ มันเป็นปลาคาร์

ปแสนรู้ที่เลี้ยงอยู่ในบ่อบุพเพ!”

ทันใดนั้นปลาคาร์ปก็กระโดดขึ้นมาจากน้าอย่างเฉลียวฉลาด

ตัวของมันเป็นประกายเมื่อกระทบกับแสงแดด ก่อนลงไปในน้าด้วย

ท่วงท่าที่งดงาม ไม่มีน้ากระเด็นเลยแม้แต่น้อย เหมือนพวกโลมาตาม

พิพัฒภัณฑ์สัตว์น้า

จิ่งเจียเหยียน “…”

ซุนหย่าจิ้ง “…”

หลายปีมานี้ เจ้าปลาคาร์ปเองก็ลำบากเพื่ออนาคตที่ดีสินะ!