เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 805 ไม่ต้องให้เกียรติผมขนาดนี้ก็ได้!
ผู้โชคดีรู้สึกหนาวสะท้าน รีบเหยียบคันเร่งเต็มแรงเพื่อแซง
ออกไป
รอจนขับพ้นมาไกลแล้ว ถึงถามด้วยอาการหวาดกลัวไม่หาย
“เจ้าของช่องครับ รถคันเมื่อกี้…”
“จะไม่มาอีกแล้วค่ะ”
ได้ยินแบบนั้น สองมือทองคำก็โล่งอก มือเท้าเย็นเยียบ หัวใจเต้น
ระรัว “เจ้าของช่องครับ ผมรู้สึกว่าวันนี้ผมน่าจะขับรถไม่ไหวแล้ว”
เขาตื่นตระหนกมาก!
“ผมหาที่จอดรถแล้วค่อยขับพรุ่งนี้ตอนกลางวันดีกว่า”
สองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเอาเขาที่เดิมทีใจกล้ามาตลอดขวัญ
เสียสุด ๆ
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ได้ค่ะ”
สองมือทองคำขับรถต่อ เมื่อเห็นแสงไฟริบหรี่ข้างหน้าก็โล่งอก
“เจ้าของช่องครับ ผมเจอที่ที่นอนได้แล้ว”
“ตอนนี้ตัดการเชื่อมได้หรือยังครับ”
“ยังไม่ได้ค่ะ”
สองมือทองคำ “…”
ผู้ชมในช่องสตรีม “…”
[55555+ รอยยิ้มบนหน้าผู้โชคดีเมื่อกี้ มาอยู่บนหน้าพวกเรา
หมดแล้ว]
[เขาหุบยิ้ม แต่พวกเรายิ้มแก้มปริ ว้าว! พี่ชายสุดยอดไปเลย]
[นี่เป็นครั้งแรกที่เทพธิดาขอให้ไลฟ์ต่อ เป็นเกียรติจริง ๆ นะเนี่ย]
[ผู้โชคดี : ไม่ต้องให้เกียรติผมขนาดนี้ก็ได้!]
สองมือทองคำขับรถเลี้ยวเข้าหมู่บ้านนั้นแล้ว ขนาดหมู่บ้านไม่
ใหญ่ มีบ้านไม่กี่หลังที่มีไฟสว่าง
หลังเขาลงจากรถก็เดินไปทางแสงไฟ ทั้งที่ดูห่างกันนิดเดียว แต่
ไม่รู้ทำไมเดินอยู่เกือบสิบนาทียังไม่ถึง
“เกิดอะไรขึ้นครับ?”
“เดินต่อไปเลยค่ะ มองตรงไปข้างหน้าเท่านั้น ไม่ต้องมองรอบ ๆ
นะคะ”
เสียงหนึ่งดังเข้ามา
สองมือทองคำพยักหน้า จดจ้องแต่แสงไฟ ตามคาดเดินไปได้
นาทีกว่า บ้านก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
“ที่แท้ไม่ใช่บ้านแค่ไม่กี่หลัง แต่มีอยู่หลายสิบหลังเลยนี่นา!”
เขาเดินไปยังหน้าประตู ยกมือเคาะแต่ไม่มีใครตอบรับ
“อะไรกัน ทั้งที่เปิดไฟอยู่แท้ ๆ”
ผู้โชคดีเดินไปบ้านข้าง ๆ ต่อ เคาะประตูอีกครั้ง “ผมเป็น
คนขับรถเทรลเลอร์ อยากขอค้างแรมสักคืนครับ”
ไม่มีใครตอบ
ชายหนุ่มเดินต่อไปอีกหลายบ้าน แต่ไม่มีใครเปิดประตูสักคน
“แปลกไหมครับ ที่นี่มีบ้านตั้งเยอะ กลับไม่มีใครยอมให้ผมค้าง
เลย อีกอย่าง…” เขากระซิบเสียงเบากับมือถือ “พวกคุณรู้สึกไหมว่า
ที่นี่เงียบเป็นพิเศษ”
“ปกติแล้วหมู่บ้านในทะเลทรายแบบนี้ต้องเลี้ยงแกะ เลี้ยงสุนัข
บ้าง แต่นี่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แปลกจริง ๆ”
ผู้ชมในช่องสตรีม “…”
[แย่แล้ว ฉันขนลุกไปหมดแล้ว!]
[เขาทำอะไรอยู่เนี่ย]
[เทพธิดารีบคิดหาทางช่วยสิ!]
[ตอนนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียวนะ ฉันกลัว!]
[ฮือ ๆ ๆ แม่จ๋า!]
[ทั้งที่ไม่เห็นอะไรเลย ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวว่าดูหนังสยองขวัญอีก
นะ]
สักพัก พวกเขาก็เห็นสองมือทองคำหยุดรถตอนที่เจ้าของช่อง
บอกให้ขับต่อ
พอเจ้าของช่องขอให้ผู้โชคดีไปจากที่นี่ เขากลับขับเข้าไปใน
สุสานแห่งหนึ่ง
เดินเคาะหลุมศพในสุสานแล้วพูดกับหลุมศพ
ราวกับผู้โชคดีไม่ได้ยินที่เธอพูด และหลุดไปอยู่ในที่ภวังค์ลี้ลับที่
ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
ฉู่ลั่วสีหน้าเคร่งเครียด นี่เป็นครั้งแรกที่ยันต์ของเธอไม่ได้ผล
“เรียกเฉิงยวนมาที”
หัวหว่านรีบไปตามมาให้
ฉู่ลั่วให้ฟู่ปู้เสวี่ยนหยิบกรรไกรกับกระดาษแดงมา
เธอตัดกระดาษแดงเป็นรูปมนุษย์เสร็จพอดี ตอนที่เฉิงยวนลอย
มาหา
หล่อนยืนอยู่นอกกล้อง ส่งสายตาเป็นเชิงสงสัยมาให้ฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วเอ่ย “ถ่ายทอดพลังวิญญาณของเธอลงไปหน่อย…”
เฉิงยวนถึงบางอ้อ ถ่ายทอดพลังหยินเข้าไปในมนุษย์กระดาษ
ฉู่ลั่วใช้นิ้วมันไว้ ปากบริกรรมคาถา แล้วสะบัดใส่กล้อง
มนุษย์กระดาษในมือเธอหายไป
ส่วนในกล้อง ข้างกายสองมือทองคำมีร่างมนุษย์หน้าตาเลือนราง
คนหนึ่งปรากฏ
“สวัสดี คุณมาขอค้างแรมเหรอคะ”
“ใช่ครับ”
“ตามฉันมาค่ะ”
สองมือทองคำเดินตามแผ่นหลังคนแปลกหน้านั้นไป แล้วยังพูด
กับกล้องอย่างแปลกใจ “ทำไมเธอถึงเดินไปนอกหมู่บ้านนะ หรือว่า
คนนอกพักได้แค่นอกหมู่บ้านเท่านั้น?”
“ผมขับรถบนเส้นเมืองซินมาตั้งหลายปี ไม่รู้เลยว่ามีวัฒนธรรม
แบบนี้ด้วย”
ผู้ชมในช่องสตรีม “…”
มาถึงตอนนี้ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี
สองมือทองคำก้าวขาตามคนด้านหน้า เดินไปพลางบ่นกับกล้อง
ไปพลาง
“เดี๋ยว! ทำไมเดินกลับที่เดิมล่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
