เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 807 รถผี

ขณะที่สองสาวกำลังไตร่ตรอง หัวหว่านพาซู่เซี่ยงหยางเดินเข้า

มา “คุณหนู ผู้บัญชาการซู่มาแล้วค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางหอบเอกสารปึกใหญ่ไว้ ใต้ตาเขียวช้าเบา ๆ “ท่าน

เจ้านิกาย! คุณสตรีมครั้งหนึ่ง พวกเราต้องวุ่นวายทั้งองค์กร”

“นี่คือเอกสารที่เกี่ยวกับเทพอู่ทงครับ”

“ส่วนนี่คือเอกสารเกี่ยวข้องกับเมืองซินในช่วงนี้”

ซู่เซี่ยงหยางวางเอกสารบนโต๊ะ “เอกสารของเทพอู่ทงไม่มีอะไร

พิเศษ แต่ด้านเมืองซินเกิดปัญหาขึ้นจริง ๆ ครับ”

ฉู่ลั่วเดินเข้ามาหา โดยมีเฉิงยวนตามมาด้วย

“งานเยอะเกินไปเหรอคะ?” เธอพินิจมองหน้าตาอ่อนล้าของซู่

เซี่ยงหยาง “ผู้บัญชาการซู่ นี่คุณทำ… ”

ซู่เซี่ยงหยางทรุดตัวบนเก้าอี้ โบกมืออย่างไร้เรี่ยวแรง “บอกตาม

ตรง เวลาดูแลเรื่องในองค์กรศักดิ์สิทธิ์เหนื่อยกว่าที่เคยฝึกซ้อม

เมื่อก่อนอีก”

เขาถอนหายใจเป็นสัญญาณว่าไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้

และหยิบเอกสารส่วนหนึ่งยื่นให้ฉู่ลั่ว “ช่วงนี้เกิดเรื่องเร้นลับในเมือง

ซินบ่อย ๆ ที่เห็นบ่อยที่สุดคือรถทัวร์ไม่มีคน”

เขาหยิบรูปถ่ายออกมาปึกหนึ่ง “นี่เป็นรูปที่คนขับรถกะกลางคืน

ถ่ายไว้”

ฉู่ลั่วรับรูปมาดู

เหมือนรถทัวร์ที่สองมือทองคำเจอ มืดสนิท ที่นั่งคนขับก็ไม่มีใคร

ต่างกันตรงป้ายทะเบียน

“พวกเราสืบทะเบียนเหล่านี้แล้ว…” พูดถึงเรื่องนี้ แววตาซู่เซี่ยง

หยางเผยความหวาดกลัว “ป้ายทะเบียนของรถทัวร์เหล่านี้มีอยู่จริง ๆ

และเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงมาทั้งนั้น ชนิดที่ผู้โดยสารตาย รถไม่เหลือ

ซาก”

“ป้ายทะเบียนยังมีการนำไปใช้อยู่ เพียงแต่… ในระบบขึ้นว่าหลัง

ป้ายทะเบียนรถพวกนี้ถูกนำกลับเข้าระบบแล้ว ไม่เคยมีใครยื่นขอมา

ก่อน”

เฉิงยวนหยิบรูปถ่ายขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือ

พลิกดูเรื่อยเปื่อย “โอ๊ย! จะไปแปลกอันใด รถขนผีอย่างไรเล่า”

“ผีโหงยังมีแรงพยาบาทที่เหลือไว้บนรถ จึงอยาก… กลับบ้าน?”

สองพยางค์สุดท้ายของหล่อนฟังดูโหยหวน ก่อนเด้งตัวขึ้นมานั่ง

ทันที

“ไม่ถูกสิ! ถ้าเป็นรถผีมีแค่สองความเป็นไปได้ ข้อหนึ่งคือผี

อาวรณ์ในโลกมนุษย์ จึงขับวนเวียนเส้นทางเดิมอยู่อย่างนั้นเพื่อหา

ตัวตายตัวแทน เปลี่ยนให้ตัวเองได้ลงรถ”

“ข้อสองคือขับไปยังจุดมุ่งหมาย ขอแค่ไปถึงจุดมุ่งหมาย…”

“รถผีพวกนี้…” หล่อนหันมองเจ้านิกาย “ไม่ตรงกับข้อไหนเลย”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ตอนสตรีม ถึงจะเป็นฉัน ก็ยังมองไม่เห็นข้างใน

รถผี”

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ ซู่เซี่ยงหยางและเฉิงยวนต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ถ้าแม้แต่ฉู่ลั่วยังมองไม่เห็น รู้เลยว่ารถผีเหล่านี้มีพลังกล้าแกร่ง

ขนาดไหน

“ถ้าอย่างนั้น… ก็เหลือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว”

สายตาฉู่ลั่วทอดมองรถที่อยู่บนรูปถ่าย ตัวรถเป็นสีดำสนิทเร้น

อยู่ในความมืด เห็นเพียงเค้าโครงราง ๆ

ที่แปลกกว่านั้นคือ แม้แต่ไฟท้ายยังเหมือนมีบางอย่างลอยบังอยู่

บนนั้นเป็นครั้งคราว

ฉู่ลั่วลุกขึ้นยืน สะบัดมือหนึ่งที สมุดสีดำประกายทองพลันปรากฏ

ในมือ เธอบอกกับเฉิงยวนและซู่เซี่ยงหยาง “รอเดี๋ยวนะ”

แล้วเธอก็หายไปโดยที่มือหนึ่งถือสมุด อีกมือถือรูปถ่าย

เมื่อได้เห็นภาพนี้ ซู่เซี่ยงหยางกลืนน้าลายอย่างอดไม่ได้ แล้ว

ถามหยั่งเชิงออกไป “นี่เธอไป…”

“ยมโลก”

สีหน้าเฉิงยวนเคร่งเครียด หันมองรูปถ่ายบนโต๊ะอีกครั้ง

เกี่ยวข้องกับยมโลกเหรอ

หรือว่า…

เกี่ยวข้องกับห้วงเหวเทพมรณา

ผ่านไปหนึ่งนาที ฉู่ลั่วปรากฏตัวกลางอากาศอีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้างรึ?”

เฉิงยวนถามด้วยความร้อนใจ

ฉู่ลั่วเก็บสมุด แล้วยื่นรูปถ่ายให้เฉิงยวน

เฉิงยวนรับรูปถ่ายมา ซู่เซี่ยงหยางเองก็กระเถิบเข้ามาดูด้วย

วินาทีที่เห็นรูปถ่าย ตาของทั้งคู่โตขึ้นอย่างอดไม่ได้

ซู่เซี่ยงหยางชี้เส้นทางรถผีบนรูปถ่ายด้วยมืออันสั่นเทา “นี่… นี่

คือ…”

“รถวิญญาณปรโลก”

รถทัวร์ที่เคยมืดสนิทมองอะไรไม่เห็น บัดนี้ได้เผยรูปร่างทั้งหมด

ออกมาแล้ว

ท้ายรถสองฝั่งมียมทูตสองตนยืนอยู่ ในมือยมทูตสองตนล้วนมี

โคมไฟสีขาว

ส่วนบนรถทัวร์ไม่ได้มีเพียงสีดำทะมึน แต่มีวิญญาณกลุ่มหนึ่ง

เกาะหน้าต่างมองออกมาข้างนอกอยู่ชัด ๆ

น่าจะเป็นวิญญาณที่เพิ่งตาย แถมยังอยู่ในสภาพเดียวกับก่อน

ตาย

บ้างมีคราบเลือดเปรอะเปื้อน บ้างสมองแหว่ง บ้างลำไส้ห้อยอยู่

ข้างนอก…