เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 816 เพื่อตัวปาหี่ห้าตนนี้
“การออกแบบใบปลิวนี้พวกเราจ่ายเงินไปหนึ่งหมื่นหยวน! นัก
ออกแบบบอกว่า นี่เป็นการออกแบบที่ยอดเยี่ยมและทรงพลังมาก
สามารถคว้ารางวัล…”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเราไม่มีสถานะแบบมนุษย์ธรรมดา พวกเรา
ต้องไปเข้าร่วมการประกวดแน่”
“น่าเสียดายพรสวรรค์ทางด้านศิลปะของพวกเรา!”
เฉิงยวนมองปีศาจทั้งห้าตน หล่อนกระพริบตา ก่อนวางใบปลิว
ราคาหนึ่งหมื่นหยวนไว้ด้านหนึ่ง “ตอนนี้บอกมาได้แล้วว่าเรื่องขโมย
หมามันเป็นมายังไง พวกเจ้าไม่รู้เหรอว่า การขโมยของในโลกมนุษย์
เป็นการผิดกฎหมาย”
เจ้าสองรีบอธิบาย “พวกเราไม่ได้อยากขโมยนะ! แต่พวกเรา
ออกแบบใบปลิวไปแล้ว หลังจากแจกจ่ายออกไป ก็ไม่มีคนโทรมาหา
พวกเราเลย”
มีคนโทรมาสิแปลก
คำโปรยในใบปลิวนี่มันเป็นคำล้าสมัยแบบไหนกันนะ!
ไม่ใช่แค่ส่งเสริมเรื่องความเชื่อทางด้านโชคลาง แต่ยังทำเหมือน
พวกธุรกิจช่อโกงแบบลูกโซ่อีก พวกเขาไม่ถูกจับก็เป็นเรื่อง
มหัศจรรย์แล้ว
“ต่อมามีแค่ผู้หญิงคนนั้นที่โทรมาหาเรา บอกว่านางเลิกกับแฟน
หนุ่มแล้ว และอยากได้หมาที่ตัวเองเลี้ยงคืนมา บอกว่าหมาตัวนั้นมี
ความสำคัญกับนางมาก…”
“วิชาห้าผีเคลื่อนย้ายไม่ได้เคลื่อนย้ายได้แค่เงินทองเท่านั้น ข้า
จึงตอบตกลง”
“ตอนนั้นนางรับปากเสียดิบดี ขอแค่พวกเราช่วยขโมยหมามา
คืนให้ได้ นางจะยอมเป็นสาวกของพวกเรา”
“แต่พอพวกเราขโมยหมากลับมา นางก็คืนดีกับแฟนหนุ่มได้
แล้ว แต่เพราะมีเรื่องขโมยหมา พวกเขาสองคนจึงทะเลาะกันอีกครั้ง”
“เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ สาวน้อยคนนั้นจึงแจ้งตำรวจ”
เจ้าสามกัดฟัน “ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางให้พวกเราไปขโมยหมา พอ
ขโมยมาแล้ว กลับมาโทษพวกเรา”
“มนุษย์ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายเสียจริง!”
“มิน่าพวกผู้อาวุโสถึงได้เตือนพวกเราอยู่บ่อย ๆ ว่าอย่าไปยุ่ง
เกี่ยวกับพวกมนุษย์มากนัก”
น่าเสียดาย พวกเขาต้องสืบทอดความเป็นเทพจากเซี่ยอู่ทง จึง
เลี่ยงไม่ได้ที่ต้องใกล้ชิดกับมนุษย์
จากนั้นแต่ละตนก็บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย
เฉิงยวนที่ฟังอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าสั่น มุมปากกระตุก หากไม่อยาก
รักษาภาพลักษณ์ หล่อนคงด่ากราดไปนานแล้ว
นี่มันน่าขายหน้าเกินไป!
หล่อนกับฉู่ลั่วรีบร้อนมาที่นี่ แถมฉู่ลั่วยังต้องเสียยันต์หายตัวไป
ตั้งหลายแผ่น
ก็เพื่อ…
ตัวปาหี่ห้าตนนี้!?
เทียบกับความโกรธของเฉิงยวน สีหน้าของฉู่ลั่วเรียบเฉยมาก
เจ้านิกายยืนขึ้น ทำให้ปีศาจทั้งห้าที่ตอนแรกยังส่งเสียงจอแจต่าง
พากันหุบปากลงทันที
พวกมันคุดคู้อยู่ด้วยกัน พลางตัวสั่นราวกับลูกไก่
ฉู่ลั่วเหลือบมองทั้งห้าด้วยแววตาเรียบเฉย “ลุกขึ้น แล้วตามฉัน
มา”
“ท่านปรมาจารย์ พวกเราสำนึกผิดแล้ว”
“ท่านปรมาจารย์ พวกเราไม่เคยทำร้ายคนจริง ๆ นะ”
“ท่านจะทรมานพวกเราไม่ได้ ท่านจะตัดสินโทษพวกเราไม่ได้นะ
แต่ให้ตัดสินตามกฎหมายของโลกมนุษย์ แต่หากท่านสร้างห้อง
ทรมานส่วนตัวขึ้นมา พวกเราสามารถฟ้องร้องพวกท่านได้”
“ฮือ ฮือ ฮือ ปีศาจไม่มีสิทธิปีศาจ! เราไม่มีทางรอดแล้ว!”
“ข้าไม่อยากถูกทรมานจนตาย! ให้ข้าฆ่าตัวตายเถอะ!”
“ฆ่าตัวตาย ฆ่าตัวตาย!”
“พวกเราจะฆ่าตัวตายตอนนี้เลย!”
ดวงตาของปีศาจทั้งห้าเป็นประกายขึ้นมา ทั้งหมดกลับคืนร่าง
เดิมแล้วพุ่งเข้าชนต้นไม้คนละต้น
ปึง
เสียงดังสั่นสะเทือน กระทั่งต้นไม้ยังถูกชนจนหักหมด
เฉิงยวนยกสองมือกอดอก กำลังมองภาพนี้ “เจ้าว่าสมองของ
พวกเขามีปัญหาจริงไหม? หรือว่าปีศาจกับมนุษย์ไม่เหมือนกัน
ปีศาจสมองเล็กกว่าเหรอ? ขนาดกลายร่างเป็นมนุษย์ แต่สมองก็ยัง
เล็กอยู่”
ดูเหมือนปีศาจหล่อนได้พบมาทุกตน จะมีปัญหาทางด้านไอคิว
เหมือนกันหมด
มองไปมองมา สีหน้าของหล่อนพลันเปลี่ยนไป
“เอ๊ะ! พวกเขาจะหนีแล้ว!”
พริบตาเดียว ผีร้ายพันปีก็หายตัวไปทันที
เสียงร้องโหยหวนดังมาจากที่ไกล ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉิงยวนก็จับปีศาจทั้งห้าตนมาโยนไว้ที่ลานศาล
เจ้า “ตอนแรกก็คิดว่าสมองของพวกเขามีปัญหา คิดไม่ถึงว่าข้าจะ
พลาดท่าเอง”
“เจ้าลองบอกมา พวกเจ้าคิดยังไง? คิดจะหนีจริงเหรอ! อย่าว่าแต่
มีฉู่ลั่วอยู่เลย ต่อให้มีแค่ข้า พวกเจ้าก็หนีไม่รอดหรอก!”
ปีศาจพี่ใหญ่กระซิบเสียงเบา “ก็แค่ลองดูเท่านั้นเอง ไม่อย่างนั้น
จะให้นั่งรอความตายเหรอ?”
“ก็ใช่!”
เฉิงยวนหยิบพัดกลมออกมาทำท่าจะตี ปีศาจทั้งห้าตนก็กรีดร้อง
ออกมาแล้ว
หล่อนกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย “ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งไร้สาระไปเรื่อย
ไม่ตีให้ตายก็บุญแล้ว”
“ตามฉันมา”
ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แม้ปีศาจทั้งห้าตนจะไม่ยินยอม แต่ก็ต้องพยัก
หน้า แต่ละตนเดินห่อไหล่เหมือนลูกนกกระทาเดินตามหลังเจ้านิกาย
ไป
ฉู่ลั่วสะบัดยันต์ออกไปห้าแผ่น ติดลงบนตัวปีศาจทั้งห้า
วินาทีต่อมา พวกเขาก็แวบหายไปอย่างรวดเร็วราวกับแสง
YOU MAY ALSO LIKE
