เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 821 ไม่ใช่ปีศาจคนเดียวในบ้าน
ซู่เซี่ยงหยาง “…”
รอจนกระทั่งฉู่ลั่วกับเฉิงยวนออกจากองค์กรศักดิ์สิทธิ์ไป ปีศาจ
ทั้งห้าตนก็ได้รับชุดทำงานของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังได้ป้าย
พนักงานเป็นของตัวเองด้วย
“โธ่เอ๊ย! เมื่อกี้ตอนถ่ายรูปไม่ได้ถ่ายให้ดี น่าเกลียดมาก!”
“ทำไมถึงใช้รูปที่พวกเราแต่งเองไม่ได้ล่ะ!”
“ที่นี่ดีมากเลยนะ มีอินเทอร์เน็ต มีอาหารกับที่พักให้ด้วย แถมที่
พักยังเป็นห้องเดี่ยว…”
เฉิงยวนหันหลังไปมองปีศาจทั้งห้าตนที่สุมหัวกันอยู่ เห็นท่าทาง
ดีใจของพวกมัน หล่อนก็ขยับริมฝีปาก “ตอนแรกคิดว่าพวกเขา
สมองมีปัญหา ตอนนี้รู้สึกว่าเจ้าพวกนี้ก็ฉลาดอยู่เหมือนกันนะ”
หล่อนลูบคางก่อนจะพูดว่า “ข้าทำงานเป็นที่ปรึกษาให้คณะ
โบราณคดีกลุ่มนั้น และช่วยพวกเขาค้นหาสุสาน ถ้าอย่างนั้น… ข้าก็
นับว่าเป็นพนักงานสิ!”
“ต้องทำร่างสัญญาจ้างงานได้เหมือนกัน!”
“ต้องมีสวัสดิการทั้งห้าด้วย ไม่แน่ว่าวันไหนที่ข้าไม่อยากทำงาน
แล้ว ก็จะได้รับบำนาญกับเขาด้วย”
ผีร้ายพันปีพูดพึมพำอยู่ที่เดิม แต่ฉู่ลั่วเดินไปถึงรถแล้ว
เฉิงยวนรีบสาวเท้าเดินตามไป นั่งลงข้างฉู่ลั่ว แล้วเอาร่างสัญญา
จ้างงานโยนไปอีกทาง หล่อนพูดพลางหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก
“ตอนนี้ก็กลับไปหา ‘ม้าทองมองน้าพุอันแสนหวาน’ สินะ!”
รถขับตรงมาถึงหน้าคฤหาสน์
เฉิงยวนลงจากรถมาก่อน หล่อนก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปใน
คฤหาสน์
ตอนที่เดินมาถึงสวนดอกไม้ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของเด็ก ๆ
เมื่อเดินเข้าไปดู ก็เห็นงูสีเงินตัวหนึ่งห้อยอยู่บนต้นไม้ ในปาก
คาบพวกลูกกลม ๆ เอาไว้ พวกเจ้าตัวเล็กบินขึ้นมาได้ แต่อยู่ได้แค่
รอบ ๆ ปากอสรพิษเท่านั้น แม้จะอยู่ได้แค่ตรงนั้น แต่ก็ปรบมือกัน
สนุกสนาน
ไกลออกไปวิญญาณพยาบาทที่ร่างกายเต็มไปด้วยพลังหยินนั่ง
อยู่อีกด้าน พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
ด้านข้างคือจั่วโยวโยวที่นั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าผ่อนคลาย
เฉิงยวนเดินเข้าไปช้า ๆ จนกระทั่งเดินไปถึงใต้ต้นไม้ จึงเงยหน้า
มองงูสีเงินที่กำลังเล่นกับเด็ก ๆ “นี่! นี่คือที่บอกว่าปล่อยให้ฆ่ากันเอง
เหรอ?”
หล่อนพูดเน้นย้าออกมาทีละคำ “ม้า ทอง มอง น้าพุ อัน แสน
หวาน”
งูสีเงินนิ่งค้างไป
จากนั้นก็มีเสียงมันตกลงมาบนพื้น
พวกลูกบอลตัวกลมในปากของงูสีเงินลอยออกไปแล้ว
งูสีเงิน “…”
ห้องรับแขก
ฉู่ลั่วกับเฉิงยวนนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา โดยมีหัวหว่านยืนอยู่ข้าง
หลัง
เบื้องหน้าพวกเธอคือจิ่งเจียเหยียนที่นั่งคุกเข่าท่าทางสงบเสงี่ยม
ด้านนอกห้องรับแขก มีหัวเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถมอยู่ริมหน้าต่าง
มือทั้งสองข้างของจิ่งเจียเหยียนวางบนต้นของตนเอง แผ่นหลัง
ตั้งตรง ใบหน้ามีรอยยิ้มประจบประแจง
“ช่วยนั่งให้เรียบร้อยหน่อย!” เฉิงยวนพูดอย่างเคร่งขรึม
จิ่งเจียเหยียนรีบทำท่าทางน่าสงสารทันที
“เก็บมารยาที่เจ้าเรียนมาจากซุนหย่าจิ้งไปให้หมด เจ้าคิดว่า
ตัวเองเรียนมาคนเดียวหรือไง?”
จิ่งเจียเหยียน “…”
“บอกมา เว็บบอร์ดพวกนี้มันคืออะไรกันแน่?”
“ก็แค่เว็บบอร์ดในโลกปีศาจเท่านั้นเอง! หลังจากปีศาจเม่นตน
หนึ่งกลายร่างได้แล้ว เขาก็มาเรียนไอทีที่โลกมนุษย์ จากนั้นจึงสร้าง
เว็บบอร์ดนี้ขึ้นมา เว็บบอร์ดของพวกเราถูกซ่อนไว้อย่างดี มีเพียง
ปีศาจเท่านั้นที่สามารถเปิดเว็บบอร์ดนี้ได้ นอกจากปีศาจแล้ว ก็ไม่มี
ใครเปิดได้อีก”
เธอมองพวกเฉิงยวนด้วยความสงสัย
พวกเขารู้ได้อย่างไร?
รับรู้ได้ถึงความสงสัยของเธอ เฉิงยวนจึงหัวเราะเย็นชาออกมา
“บนโลกนี้ไม่ได้มีแค่เจ้าที่เป็นปีศาจ”
จิ่งเจียเหยียนร้อนใจขึ้นมาไม่น้อย “พวกเธอรู้จักปีศาจตนอื่นอีก
แล้วเหรอ? หน้าตาดีเหมือนฉันไหม ฉลาดเหมือนฉันไหม เชื่อฟัง
เหมือนฉันไหม?”
“ฉู่ลั่ว ฉันจะบอกเธอให้นะ ปีศาจเป็นพวกฉันเล่ห์มาก มีนิสัย
โหดร้าย เป็นพวกบ้าเลือด เธออย่าเชื่อพวกเขาเด็ดขาด!”
เฉิงยวนถาม “เจ้าก็เป็นปีศาจไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันไม่เหมือนกัน”
“มีตรงไหนไม่เหมือน”
“ฉันหวังดีกับลั่วลั่วด้วยใจจริงนะ! พวกเขาสนแค่ว่าลั่วลั่วเก่งหรือ
เปล่า แต่ฉันสนใจแค่ว่าลั่วลั่วจะมีความสุขไหม”
“พูดภาษาคนมาซิ?”
จิ่งเจียเหยียนบิดไปบิดมา หล่อนพูดพึมพำเสียงเบาสองสาม
ประโยค
เฉิงยวนหรี่ตามองอย่างเย็นชา
จิ่งเจียเหยียนพูดอย่างไม่ยินยอม “ครั้งก่อนพวกเราเชิญเพื่อน
ปีศาจมาที่บ้านเยอะเลยใช่ไหม?”
เฉิงยวนเอ่ย “…ตอนอยู่ที่เมืองเจียง”
“ใช่แล้ว! หลังจากนั้น พวกเขาก็อิจฉาฉันมาก บอกว่าอยากถูก
ฉู่ลั่วรับเลี้ยงบ้าง อยากมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉู่ลั่ว ถ้า… ถ้า…”
เสียงของหล่อนเบามาก “ถ้าพวกเขามากันหมด ฉันก็ไม่ใช่ปีศาจคน
เดียวในบ้านแล้ว”
เฉิงยวน “…”
ฉู่ลั่ว “…”
YOU MAY ALSO LIKE
