เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 823 ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์

ฉู่จิงกับฉู่เหิงกลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่วท่าทางประหม่า

เธอจ้องพวกเขาพักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “จนถึง

ตอนนี้ ยังไม่มีผลสะท้อนกลับค่ะ”

ฉู่เหิงโล่งใจแล้ว

ฉู่จิงก็แอบถอนหายใจเช่นกัน จากนั้นเขาจึงถามกลับว่า “แล้ว

พ่อกับแม่จะได้รับผลสะท้อนกลับอะไรไหม?”

“ไม่มีผลถึงชีวิตค่ะ”

ดวงชะตาพ่อแม่ของพี่ชายทั้งสองไม่เปลี่ยนแปลง

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าวิธีนี้ได้ผลใช่ไหม?”

ฉู่เหิงถามอย่างระมัดระวัง

ฉู่จิงก็รอคอยด้วยความตื่นเต้น

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ใบหน้าของทั้งคู่เผยรอยยิ้มออกมาทันที!

ฉู่เหิงถอนหายใจออกมาอย่างแรง มือของเขาจับพนักพิงโซฟา

แล้วค่อย ๆ นั่งลง เพื่อสงบสติอารมณ์

ตั้งแต่คาดเดาถึงอิทธิพลที่แท้จริงของฉู่หร่านได้ ไม่มีวันไหนที่

เขาไม่กังวล

กลัวอะไรก็ไม่เท่ากลัวทำร้ายในครอบครัว

กลัวว่าทำอะไรไปนิดหน่อยก็จะกระทบถึงคนในครอบครัวแล้ว

ยิ่งเคยเจอกับเรื่องที่เวินอวิ๋นเสาเกือบถูกฆ่าตาย เขาก็ยิ่งกลัว

อิทธิพลนั้นมากขึ้นไปอีก

หากเกิดอะไรขึ้นกับอวิ๋นเสาหรือลูก เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำเรื่อง

ขาดสติและเหตุผลอะไรลงไปบ้าง

ตอนนี้…

ในที่สุดก็มีวิธีแล้ว!

แม้จะเป็นวิธีการแก้ไขชั่วคราวไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุโดยตรง แต่ก็

ดีกว่าไม่มีหนทางอะไรเลย

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรายังต้องทำอะไรต่อไหม?”

ฉู่จิงถาม

ฉู่เหิงโบกมือ “ไม่ต้อง เพิ่งเคยลองครั้งเดียว ถ้าทำอีกครั้ง ก็ไม่

รับประกันว่าหล่อนจะรู้ตัว”

หากฉู่หร่านสังเกตเห็นได้ล่ะก็ แบบนั้นคงจบกันแล้ว

ฉู่ลั่วก็พยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของฉู่เหิง “ตอนนี้พวกเรารู้วิธี

ควบคุมหล่อนแล้ว แต่จะใช้บ่อย ๆ ไม่ได้”

ฉู่จิงก้มหน้าลงซ่อนสายตาผิดหวังของตนเอง

ในสวนดอกไม้ งูสีเงินตัวหนึ่งกำลังเล่นกับเด็ก ๆ

เสี่ยวยาก็อยู่ข้างหลังพวกเขา กำลังปีนอยู่บนตัวงูสีเงิน จากนั้นก็

สไลด์ตัวลงมา พร้อมส่งเสียงหัวเราะมีร่าเริง

ฉู่จิงมองด้วยสายตาอ่อนโยน

เขาหันไปอีกเล็กน้อย ก็เห็นจั่วโยวโยวยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น

ช่วงนี้เธอรักษาตัวจนดีขึ้นมากแล้ว ท่าทางสับสนมึนงงหายไปไม่

น้อย ใบหน้าซีดเซียวก็กลับมาเป็นปกติ ทั้งยังเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง

ๆ

ฉู่จิงจ้องมองพี่ชายรองอยู่ข้าง ๆ พักหนึ่ง

เหมือนว่าสายตาของเขาจะแวววาวเกินไป จนทำให้จั่วโยวโยว

รู้สึกได้

เธอหันหน้ามาหา ทำให้ฉู่จิงตื่นตระหนกและเมินหนีโดยไม่รู้ตัว

เขาซ่อนอยู่หลังต้นไม้เล็ก ๆ ริมระเบียง หัวใจเต้นรัวไม่หยุด

ไม่ง่ายกว่าอัตราการเต้นของหัวใจจะกลายมาเป็นปกติ เขาค่อย

ๆ หันหน้ากลับไป แต่ก็พบว่าในสวนดอกไม้ก็ไร้เงาของจั่วโยวโยวกับ

ลูกสาวแล้ว

หัวใจที่ก่อนหน้านี้เต้นรัวจนร้อนราวกับภูเขาไฟระเบิด ถูกปก

คลุมไปด้วยน้าแข็งและหิมะทันที

เขายืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าซีดขาว

ฉู่เหิงที่พูดคุยกับฉูลั่วเสร็จแล้วเดินเข้ามาหาน้องชาย เมื่อเห็น

ใบหน้าขาวซีดของฉู่จิง จึงมองสวนดอกไม้

พี่ชายใหญ่ตบไหล่ปลอบใจ “ไปเถอะ!”

ฉู่จิงเดินตามหลังฉู่เหิงออกไปทั้งที่สมองยังมึนงง เมื่อเดินออกไป

ไกลแล้ว ขณะที่กำลังจะเดินออกจากคฤหาสน์ เขาก็เอ่ยถามออกมา

เสียงเบา “พี่ใหญ่ เธอไม่ได้เกลียดแค่ฉู่หร่าน แต่เกลียดผมด้วย”

ฉู่เหิงไม่ตอบคำถาม

ฉู่จิงก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ “แม้แต่หน้า เธอยังไม่อยากจะมอง

ผมเลย”

เขาเสียงแหบพร่า “แต่พี่ใหญ่…”

“ผมเป็นผู้ถูกกระทำเหมือนกัน ผมเองก็ไม่รู้อะไรเลยเหมือนกัน”

ฉู่เหิงหันไปมองฉู่จิงที่มีสีหน้าเจ็บปวด หัวใจก็แผ่วลงไปเล็กน้อย

เขาคิดมาตลอดว่าน้องรองรู้สึกผิดและอยากรับผิดชอบจั่วโยว

โยวกับลูก

แต่ท่าทางของฉู่จิงในตอนนี้ พี่ชายใหญ่เข้าใจได้ทันที

“อาจิง นาย…”

เขาไม่ได้พูดคำที่เหลือออกมา

ในใจของฉู่เหิงหนักอึ้ง

จุดเริ่มต้นความเจ็บปวดของจั่วโยวโยวมาจากฉู่หร่าน แม้ว่าฉู่จิง

จะเป็นผู้ถูกกระทำเช่นกัน แต่สำหรับจั่วโยวโยวแล้ว ทั้งสองต่างก็

เป็น… ศัตรู

หรือจะบอกว่า นอกจากลั่วลั่วแล้ว จั่วโยวโยวเกลียดคนตระกูลฉู่

ทุกคน

เพราะตระกูลฉู่เลี้ยงฉู่หร่านออกมาแบบนี้

เพราะตระกูลฉู่ทำให้ฉู่หร่านคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ทำร้ายคนอื่นได้

ตามใจ

เพราะคนในครอบครัวตระกูลฉู่…

เป็นพวกเขาเอง

พวกเขาไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์

พวกเขาคือผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดของฉู่หร่าน ไม่ว่ายังไง

ก็ตาม

ฉู่เหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตบไหล่ของฉู่จิงอีกครั้ง “ไป

เถอะ!”