เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 824 ลืมฉู่จ้านแล้ว
ในคฤหาสน์
เฉิงยวนกับฉู่ลั่วมองดูรถของคุณชายตระกูลฉู่ทั้งสองจากไป
อย่างเงียบ ๆ
วิญญาณสาวส่ายหน้า “ฉู่จิงคนนี้โง่เกินไปหรือเปล่านะ เขาหวัง
ว่าโยวโยวจะให้อภัยจริงเหรอ? คงไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าโยวโย
วจะยอมรับเขาได้ จากนั้นทั้ก็ได้อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูกอย่างมี
ความสุขหรอกใช่ไหม?”
สีหน้าหล่อนเต็มไปด้วยความไม่พอใจและรังเกียจ
ฉู่ลั่ว “…”
เฉิงยวนไม่ได้รับคำตอบ ก็หันไปมองเจ้านิกายด้วยท่าทางตกใจ
“อย่าบอกนะ! ว่าเจ้าคำนวณออกมาได้ว่าพวกเขาสองคนมีวาสนาต่อ
กัน อย่าบอกข้าแบบนี้เด็ดขาด!”
ฉู่ลั่วเหลือบมองหล่อนอย่างเฉยเมย “ตอนนี้สำหรับจั่วโยวโยว
เรื่องใหญ่ที่สุดคือการแก้แค้น”
ฆ่าฉู่หร่าน!
แม้ว่าสติสัมปชัญญะกับความคิดของจั่วโยวโยวจะดีขึ้นไม่น้อย
แต่ความแค้นในใจไม่ลดลงเลยแม้แต่เศษเสี้ยว
เฉิงยวนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
“ฉู่หร่านคนนี้ ไม่เคยมีความดีเลยจริง ๆ แต่เรื่องชั่วไม่เคยพลาด
แม้แต่เรื่องเดียว”
“พี่ชาย น้องชายตระกูลฉู่ รวมเจ้าด้วยอีกคน เนื้อคู่ของพี่ชาย
คนโตถูกทำร้าย พี่ชายคนรองถูกวางยาจนมีลูกไม่รู้ตัว ส่วนเจ้ายิ่งไม่
ต้องพูดถึง ตอนนี้ก็เหลือแค่ลูกชายคนที่สามของตระกูลฉู่แล้ว ไม่รู้ว่า
เจ้าสามถูกทำร้ายอะไรบ้าง…”
“!?”
พูดไปพูดมา หล่อนก็เห็นว่าสีหน้าของฉู่ลั่วเปลี่ยนกระทันหัน
“อะไรหรือ?”
ฉู่ลั่วเอ่ย “กุมารหยินบนตัวฉู่หร่านกลับมาแล้ว ฉันได้เจอฉู่เหิง
กับฉู่จิงแล้ว เมื่อกี้ฉู่เหิง ก็เอารูปของพ่อแม่ตระกูลฉู่มาให้ดูด้วย ดวง
ชะตาของทุกคนไม่มีใครเป็นอะไรเลย”
เฉิงยวนพยักหน้า
“แต่มีคนหนึ่งที่ไม่ได้ดูให้”
เฉิงยวนชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นหล่อนก็เบิกตากว้าง “ฉู่จ้าน!”
“อืม”
“ทำไมถึงได้ลืมเขาล่ะ! ไหนบอกว่า ฉู่หร่านพักอยู่กับฉู่จ้านไม่ใช่
เหรอ? เร็วเข้า รีบโทรหาพวกฉู่เหิงเลย ให้เขาถามสถานการณ์ของฉู่
จ้าน!” เฉิงยวนพูดไป ก็มีท่าทางกระวนกระวายไปด้วย “ทำไมถึงลืม
ไปได้นะว่ายังมีอีกคน?”
ฉู่ลั่วโทรหาฉู่เหิงไปด้วยพร้อมกับหัวใจที่หนักอึ้ง
ทุกคนลืมฉู่จ้านไปแล้ว ลืมแบบผิดปกติมาก
ฉู่เหิงลืม
ฉู่จิงก็ลืม
แม้กระทั่งฉู่ลั่วก็ยังลืมไปเลย!
หากไม่ใช่เฉิงยวนพูดขึ้นมา ไม่รู้ว่าเธอจะนึกถึงฉู่จ้านขึ้นมาได้
ตอนไหน
…
พอฉู่เหิงได้รับโทรศัพท์ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบโทรไปหา
ฉู่จ้าน
แต่ทางฝั่งของฉู่จ้านไม่มีคนรับสาย
ฉู่เหิงโทรไปสองครั้งแล้วแต่ไม่มีคนรับ เขาจึงติดต่อไปหาคนดูแล
ทีมแข่งรถของฉู่จ้าน ทางนั้นรับสายแล้ว
“อาจ้านเหรอ! อาจ้านกำลังลองรถอยู่ครับ อาทิตย์หน้าจะมีการ
แข่งขันระดับโลก ใช่แล้ว น้องสาวของพวกคุณก็มานะ มาเชียร์อา
จ้านทุกวันเลย!”
น้องสาว?
ฉู่ลั่วอยู่ที่ตี้จิง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นน้องสาวอีกคนแล้ว
ฉู่เหิงกังวลใจมาก “ให้ฉู่จ้านมารับโทรศัพท์หน่อย”
“มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ถ้าเกิดว่าสำคัญมาก…”
“สำคัญมาก! ให้ฉู่จ้านมารับโทรศัพท์ทีครับ”
“ได้ครับ!” คนที่ดูแลทีมก็จนปัญญา
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอเข้ากับฉู่หร่าน
“พี่ฟาง มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“อ๋อ! พี่ใหญ่ของเธอโทรมาน่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่
สามของเธอ”
“พี่ใหญ่? เรื่องสำคัญเหรอคะ”
ฉู่หร่านทำปากจู๋ เธอทั้งโกรธทั้งพูดออดอ้อน “น่าจะโวยวายที่พี่
สามพาฉันมาที่สนามแข่งน่ะค่ะ อย่าสนใจเขาเลย”
“ไม่ดีมั้ง! ฟังจากน้าเสียงของคุณชายใหญ่ฉู่ คงจะเป็นเรื่อง
สำคัญมากจริง ๆ นะ”
“ถ้าเป็นเรื่องสำคัญมากจริง ๆ พี่ใหญ่ต้องติดต่อมาหาฉันแล้วค่ะ”
ฉู่หร่านหัวเราะออกมาเบา ๆ “ถ้าไม่ได้ติดต่อมาหาฉัน ก็แสดงว่า
ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร”
พี่ฟางครุ่นคิดแล้วก็เห็นด้วย จึงได้เก็บโทรศัพท์ลงไป
เขายิ้มไปพลางคุยกับฉู่หร่าน “ฮะฮะ คุณหนูใหญ่ฉู่ต้องดูแล
ตัวเองให้ดีนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราอาจจะถูกพวกคุณชายฉู่
ทั้งหลายเล่นงานเอาได้!”
ฉู่หร่านปิดปากท่าทางออดอ้อน ยิ้มหวาน แต่ก็มีสีหน้าปั้นปึ่ง “พี่
ฟางพูดอะไรไร้สาระ! ระวังฉันจะฟ้องพี่สามนะคะ!”
“คุณหนูปล่อยผมไปเถอะ! ถ้าบอกพี่สามของเธอ ผมเดือดร้อน
แน่นอนเลย!”
ฉู่หร่านเห็นท่าทางประจบเอาใจของพี่ฟาง มุมปากก็โค้งอย่างมี
ความสุข
จนกระทั่งพี่ฟางจากไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงหายไปทันที
หล่อนจ้องมองไปยังสนามที่กำลังมีการเตรียมรถแข่งด้วยสายตาเรียบ
นิ่ง
มองอยู่สักพักหนึ่งถึงละลายตากลับมา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ
ของตนเองขึ้นมาดู
ไม่มีโทรมาแม้แต่สายเดียว
หล่อนปิดโทรศัพท์มือถือ
สองมือจับราวบันได มุมปากยกขึ้น แต่สายตาเย็นชากลับจ้อง
มองไปยังที่ไกล ๆ
YOU MAY ALSO LIKE
