เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 828 ของขวัญพิธีบรรลุนิติภาวะ

พี่ฟางเอนตัวพิงกระจกรถ พลางพูดซุบซิบว่า “เป็นอะไร?

น้องสาวสุดที่รักจะร้องไห้แล้วนะ นายไม่ใจอ่อนเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่

กัน ที่โรคหลงน้องสาวของคุณชายสามหายดีแล้ว”

“โรคหลงน้องสาวอะไร พี่อย่าพูดไร้สาระนะ!”

ฉู่จ้านเปลี่ยนสีหน้าทันควัน รีบตะโกนเสียงดัง

“…” พี่ฟางตกใจ “ไม่สิ ก่อนหน้านี้พวกเราเคยพูดกันตั้งหลาย

ครั้งนะ! ทุกครั้งนายชอบทำตัวเหมือนพวกหลงน้องสาวมากไม่ใช่

เหรอ?”

ฉู่จ้านรีบส่ายหน้าไม่ยอมรับ “ผมเปล่านะ! ต่อให้มีบ้าง แต่นั่นก็

คือเมื่อก่อน เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้”

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วจริง ๆ ก่อนหน้านี้นาย

หลงน้องสาวขนาดไหน ไม่รู้ตัวหรอ!” พี่ฟางอดพูดไม่ได้ “ต่อให้เป็น

เมื่อก่อน แต่ตอนเธออายุสิบแปด ทีมของพวกเราได้รับรางวัลชนะเลิศ

ระดับนานาชาติ นายก็เอาถ้วยรางวัลกับชัยชนะมอบให้เธอ บอกว่า

ให้เป็นของขวัญวัยสิบแปดปีที่เธอโตเป็นผู้ใหญ่”

“นั่นเป็นรางวัลที่ทีมเราได้มานะ! แต่นายบอกต่อหน้าสื่อไปว่ายก

ให้ก็ยกให้เลย ไม่ปรึกษาพวกเราสักคำ”

ฉู่จ้านนิ่งอึ้งไปแล้ว

พิธีบรรลุนิติภาวะตอนฉู่หร่านอายุสิบแปด หล่อนบอกว่าอยาก

ได้รับคำอวยพรจากคนทั้งโลก หากพี่สามสามารถเอาชัยชนะและ

ถ้วยรางวัลมาให้เป็นของขวัญในพิธีบรรลุนิติภาวะได้ หล่อนต้องเป็น

น้องสาวที่มีความสุขที่สุดในโลกแน่นอน

เขาชนะแล้ว

เขามอบถ้วยรางวัลและเกียรติยศทั้งหมดให้ฉู่หร่าน

ตอนนี้เมื่อกลับมาคิดดู…

“คนในทีมคงโกรธมากใช่ไหมครับ…”

พี่ฟางยักไหล่ “โกรธก็โกรธนั่นแหละ! แต่พี่ชายใหญ่ของนาย

จ่ายเงินให้เยอะมาก ทั้งยังจ่ายเงินชดเชยให้ทุกคนด้วย…”

เขายื่นมือออกมาหนึ่งข้าง “ตั้งห้าล้าน! ถึงจะอยากโกรธ ก็โกรธ

ไม่ลงแล้ว!”

ฉู่จ้านฟังออกน้าเสียงเหนื่อยหน่ายของพี่ฟางออก

เงินกับเกียรติยศเป็นคนละเรื่องกัน

แต่ตอนนั้นที่เขาให้ถ้วยรางวัลเป็นของขวัญ เขาไม่คิดจะชดใช้

อะไรให้ทีมด้วยซ้า ในใจคิดแต่จะทำให้ฉู่หร่านมีความสุข

ฉู่จ้าน “…”

เวรแล้ว อยากติดต่อท่านปรมาจารย์เดี๋ยวนี้เลย!

เมื่อไหร่ทางนั้นจะว่างนะ!

…

ฉู่ลั่ววางสายแล้ว เธอบอกกับเฉิงยวนว่า “ตอนนี้ฉู่จ้านปลอดภัย

ดีแล้ว”

เฉิงยวนโล่งอกแล้ว มองรูปปั้นกุมารหยินไม้ในมือฉู่ลั่ว “ตอนนี้ก็

ปลดปล่อยมันได้แล้ว”

“อืม”

เฉิงยวนบอก “ข้าจะไปเรียกสัมภเวสีเด็ก”

สัมภเวสีเด็กเป็นคนมอบรูปปั้นกุมารหยินไม้อันนี้ให้พวกเธอ

ตอนที่หล่อนถูกควบคุมก็บังเอิญเจอกุมารหยินนี้เช่นกัน

ผ่านไปพักหนึ่ง เฉิงยวนก็พาสัมภเวสีเด็กมาแล้ว

หล่อนยังมีกลิ่นอายความแค้นและพลังหยินรุนแรงรอบตัวเช่น

เคย เพียงแต่รูปร่างฟื้นคืนกลับมาเหมือนเด็กน้อยปกติแล้ว

หลังจากพังสิ่งที่พวกฉู่ลั่วพูดจบแล้ว สัมภเวสีเด็กจึงพูดกับรูปปั้น

กุมารหยินเสียงเบา

“ไม่ต้องกลัวนะ! หลังจากถูกปลดปล่อยแล้ว เธอก็จะได้ไปที่ปร

ภพ ได้เปลี่ยนพ่อแม่ใหม่ พวกเขาต้องดีกับเธอมากแน่นอน”

พูดจบ หล่อนก็มองฉู่ลั่วด้วยความคาดหวัง เจ้านิกายก็พยักหน้า

“เห็นแล้วใช่ไหม! พี่ลั่วลั่วเก่งมากนะ พี่เขาพูดจริงแน่นอน”

“รอให้เธอมีพ่อแม่ใหม่เมื่อไหร่ ก็อย่ากลับมาคิดถึงคนเลวสองคน

นี้อีก พวกเขาเป็นคนไม่ดี!”

สัมภเวสีเด็กพูดคุยกับรูปปั้นกุมารหยินไม้อยู่พักหนึ่ง ถึงได้ส่งมัน

ให้ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วรับมันมา แปะยันต์ลงไปบนรูปปั้น เธอเดินไปที่ระเบียง แล้ว

เอามันวางไว้ด้านข้าง

สองมือประสานกัน หลับตาลง และเริ่มท่องคาถา

เสียงเบามาก แต่กลับมีพลังวิญญาณที่สะอาด วนเวียนอยู่รอบ

รูปปั้น

พลังหยินรอบรูปปั้นถูกพลังวิญญาณค่อย ๆ กลืนกินจนหมด

จนกระทั่งมันมีเสียงแตก แล้วตกลงบนพื้น กลายเป็นเถ้าถ่านไป

ในทันที

ดวงวิญญาณใสสะอาดดวงหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเธอ

สัมภเวสีเด็กโบกมือให้วิญญาณดวงนั้น

แต่วิญญาณในรูปลักษณ์ของเด็กทารกนั้น ไม่ได้สนใจเลย เอา

แต่คลานไปมาบนพื้น นั่งลงแล้วหัวเราะคิกคัก

เด็กทารกที่น่ารัก สะอาดสะอ้าน และตัวสีชมพูสวยแบบนี้ ใคร

เห็นแล้วไม่ชอบบ้าง

แต่ว่า…

เด็กทารกที่ยังเล็กขนาดนี้ กลับถูกพ่อแม่ตัวเองเอามาทำเป็น

กุมารไม้หยิน เพื่อให้ตัวเองโชคดี

หึ!

เธอแค่นเสียงเย็นชา

ฉู่ลั่วอุ้มเด็กทารกขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือหนังสือสี

ดำประกายทองของยมโลกเอาไว้ เธอท่องคาถา สักพักหนึ่ง เด็กก็

หายวับไปแล้ว