เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 832 ที่หมายคือเมืองซิน
“หน้าผากเขาเล็กแคบ ผมสองข้างปรกขมับ คนที่หัวเล็กมักมี
สติปัญญาไม่สูง ใจคอคับแคบ ภายนอกดูวางมาด แท้จริงแล้วในใจ
กระวนกระวายที่สุด”
“บวกกับขนคิ้วของเขาย้อนแนว ทั้งสั้นทั้งหยาบ ยิ่งสะท้อนว่าเขา
มีนิสัยหยาบกระด้าง ขาดความนุ่มนวล อีกทั้งยโสโอหัง ไม่รู้จักอ่อน
น้อมถ่อมตน”
“แต่คนแบบนี้รักเดียวใจเดียว ไม่ว่าจะมิตรภาพหรือความรัก เขา
ก็ให้ความสำคัญ”
“แต่การจะเป็นคู่ครองของเขาต้องมีความอดทนสูงมาก
ไม่อย่างนั้นจะเป็นคู่เวรคู่กรรมแทนเอาง่าย ๆ”
“เข้ากับคนรักได้ยาก”
ฉู่ลั่วเลื่อนดูคลิปต่อไป “ระยะห่างระหว่างดวงตาของผู้ชายคนนี้
น้อยเกินไป โหงวเฮ้งแบบนี้มักขาดความเห็นอกเห็นใจ แล้วยังเป็นคน
ที่เห็นตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง ไม่ว่าเรื่องอะไรนึกถึงแต่ตัวเอง ให้
ความสำคัญกับตัวเองอย่างไร้เงื่อนไข ด้อยค่าคนอื่นอย่างไม่มี
ขอบเขต สนแค่ผลประโยชน์ตรงหน้า เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ใจดำ
แบบนี้จะทำให้ไม่เป็นที่ชื่นชอบ ไม่มีใครอยากคบค้าด้วย”
“ไหนจะคนนี้…”
“โหงวเฮ้งผู้ชายคนนี้ก็ไม่ดีเหมือนกัน…”
ฉู่ลั่วอธิบายโหงวเฮ้งของผู้ชายในคลิปทีละคน แล้วจ้องมองฮั่ว
เซียวหมิงอย่างพิจารณาอีกครั้ง “คุณไม่เป็นตามพวกเขาสักข้อ”
“ถ้าคนเหล่านี้ถูกเรียกว่าผู้ชายเยอะ คุณก็ไม่ใช่”
หญิงสาวแรกรุ่นพูดด้วยท่าทางจริงจัง แล้วยังสาธยายเหตุผลยก
ใหญ่
ฮั่วเซียวหมิงเห็นดวงตาของเธอสุกสกาว สีหน้าเคร่งขรึม
วิเคราะห์และพิสูจน์อย่างจริงจัง
ความรู้สึกหงุดหงิดพลันหายไป
มือใหญ่ของเขาทับบนหลังมือฉู่ลั่วโดยไม่ได้ออกแรง แค่แตะไว้
เบา ๆ เท่านั้น “คุณรู้สึกว่าผมไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ว่าจะจากโหงวเฮ้งหรือแปดอักษร คุณก็ไม่ใช่ผู้ชายเยอะ”
“แต่แม่บอกว่าผมเยอะ บอกว่าการฉีดน้าหอมแล้วมานั่งถามคุณ
มันเยอะไป คุณจะรำคาญเอา”
ได้ยินดังนั้น ฉู่ลั่วก็ขมวดคิ้วของเล็กน้อย
เธอนึกถึงท่าทางเย็นชาที่หยางไต้มีต่อฮั่วเซียววันนี้ “ฉันจะไป
อธิบายกับท่านว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายเยอะ”
“แล้วคุณเองก็ไม่รำคาญผมด้วยใช่ไหม”
“…”
“ที่ผมฉีดน้าหอม เรียกร้องความสนใจ หรือนัดคุณไปทานข้าว
คุณก็ไม่รำคาญใจใช่ไหม”
ทั้งที่เป็นคำถามง่าย ๆ แต่ฉู่ลั่วกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกระตุก
เธอทำท่าจะดึงมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่วินาทีต่อมาก็ถูกมือ
ใหญ่ข้างนั้นออกแรงทับ หยุดยั้งการกระทำของเธอไว้
“ฉู่ลั่ว คุณรำคาญผมไหม”
ฉู่ลั่วไม่ตอบ หากแต่หลบสายตา “ฮั่วเซียวหมิง ฉัน… ฉันสนใจ
แค่เรื่องบำเพ็ญ…”
“ผมรู้ แล้วคุณรำคาญผมไหม”
เธอไม่ตอบ
ฮั่วเซียวหมิงไม่ได้คาดคั้น แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ เพียงแต่เฝ้อมอง
คนในอ้อมแขนเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น
หลายนาทีผ่านไป ฉู่ลั่วถึงสบสายตาเขา “ตอนนี้ฉันจดจ่ออยู่กับ
การบำเพ็ญ เรื่องอื่นไม่ได้ใส่ใจ”
“อืม”
เธอดึงมือกลับก่อนจะยืนขึ้น “และฉันก็… ไม่ได้รำคาญหรอก”
ฉู่ลั่วพูดคำว่า ‘ไม่ได้รำคาญ’ อย่างแผ่วเบา แทบจะสลายไปตาม
ลมทันทีที่หลุดออกจากปาก
แต่ฮั่วเซียวหมิงก็ยังได้ยิน
เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมลุกยืน “ขากลับ ให้ผมไปส่งนะ”
ฉู่ลั่วพยักหน้า
…
เมื่อฮั่วเซียวหมิงมาส่งฉู่ลั่วถึงหน้าคฤหาสน์ของเธอ เขาไม่ได้เข้า
ไป เพียงแต่ยืนดูเธอเปิดประตูอยู่ด้านหน้า
รอจนประตูเหล็กเปิด จู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น “ฉู่ลั่ว…”
ฉู่ลั่วหันกลับมา แสงแดดที่เคยเจิดจ้าเลือนลางลง ท่ามกลาง
ขุนเขาหลังฝนตก สายลมฉ่าเย็นโชยผ่าน
ร่างของเธอถูกซ่อนอยู่ในม่านแสงจาง ๆ ท่ามกลางขุนเขาและ
สายลม
“…”
รออยู่ครู่ ใหญ่ฮั่วเซียวหมิงก็ไม่ยอมพูดจา ฉู่ลั่วขมวดคิ้วด้วย
ความสงสัย คิดอยากเดินไปถามให้รู้เรื่อง แต่ก็ได้ยินฮั่วเซียวหมิงพูด
ออกมา
“ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะ”
ฉู่ลั่วยกมุมปากน้อย ๆ “…คุณก็ด้วย”
เธอยืนมองเขาขับรถออกไป แล้วถึงหันหลังเข้าคฤหาสน์
แต่แค่เดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอเฉิงยวนลอยมาหาด้วยหน้าตา
อยากรู้อยากเห็น “เจ้าคุยอะไรกับฮั่วเซียวหมิงที่หน้าประตู เพื่อไม่ให้
รบกวนพวกเจ้า ข้าต้องข่มความอยากแอบฟังในฐานะแฟนคลับคู่จิ้
นเลยนะ”
“เขา… เขาพูดอะไรเหรอ”
ฉู่ลั่วตอบ “เขาบอกว่า ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะ”
เฉิงยวน “…”
พูดจบ เธอเดินผ่านวิญญาณสาวที่นิ่งอึ้งไป
เฉิงยวนแข็งทื่ออยู่พักใหญ่ แล้วถึงกัดฟัน “ช่างเป็นพระเอกที่
ไม่ได้ความเลย! ทำได้แค่นี้ ชาติไหนจะได้หวานแหววกันสักที!”
หล่อนลอยวาบไปหาฉู่ลั่วด้วยความโมโห “คราวก่อนฮั่วเซียวห
มิงยังแต่งองค์ทรงเครื่องยั่วยวนเจ้าอยู่เลยไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้ถึง
เปลี่ยนไปเป็นสุภาพบุรุษซะได้”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า
ทั้งคู่ทำท่าจะคุยกันต่อ แต่หร่วนย่วนย่วนพลันลอยลงมาจากชั้น
บนโดยมีโทรศัพท์ในมือ “ซ่งอวิ๋นไท่ติดต่อฉันมา เขาบอกว่า
เตรียมพร้อมออกเดินทางแล้วค่ะ”
“ที่หมายคือเมืองซิน!”
เมืองซิน!
ฉู่ลั่วและเฉิงยวนสบตากัน
ช่วงนี้มีเหตุการณ์เร้นลับเกิดขึ้นในเมืองซินเยอะมาก ทาง
รายการถึงตัดสินใจไป ตอนนี้ซ่งอวิ๋นไท่บอกจะพาไปหร่วนย่วนย่วน
ไปเมืองซิน
ใช่เรื่องบังเอิญแน่เหรอ?
YOU MAY ALSO LIKE
