เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 839 สถำนที่ก่อสร้ำงร้ำง

ฉู่หร่ำนเก็บยันต์ของฉู่ลั่วไว้อย่ำงดี พอเห็นว่ำที่มือของฝำนจื้มี

ยันต์อยู่อีกสองผืนก็ขมวดคิ้ว

หล่อนท้วงติงอย่ำงไม่ค่อยพอใจนัก “ลั่วลั่ว ท ำไมเธอถึงให้ยันต์

ฝำนจื้อสองผืนล่ะ? ของฉันกับพี่ไคจี้ได้แค่คนละผืนเอง”

“เธอจะสองมำตรฐำนไม่ได้นะ!”

“ถ้ำสถำนที่นี้มันอันตรำย เธอก็น่ำจะให้ทุกคนสองผืนเท่ำกัน แต่

ถ้ำไม่อันตรำย แล้วท ำไมเธอถึงให้ฝำนจื้อสองผืนคนเดียวล่ะ!”

สีหน้ำของหล่อนเผยรอยยิ้มหยอกล้อ

แต่ในสำยตำนั้นกลับมีควำมไม่พอใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่

ฉู่ลั่วเอ่ย “อีกผืนเป็นยันต์ผนึกวิญญำณ ที่จะท ำให้เขำมีจิตใจ

มั่นคงในตอนกลำงคืน”

“ตอนกลำงคืนฉันก็กลัวเหมือนกันนะ”

“พี่ไคจี้เองก็กลัวเหมือนกัน!”

ฉู่หร่ำนท ำหน้ำมุ่ย “ฉันเป็นผู้หญิงนะ ไหนว่ำผู้หญิงต้อง

ช่วยเหลือผู้หญิงด้วยกันไง? ฝำนจื้อเป็นผู้ชำย จะต้องกำรยันต์สอง

ผืนไปท ำไมกัน?”

“ลั่วลั่วปฏิบัติกับฝำนจื้อต่ำงจำกคนอื่น!”

หล่อนแสร้งท ำเป็นน้อยใจ เอำมือกอดอกแล้วหันหน้ำไปอีกทำง

อย่ำงเคือง ๆ “ถ้ำไม่ให้ฉันสองผืนฉันไม่ยอมหรอกนะ”

ฝำงไคจี้เกลี้ยกล่อมหล่อนอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับฉู่ลั่ว “ปรมำจำรย์

ฉู่ คุณก็ให้ยันต์กับหร่ำนหร่ำนอีกผืนเถอะครับ เธอเป็นผู้หญิง ย่อม

ต้องกำรของป้องกันมำกกว่ำฝำนจื้ออยู่แล้ว”

ฝำนจื้อถือยันต์สองผืนไว้อย่ำงกระอักกระอ่วน เขำอยำกจะส่ง

ยันต์ในมือให้ไป แต่ก็รู้สึกว่ำท ำไม่ลง

ในขณะที่ก ำลังลังเลอยู่นั้น จู่ ๆ เย่อวิ๋นชูก็หัวเรำะออกมำ “พี่ลั่ว

พี่อย่ำเห็นเป็นจริงเป็นจังเลย พี่หร่ำนหร่ำนเค้ำล้อเล่นน่ะ”

ฉู่หร่ำนก ำลังจะอ้ำปำกพูดอะไรบำงอย่ำง แต่เย่อวิ๋นชูไม่ปล่อยให้

หล่อนได้ปริปำก “ก่อนหน้ำนี้ฉันยังได้ยินพี่หร่ำนหร่ำนบอกว่ำจะ

ปกป้องฝำนจื้ออยู่เลย หรือว่ำจะใช้ยันต์ของพี่ลั่วมำปกป้องเหรอคะ?”

“ไหนจะพี่ไคจี้อีก พี่ก็บอกว่ำจะปกป้องฝำนจื้อด้วยไม่ใช่เหรอ?”

ไอดอลสำวเลิกคิ้วพลำงแย้มรอยยิ้มสดใส “คงไม่ใช่ว่ำที่บอกจะ

ปกป้องฝำนจื้อนั่นเป็นกำรพูดเล่น ๆ หรอกนะคะ!”

“พี่ลั่วเขำให้ยันต์เพิ่มอีกผืนเป็นของขวัญส ำหรับมือใหม่ แต่พวก

เรำเข้ำร่วมรำยกำรกันมำตั้งยำวนำนขนำดนี้แล้ว ยังจะต้องใช้ของ

ของมือใหม่กันอีกท ำไมล่ะคะ!”

“ถ้ำยังต้องใช้ของส ำหรับมือใหม่ ก็พูดว่ำจะปกป้องคนอื่นไม่ได้

สิ”

ฝำงไคจี้ “…”

ฉู่หร่ำน “…”

ฉู่ลั่วเอ่ย “แค่ยันต์ผนึกวิญญำณผืนหนึ่งเท่ำนั้นเอง ไม่ได้มีผล

อะไรอื่น ๆ หรอก อีกอย่ำง… จี้ไจ่เองก็อยู่ด้วย ถ้ำเกิดเรื่องอะไรขึ้นมำ

เขำจะปกป้องพวกคุณเองค่ะ”

ฉู่หร่ำนอ้ำปำกเหมือนจะพูดอะไรบำงอย่ำงแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึง

ท ำได้เพียงเงียบไปเท่ำนั้น

จำกนั้นกลุ่มผู้ชนะจึงออกไป

พอกลุ่มผู้ชนะขึ้นมำบนรถแล้ว หยำงไต้เห็นว่ำกล้องไลฟ์ไม่ได้

ถ่ำยพวกเขำจึงกระซิบถำม “เอ่อ… ฉู่หร่ำนเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”

ฉู่ลั่วถำม “ยังไงหรอคะ”

“ก็…” หยำงไต้ครุ่นคิดแล้วก็มีหนึ่งค ำที่คิดได้ขึ้นมำ “หำเรื่องใส่

ตัวน่ะ”

ฉู่ลั่ว “…”

เย่อวิ๋นชูที่นั่งอยู่เบำะหน้ำได้ยินที่คุณนำยฮั่วถำมก็มุมปำก

กระตุกเล็กน้อย คันปำก อยำกจะตอบค ำถำมมำก ๆ แต่ก็อดทนไว้!

…

ตกกลำงคืน

ทำงด้ำนแขกรับเชิญทั้งหกคนยังคงไลฟ์อยู่ กลุ่มผู้ชนะก็ไลฟ์

ทิวทัศน์ที่สวยงำมและอำกำรเลิศรสในตลำดกลำงคืนของเมืองซินไป

ส่วนกลุ่มผู้แพ้ก็ไลฟ์ควำมน่ำกลัวของสถำนที่ก่อสร้ำงร้ำงในยำมค่ำ

คืน กระแสดีทั้งสองกลุ่มเลย

ฉู่ลั่วไม่ได้ไปเที่ยวกับกลุ่มผู้ชนะ แต่ก ำลังวิดีโอคอลกับจี้ไจ่อยู่ใน

ห้อง

จี้ไจ่ยกมือถือขึ้นมำคุยกับเธอ “พลังหยินรุนแรงมำก เมื่อกลำงวัน

ยังไม่ค่อยรู้สึกเท่ำไหร่ แต่พอกลำงคืนแล้วดูเหมือนว่ำพลังหยิน

โดยรอบเพิ่มขึ้น”

“แล้วหลุมใหญ่ล่ะ?”

จี้ไจ่ถือมือถือเดินไปทำงหลุมใหญ่ ระหว่ำงนั้นก็พูดไปด้วย

“ตอนนี้ผมไม่สบำยใจและหำยใจหอบถี่ด้วย ไม่ใช่แค่เพรำะเหตุผล

เรื่องพลังหยินรุนแรงแล้ว”

มือถือถ่ำยไปที่หลุมลึกนั้น

หลุมลึกยำมค่ำคืนดูลึกลงไปยิ่งกว่ำในตอนกลำงวันเสียอีก ดู

เหมือนปำกที่ก ำลังรอคอยจะกลืนอะไรบำงอย่ำงลงไป

แกร๊ง! แกร๊ง!

เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นมำ

จี้ไจ่บอก “มีเสียงด้วย”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ “ได้ยินแล้ว”

เสียงนั้นชัดเจนมำกแต่บริเวณโดยรอบกลับไม่เห็นอะไรเลย

เธอเอ่ย “กลับไปเถอะ”

จี้ไจ่ขมวดคิ้ว “จะให้กลับไปแบบนี้เหรอ?ไม่มีอะไรให้ผมท ำ

เหรอ?”

ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำ “ไม่ได้มีเหตุกำรณ์พิเศษอะไรก็ไม่น่ำจะมีอะไรโผล่

มำนะ รอให้เรำรวมตัวกันพรุ่งนี้ก่อนแล้วค่อยคุยรำยละเอียดกันอีกที”

“เข้ำใจแล้ว”

ฉู่ลั่วพูดเตือน “ดูฝำงไคจี้กับฉู่หร่ำนไว้ดี ๆ”

จี้ไจ่เองก็ระแวงสองคนนั้นอยู่ จึงพยักหน้ำอย่ำงหนักแน่น “ผมจะ

พยำยำมครับ สองคนนี้เป็นศิลปิน ผมเองก็ไม่สำมำรถควบคุมอะไร

พวกเขำได้มำก”

“ถ้ำมีอะไรก็ติดต่อฉันมำนะ”

“ครับ”

จี้ไจ่วำงสำยไปแล้วหันหลัง เตรียมจะเดินออกไปจำกตรงนี้ แต่

เสียงเหล็กกระทบกันข้ำงหลังมันเสียงชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ดูเหมือนว่ำอยู่ที่ใต้เท้ำนี่เลย แต่ที่ใต้เท้ำเขำก็ไม่มีอะไร

ปรมำจำรย์หนุ่มหันมองหันกลับไปมองหลุมใหญ่อีกครั้ง… พลำง

ขมวดคิ้ว