เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 840 เงินทองมันหำยำก

หลังจำกช่องไลฟ์ปิดไปทั้งหมดแล้ว ฝำนจื้อพลันถอนหำยใจโล่

งอก “ตอนนี้มีห้องอยู่สำมห้อง ตำกล้องนอนห้องหนึ่ง พวกเรำผู้ชำย

นอนกันห้องหนึ่ง ส่วนฉู่หร่ำนก็นอนอีกห้องหนึ่งนะ”

ในทุก ๆ ห้องจะมีถุงนอนอยู่ ทั้งยังมีน้ำและของใช้ประจ ำวันไว้ให้

แล้ว

ฉู่หร่ำนหันไปมองห้องของตัวเองแล้วกระซิบ “ฉันกลัวอยู่หน่อย

ๆ น่ะ”

“อย่ำงนั้นฉันไปอยู่เป็นเพื่อนคุณค่ะ” ตำกล้องผู้หญิงคนหนึ่งเดิน

เข้ำมำ ทีมงำนรำยกำรมีกำรวำงแผนในกรณีนี้เอำไว้เป็นอย่ำงดีแล้ว

ไม่ปล่อยให้หล่อนนอนอยู่ในห้องคนเดียว

ฉู่หร่ำนจึงพยักหน้ำทันที “ฉันได้ยินมำว่ำลั่วลั่วให้ยันต์กับ

ทีมงำนไว้คนละหนึ่งผืนใช่ไหมคะ?”

ตำกล้องหญิงพยักหน้ำ

“ถ้ำอย่ำงนั้นก็เอำยันต์ของคุณไปติดไว้ที่ผนังห้องเรำแล้วกันค่ะ!

แบบนี้จะได้คุ้มครองผู้หญิงสองคนอย่ำงเรำได้”

ฉู่หร่ำนยิ้มหวำน

แต่รอยยิ้มบนใบหน้ำของตำกล้องสำวกลับชะงักค้ำงไปทันที

“เอ่อ… ยันต์ของฉันเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ! ยันต์ของฉันยังต้องใช้คุ้มครองตอนพรุ่งนี้อีกไงคะ!”

ตำกล้องสำวพูดอย่ำงจนใจ “…ก็ได้ค่ะ”

เธอหยิบยันต์ออกมำจำกในเสื้อแล้วยกขึ้นอย่ำงให้ควำมเคำรพ

ก่อนแปะไว้ที่ผนังอย่ำงปวดใจ

เดิมทีเธอคิดว่ำจะซ่อนยันต์ผืนนี้เอำไว้กับตัว

เพรำะไม่เพียงแต่จะเอำไปมอบให้คนที่บ้ำนได้ แต่ยังสำมำรถเอำ

ไปขำยได้อีกด้วย

หลำยปีมำนี้… เงินทองมันหำยำกหำเย็นจริง ๆ!

…

เมื่อฝำนจื้อนอนลงในห้องที่ว่ำงเปล่ำ ในหัวของเขำก็เอำแค่นึก

ถึงภำพเหตุกำรณ์แต่ละอย่ำงที่ตัวเองได้เห็นเมื่อเย็นอยู่ตลอด

สิ่งก่อสร้ำงชวนพิศวงภำยใต้แสงจันทร์

ต้นหญ้ำพริ้วไหวไปมำ

โอบล้อมด้วยควำมมืดมิด

คลอเสียงลมที่รำวกับเสียงผีร้องโหยหวน

ยิ่งคิดเขำก็ยิ่งรู้สึกว้ำวุ่นใจ ควำมเป็นไปได้มำกมำยลอยอยู่เต็ม

หัวไปหมด

ฉำกหนังผีที่เดิมทีหลบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของควำมทรงจ ำจนไม่

รู้เลยว่ำมันหำยไปไหนแล้ว กลับโผล่ขึ้นมำในเวลำนี้!

“ถ้ำกลัว ก็เอำยันต์ที่ปรมำจำรย์ฉู่ให้ออกมำได้นะครับ”

จู่ ๆ จี้ไจ่ก็พูดกับฝำนจื้อ

ฝำนจื้อทอดถอนใจ “ผมเองก็ไม่คิดเลยว่ำตัวเองจะกลัวขนำด

นี้!”

“ในช่วงนี้พลังหยำงของคุณเบำบำงแต่พยังหยินแข็งแกร่งขึ้น

ดวงชะตำไม่ค่อยดีเท่ำไหร่ เป็นปกติที่จะได้รับผลกระทบจำกที่นี่”

ฝำนจื้อ “…”

เห็นได้ชัดว่ำเป็นเพียงแค่ประโยคธรรมดำ แต่ท ำไมได้ยินแล้วใจ

เสียขนำดนี้?

เขำหยิบยันต์ของฉู่ลั่วออกมำติดไว้ที่หน้ำอกของตัวเอง

ไม่รู้เหมือนกันว่ำเป็นเพรำะยันต์ของฉู่ลั่วได้ผลดีหรือว่ำเป็นเรื่อง

ของจิตวิทยำกันแน่

เพรำะทันทีที่ติดยันต์ไว้ที่อก ควำมหวำดกลัวต่ำง ๆ ที่อยู่ในหัวก็

พลันหำยไปหมดเลย แล้วภำพเย่อวิ๋นชูดึงวิญญำณออกไปก็ปรำกฏ

ขึ้นในหัว

พอคิดไปเรื่อย ๆ จนก ำลังสะลึมสะลือใกล้จะผล็อยหลับไป ก็ได้

ยินเสียงควำมเคลื่อนไหวของฝำงไคจี้ดังมำเสียก่อน

เขำค่อย ๆ ลืมตำขึ้นแล้วก็เห็นว่ำฝำงไคจี้ลุกขึ้น “จะไปไหนเหรอ

ครับ?”

ฝำงไคจี้หันกลับมำตอบ “หร่ำนหร่ำนบอกว่ำกลัว ผมจะไปคุยกับ

เธอตรงหน้ำประตูครับ”

เขำกอดถุงนอนไว้ “ผมจะไปอยู่นอกห้องของเธอน่ะ”

ฝำนจื้อ “…”

จำกนั้นควำมง่วงก็หำยไปทันที เขำเด้งตัวลุกขึ้นมำนั่ง “แบบนั้น

ไม่ค่อยดีเท่ำไหร่นะครับ! ปรมำจำรย์จี้ไจ่ก็บอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่ำ

ทำงที่ดีห้ำมพวกเรำเดินไปไหนกันในตอนกลำงคืน?”

เขำพูดแล้วมองไปทำงจี้ไจ่ที่นั่งขัดสมำธิอยู่ตรงมุมห้อง

จี้ไจ่พยักหน้ำ “กลำงดึกแบบนี้ พลังหยินรุนแรงครับ”

ฝำงไคจี้ท ำหน้ำไม่สนใจ “ผมมียันต์อยู่ที่ตัวนี่ไง ในเมื่อหร่ำนห

ร่ำนกลัว ผมก็ต้องดูแลเธอในฐำนะที่ผมเป็นเพื่อนสนิทของฉู่จ้ำนสิ”

ฝำนจื้อเม้มปำกแล้วยกถุงนอนของตัวเองขึ้นมำเช่นกัน “อย่ำง

นั้นผมไปกับคุณแล้วกัน!”

จำกนั้นทั้งสองคนจึงถือถุงนอนไปที่หน้ำห้องของฉู่หร่ำน

ฝำนจื้อหำวแล้วฟังเสียงฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้คุยกัน โดยคนหนึ่ง

อยู่ในห้อง และอีกคนอยู่นอกห้อง

พลำงตอบรับว่ำตัวเองยังอยู่บ้ำงเป็นครั้งครำว

ตำกล้องสำวที่อยู่ในห้องก็อ้ำปำกจะพูดอยู่หลำยครั้งแต่ก็อดทน

เอำไว้

หลังจำกผ่ำนไปหนึ่งชั่วโมง ฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้ก็พูดถึงเรื่อง

น่ำสนใจล่ำสุดในอำชีพของทั้งสองคน ทั้งยังคุยเรื่องซุบซิบในวงกำร

บันเทิงอีกด้วย

ในขณะนั้นพวกเขำยังได้เปิดไลฟ์คุยกับชำวเน็ตที่อยู่ดึกกันต่อ

ตอนที่ชำวเน็ตถำมพวกเขำว่ำท ำไมยังไม่นอนกันอีก

ฉู่หร่ำนก็แย้มรอยยิ้ม “ฉันบอกว่ำกลัวพี่ไคจี้กับฝำนจื้อก็เลยมำ

อยู่เป็นเพื่อนค่ะ แต่ถ้ำจะอยู่ในห้องเดียวกันก็ดูไม่ดี พวกเขำก็เลยอยู่

คุยเป็นเพื่อนฉันข้ำงนอกห้อง”