เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 841 คู่จิ้นเจ้ำปัญหำ
[ว้ำว! หร่ำนเซ่อจี้คะ ฉันโดนคู่จิ้นคู่นี้ตกเข้ำแล้วล่ะ]
[ฉันก็บอกแล้วว่ำพวกเขำมีเคมีคู่จิ้นอยู่ พวกเธอก็ไม่เชื่อกัน]
[ขอเพียงพวกคุณเป็นหร่ำนเซ่อจี้ เรำก็นับว่ำเป็นพี่น้องต่ำงพ่อ
ต่ำงแม่กันแล้ว]
[ว้ำว! หวำนกันมำก ๆ!]
[เมื่อกี้ฉันไปที่ช่องไลฟ์ของฝำงไคจี้มำ ภำพที่เขำพิงก ำแพงแล้ว
ยิ้มเล็ก ๆ นั่น… ใครเข้ำใจฉันบ้ำง! น่ำรักเกินไปแล้ว!]
[ว้ำว ๆๆ]
ทันใดนั้นตำกล้องสำวก็เอ่ยถำมขึ้นมำ “ฝำงไคจี้ คืนนี้คุณจะเฝ้ำ
ฉู่หร่ำนทั้งคืนเลยไหมคะ?”
“แน่นอนสิครับ!”
“อย่ำงนั้นรบกวนคุณอยู่เฝ้ำนะคะ ฉันจะไปถำมเรื่องขั้นตอนกำร
ท ำงำนของวันพรุ่งนี้ที่ห้องข้ำง ๆ สักหน่อย”
เธอถือถุงนอนเดินออกไป
ฉู่หร่ำนจึงเอ่ยถำมอย่ำงกังวล “พวกเรำเสียงดังรบกวนคุณหรือ
เปล่ำคะ?”
ตำกล้องสำวตอบทันที “เปล่ำค่ะ ๆ แค่ฉันเป็นคนโสด คงจะไม่
เหมำะที่จะเป็นก้ำงขวำงคอในเวลำนี้น่ะค่ะ”
ประโยคนี้คลำยข้อขัดแย้งไปได้ในทันที เธอจึงถือถุงนอนออกไป
อย่ำงรำบรื่น
เดินออกไปข้ำงนอกก็เห็นฝำนจื้อที่นั่งหำวหวอด ๆ อยู่ จึงส่ง
สำยตำให้เขำกลับไปพักผ่อน
ฝำนจื้อหำวอีกครั้งแล้วก็ส่ำยหน้ำ
เขำเองก็อยำกกลับไปอยู่แหละ!
แต่ว่ำ…
เขำไม่กล้ำ!
เขำกลัวจริง ๆ ว่ำฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้จะก่อเรื่องอะไรกัน!
ตำกล้องสำวเหลือบมองดำรำหนุ่มอย่ำงเห็นใจแล้วถือถุงนอน
ของตัวเองเดินออกไป
ฝำนจื้อมองเธอเดินไปอย่ำงอิจฉำ จำกนั้นก็หันกลับมำมองฝำง
ไคจี้ที่คุยอยู่อย่ำงออกรส พลำงหำวอีกครั้ง
ผ่ำนไปครึ่งชั่วโมง ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมของฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้
เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองคนก็ยิ่งคุยกันติดลมขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้นเอง ฝำนจื้อก็ได้ยินฉู่หร่ำนที่อยู่ในห้องพูดด้วยน้ำเสียง
ตื่นเต้นว่ำ “วันนี้ดวงจันทร์สวยมำกเลย”
“พวกคุณเห็นไหมคะ? ดวงจันทร์ของเมืองซินสวยมำกจริง ๆ”
“อยู่ในเมืองมองไม่เห็นแสงจันทร์แบบนี้เลยนะ”
“พี่ไคจี้ พวกเรำไปถ่ำยดวงจันทร์ข้ำงนอกกันเถอะ!”
ไม่รอให้ฝำงไคจี้เอ่ยปำก ฝำนจื้อก็พูดออกมำเสียงง่วงงุน “ไม่ได้!
ออกไปไม่ได้นะ ท่ำนปรมำจำรย์บอกแล้ว ทำงที่ดีพวกเรำอย่ำออกไป
ไหนมั่วซั่ว”
ฉู่หร่ำน “…”
ฝำงไคจี้เหลือบมอง “…แค่ออกไปเดินเล่นไม่มีอะไรหรอก”
“ไม่ได้!” ฝำนจื้อพูดอย่ำงหนักแน่น
ฝำงไคจี้คิดจะพูดบำงอย่ำง ก็ได้ยินฉู่หร่ำนพูดว่ำ “เอำล่ะ ฉันแค่
ล้อเล่นเท่ำนั้นเอง ดึกขนำดนี้แล้ว รอบ ๆ ก็น่ำกลัวมำก ฉันไม่ออกไป
หรอกค่ะ”
ฝำนจื้อสบำยใจแล้ว
ฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้คุยกันอีกสิบนำที ตอนนี้เป็นเวลำตีสองแล้ว
หล่อนมองดูเวลำ “ดึกขนำดนี้แล้วเหรอเนี่ย ฝำนจื้อ ถ้ำนำยง่วงก็
กลับไปนอนเถอะ! พวกเรำยังไม่ง่วง”
ฝำนจื้อง่วงมำกแล้วจริง ๆ
วันนี้เขำนั่งเครื่องบินมำทั้งวัน ทั้งยังต้องนั่งรถบัสเข้ำมำอีก แถม
มำยังสถำนที่น่ำกลัวขนำดนี้ ทั้งร่ำงกำยและจิตใจทรมำนไม่ไหวแล้ว
“ได้! ถ้ำอย่ำงนั้นผมกลับไปนอนแล้วนะ พวกคุณอย่ำมัวแต่คุย
กันล่ะ รีบพักผ่อนได้แล้ว”
“อืม”
ฝำนจื้อกอบถุงนอนกลับไปแล้ว
สิบนำทีต่อมำ…
ฉู่หร่ำนก็เผยรอยยิ้มเจ้ำเล่ห์ต่อหน้ำกล้อง “ทุกคนอยำกเห็นดวง
จันทร์สวย ๆ ไหมคะ?”
ในช่องควำมคิดเห็นมีแค่คนบอกว่ำอยำกเห็น
“ทุกคนอยำกลองดูไหมคะว่ำค่ำคืนของเมืองซินเป็นยังไง?”
ในช่องควำมคิดเห็นบอกว่ำอยำก
ฉู่หร่ำนรีบหยิบเสื้อคลุมมำหนึ่งตัว แล้วเดินออกไป
ทั้งสองคนปรำกฏตัวในช่องไลฟ์สตรีมเดียวกัน ควำมคิดเห็นก็ยิ่ง
บ้ำคลั่งขึ้น
ฉู่หร่ำนยกนิ้วขึ้นมำจรดริมฝีปำก ท ำท่ำทำงให้ทุกคนเงียบไว้
หล่อนมองตำกับฝำงไคจี้ ก่อนจะลงบันไดไปโดยไม่พูดอะไร เมื่อลง
มำข้ำงนอก ก็ออกมำข้ำงนอกได้แล้ว
หลังแน่ใจแล้วว่ำไม่มีใครได้ยิน ฝำงไคจี้จึงจิ้มหน้ำผำกหญิงสำว
ด้วยควำมเอ็นดู “ตอนที่ฉันได้ยินเธอพูด ก็รู้แล้วว่ำเธอมีควำมคิดพิเร
นทร์”
“โธ่! เพรำะฝำนจื้อเพิ่งเคยมำครั้งแรกเลยขี้กลัว ส่วนพวกเรำมี
ประสบกำรณ์มำเยอะแล้ว เลยไม่กลัวไงคะ”
ฉู่หร่ำนแสดงท่ำทำงโอ้อวด หล่อนหันกล้องเตรียมถ่ำยดวงจันทร์
บนท้องฟ้ำ
“เป็นยังไงบ้ำงคะ ดวงจันทร์สวยใช่ไหมล่ะ!”
“เพื่อให้ทุกคนได้เห็นดวงจันทร์สวย ๆ แบบนี้ ฉันเสี่ยงโดนฝำนจื้
อต่อว่ำได้เลยนะคะ!”
“พรุ่งนี้ ทุกคนต้องปกป้องฉันด้วยน้ำำ”
ฝำงไคจี้หัวเรำะเสียงดัง “พวกเขำจะปกป้องเธอผ่ำนสำยเคเบิ้ล
หรือหน้ำจอได้ยังไง ถ้ำอยำกให้ปกป้อง มำขอพี่ดีกว่ำ”
“ถ้ำอย่ำงนั้นขอร้องพี่ไคจี้ด้วยนะคะ ต้องปกป้องฉันด้วยนะ”
กำรกระท ำของทั้งคู่หวำนล้ำและอ่อนโยนมำก ท ำให้เหล่ำผู้ชม
ในช่องไลฟ์สตรีมต่ำงพำกันจิ้น
ดวงจันทร์บนท้องฟ้ำใสกระจ่ำง พื้นดินเต็มไปด้วยผืนหญ้ำ
ทั้งสองคนก ำลังเดินอย่ำงสบำยใจอยู่นอกอำคำร เดินไปเรื่อย ๆ
ฉู่หร่ำนก็พูดว่ำ “พวกเรำเดินมำถึงตรงนี้แล้วค่ะ!”
ด้ำนหน้ำเป็นหลุมลึกขนำดใหญ่มำกหลุมนั้น
YOU MAY ALSO LIKE
