เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 842 โซ่ในคืนจันทร์เพ็ญ
“ตอนกลำงคืนค่อนข้ำงน่ำกลัวนะคะ!”
ฝำงไคจี้หัวเรำะเบำ ๆ “มีอะไรน่ำกลัวเหรอ? ก็แค่หลุมหลุมหนึ่ง
ไม่ใช่หรือไง? ของข้ำงในนั้นก็ถูกขนออกไปตั้งนำนแล้ว”
ฉู่หร่ำนยิ้มขณะที่มองฝำงไคจี้ “พี่ไคจี้ไม่กลัวเหรอคะ?”
“พี่ต้องกลัวอะไรด้วยเหรอ!”
“ไม่กลัว ถ้ำอย่ำงนั้นพี่ไคจี้ก็เข้ำไปดูสิคะ!” เธอผลักฝำงไคจี้
เขำรีบหลบทันที “ท ำไมพี่ต้องไปดูด้วยล่ะ พี่ไม่ไปหรอก”
ทั้งสองคนหยอกล้อกัน กลำงดึกอันเงียบสงบท ำให้เสียงพวกเขำ
ชัดเจนเป็นพิเศษ
“โอ๊ย!”
ทันใดนั้นฝำงไคจี้ก็ร้องออกมำด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
เขำยกมือมำกุมแขนตัวเอง… ที่แท้ก็เป็นชิ้นส่วนที่หลงเหลือจำก
กำรก่อสร้ำงกรีดแขนจนเป็นแผล
“พี่ไคจี้ เป็นอะไรไหมคะ!”
“ไม่เป็นอะไร แค่ถูกกรีดเบำ ๆ นิดเดียว”
ฉู่หร่ำนมองเขำอย่ำงปวดใจ “เพรำะฉันไม่ดีเอง”
ฝำงไคจี้ลูบศีรษะหล่อนอย่ำงรักใคร่ “นี่เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ! เด็ก
โง่ นี่ไม่ใช่ควำมผิดของเธอ ไม่ต้องโทษตัวเอง”
“ถ้ำอย่ำงนั้นพวกเรำกลับกันเถอะค่ะ!”
“อืม”
ทั้งสองคนเดินกลับไป พลำงพูดคุยกันเสียงเบำ
แก๊ง แก๊ง …แก๊ง แก๊ง
แก๊ง แก๊ง …แก๊ง แก๊ง
เสียงดังขึ้นมำถี่ ๆ ฉู่หร่ำนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันหลัง
กลับไป มองไปยังพื้นที่โล่งด้ำนหลังที่ว่ำงเปล่ำไม่มีอะไรเลย
“เป็นอะไรไปเหรอ?”
“เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินเสียงดังตึงตังเลยค่ะ พี่ไคจี้ พี่ไม่ได้ยิน
เหรอคะ?” ฉู่หร่ำนขยับเข้ำใกล้ฝำงไคจี้ด้วยควำมกลัว
ฝำงไคจี้ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ มำจำกตัวของฉู่หร่ำน ปำกของ
เขำแห้งผำกไปชั่วขณะ ร่ำงกำยแข็งค้ำงและเหยียดตรงโดยไม่รู้ตัว
“ไม่… ไม่ได้ยินเลย”
“แต่ฉันได้ยินนะคะ”
“อำจจะเป็นเสียงลมก็ได้! เมืองซินลมทะเลทรำยแรงมำก จะมี
เสียงลมก็เป็นเรื่องปกติมำก”
ทั้งสองคนปิดไลฟ์สตรีม แล้วเดินกลับไป
หลังมือของฝำงไคจี้มีเลือดไหลออกมำหนึ่งหยด ตอนที่เลือด
ก ำลังจะหยดลงไปบนพื้น โซ่ที่หนำเท่ำกับแขนของผู้ชำยวัยรุ่นก็โผล่
ขึ้นจำกพื้นดินมำรับเลือดเอำไว้
เลือดถูกดูดซึมเข้ำไปจนเกลี้ยง
โซ่สะบัดเล็กน้อย วินำทีต่อมำ มันก็พุ่งไปที่แผ่นหลังของฝำงไคจี้
รำวกับลูกธนู!
แต่ตอนที่ก ำลังจะสัมผัสโดนฝำงไคจี้นั้น ก็มีแสงสีทองสำดส่อง
ออกมำจำกตัวของฝำงไคจี้ ท ำให้โซ่เส้นนั้นกระเด็นออกไปไกลหลำย
สิบเมตร
โซ่เพิ่งหยุดนิ่งไป ก็คิดจะพุ่งเข้ำมำอีกครั้ง
แต่ตอนนี้พวกฝำงไคจี้เดินเข้ำไปในอำคำรแล้ว
โซ่สีด ำสนิทส่องประกำยภำยใต้แสงจันทร์กระจ่ำง สะบัดไปมำอยู่
ด้ำนนอก
โซ่ที่เหมือนกับมีชีวิตพันรอบตัวอำคำร อยำกจะเข้ำไป แต่กลับ
เข้ำไปไม่ได้
สุดท้ำยมันจึงร่วงลงบนพื้น แล้วมุดกลับเข้ำไปในดิน
ฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้ขึ้นมำข้ำงบนแล้ว ก่อนถำมด้วยควำมกังวล
“พี่ไคจี้ แขนของพี่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”
“ไม่เป็นอะไร ตอนนี้เธอไปนอนได้แล้ว ยังกลัวอยู่ไหม?”
ฉู่หร่ำนส่ำยหน้ำ “ไม่กลัวแล้วค่ะ”
“ถ้ำเกิดว่ำกลัว ก็เอำยันต์ออกมำ…” ฝำงไคจี้ลูบยันต์ในกระเป๋ำ
เสื้อของตนเอง เพิ่งจะหยิบยันต์ออกมำ มันก็กลำยเป็นเถ้ำถ่ำนในชั่ว
พริบตำ
ฝำงไคจี้ “…”
ฉู่หร่ำน “…”
“ยัยฉู่ลั่วนั่น!” ฝำงไคจี้กัดฟัน “หล่อนจงใจแกล้งกันใช่ไหม? ถึง
ได้เอำของปลอมมำให้ฉันแบบนี้!”
ฉู่หร่ำนก้มหน้ำมองขี้เถ้ำบนพื้น พลำงถอนหำยใจอย่ำงหมด
หนทำง “คงจะเป็นเพรำะฉันค่ะ! ลั่วลั่ว… โทษว่ำฉันแย่งตัวตนของเธอ
มำตลอด พี่ไคจี้ช่วยฉันอยู่เสมอ เธอคงโทษพี่ไคจี้ไปด้วย”
ฝำงไคจี้หัวเรำะเย็นชำ “เธอแย่งตัวตนของฉู่ลั่วเหรอ? เธอก็เป็น
ผู้ถูกกระท ำนะ! ตระกูลฉู่ก็จริง ๆ เลย ท ำเกินไปแล้ว”
“พี่ไคจี้ พี่อย่ำท ำผิดต่อลั่วลั่วเพรำะฉันเลย ลั่วลั่วเก่งขนำดนั้น
พวกเรำอยู่ในรำยกำรนี้ต้องพึ่งพำลั่วลั่วให้คอยปกป้องนะคะ”
“หล่อนได้รับเงินไปแล้ว กำรปกป้องพวกเรำคือหน้ำที่ต่ำงหำก
ล่ะ” ฝำงไคจี้ไม่เห็นด้วย “เอำล่ะ เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“นอนคนเดียวกลัวไหม? ถ้ำเกิดว่ำกลัว ฉันไปตำมทีมงำน
รำยกำรมำอยู่เป็นเพื่อนเอง”
ฉู่หร่ำนพยักหน้ำ
ฝำงไคจี้เรียกตำกล้องผู้หญิงกลับมำอีกครั้ง ให้มำอยู่เป็นเพื่อน
ฉู่หร่ำน
ตำกล้องหญิง “…”
เมื่อกี้กว่ำเธอจะหลับได้!
ไหนบอกว่ำ จะอยู่กับฉู่หร่ำนตลอดไม่ใช่เหรอ?
ทั้งสองคนไม่ได้คุยกันติดลมมำกหรอกเหรอ?
แค่ประกำศให้ชำวเน็ตฟังไปงั้น ๆ เหรอ?
เธอสูดลมหำยใจ
ท่องไว้ว่ำเงินหำยำก …เงินหำยำก!
แต่ทุกวันนี้ก็กินไม่อิ่ม ขี้ไม่สุด
ยังจะไม่ได้นอนดี ๆ อีกหรอ!?
YOU MAY ALSO LIKE
