เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 848 สะกดโลงศพ

แขกรับเชิญที่เหลือนั่งดูหน้าจออยู่ตรงมุมหนึ่งต่างกลั้นหายใจ

ทีมงานของรายการก็หมอบอยู่ไม่ไกลมาก ยังมีตากล้องที่รักการ

ถ่ายทำหลายคน แอบหยิบกล้องของตัวเองมาเตรียมไว้ แล้วพากัน

แอบถ่ายรูป ซึ่งดึงดูดสายตาโกรธเคืองของเพื่อนร่วมงาน

“ออกไปตอนนี้เลยไหม?” เหยียนอันอี้มองทั้งสองคนที่ถูกยกขึ้น

กลางอากาศ ก็อดจะกลืนน้าลายไม่ได้

“ยังไม่ถึงเวลาค่ะ”

ฉู่หร่านกับฝางไคจี้ที่อยู่กลางอากาศมองไปรอบด้านด้วยความ

หวาดกลัว

โดยเฉพาะฝางไคจี้ เขารู้สึกได้ว่าแผลที่แขนมีปฏิกิริยาแปลก ๆ

เลือดอุ่น ๆ หลั่งรินออกมาจากปากแผล

แต่เมื่อเลือดสดไหลออกมา ก็ถูกโซ่ดูดกลืนเข้าไป

เพียงแค่หนึ่งนาที ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าตรงหน้าดำมืดไปหมด ราว

กับจะถูกซูบเลือดจนหมดตัว

เขาหันไปมองฉู่หร่านที่อยู่ด้านข้าง “หร่านหร่าน เสร็จหรือยัง?”

ฉู่หร่านถือมีดเล่มเล็กเอาไว้ในมือข้างหนึ่งทั้งขอบตาแดงก่า “พี่

ไคจี้ ฉันกลัวค่ะ ฉันกลัว ฉันไม่กล้ากรีดเลือด”

ไม่รู้ว่าเพราะถูกดูดเลือดเยอะเกินไป หรือเพราะคำพูดของฉู่ห

ร่าน เขาถึงได้รู้สึกว่าตรงหน้าเขาดำมืดไปแล้วจริง ๆ

“ไม่ต้องกลัว! หร่านหร่านไม่ต้องกลัว แค่กรีดแผลเล็ก ๆ ก็

พอแล้ว”

ฉู่หร่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ลงมือ “เสร็จแล้วค่ะ ฉันกรีดแล้ว!”

ฝางไคจี้กวาดตามอง บนโซ่มีเลือดสีแดงสดติดอยู่ เขาจึงตะโกน

เสียงดัง “ฉู่ลั่ว เธอยังรออะไรอีก! เราทำเสร็จแล้วนะ!”

รอบตัวไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ และไม่มีเสียงอะไรเลย

ที่หน้าผากของฝางไคจี้มีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาอย่างร้อนรน

โซ่ที่เหลืออีกหกเส้นต่างก็พุ่งเข้ามาหาพร้อมเล็งเป้ามาที่ตัวเขา

ราวกับว่าในวินาทีต่อมามันจะแทงทะลุร่างเหยื่อแล้วดูดกินเลือด

จนหมดตัว

“ฉู่ลั่ว!”

หลังการตะโกนครั้งนี้…

รอบข้างก็ยังคงปราศจากเสียงใด ๆ

ฝางไคจี้ร้อนรนใหญ่แล้ว “ฉู่ลั่ว ถ้าเธอยังไม่ออกมาอีก เธอจะ

กลายเป็นฆาตกรนะ!”

เมื่อเสียงนี้ดังออกไป รอบ ๆ ถึงมีเสียงของฉู่ลั่วตะโกนกลับมา

“ฉู่หร่านกรีดเลือดหรือยัง?”

“กรีดแล้ว กรีดแล้ว! ผมเห็นกับตา”

ฉู่ลั่วจึงตะโกนบอกว่า “ออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เขากับจี้ไจ่สองคนลอยขึ้นไปกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าไปหาโซ่ที่

อยู่กลางอากาศ

ฉู่ลั่วใช้เท้าเตะโซ่เส้นหนึ่งในนั้นออกไป จากนั้นจึงลากโซ่อีก

หลายเส้น ลงมาจากกลางอากาศ

จี้ไจ่ก็เช่นกัน

ทันทีที่ทั้งสองคนลงมาบนพื้น โซ่ในมือถูกโยนไปให้แขกรับเชิญ

ทั้งสี่คน ส่วนพวกเขาสองคนเอาไปคนละเส้น

แขกรับเชิญทั้งสี่คนรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีจับโซ่เอาไว้

ฉู่หร่านกับฝางไคจี้ก็ลงมาจากบนอากาศแล้ว

แต่ละคนออกแรงดึงโซ่เอาไว้คนละหนึ่งเส้นจากทั้งแปดทิศทาง

พยายามเต็มที่ไม่ให้โซ่หลุดออกจากมือ

โซ่ทั้งแปดเส้นขัดขืนอย่างหนักราวกับงูไม่มีผิด มันออกแรง

สะบัดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ภายในโลงศพสีแดงก็มีเสียงดังตึงตังออกมา ราวกับสิ่งที่อยู่ใน

นั้นจะโผล่ทะลุโลงศพออกมา

“หยดเลือดลงไป”

พวกเขาหยิบมีดพกออกมา แล้วกรีดไปที่แขนของตนเอง หลั่ง

เลือดลงไปบนโซ่

“ยันต์ผนึก!”

ทั้งแปดคนหยิบยันต์ขึ้นมา แปะลงไปบนโซ่

โซ่ที่ตอนแรกพยายามขัดขืนหยุดชะงักลงทันที

“รับ!” ฉู่ลั่วโยนโซ่ในมือไปให้จี้ไจ่ที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะง้างกระบี่

ชิงเจวี๋ย แล้วกระโดดหมุนตัวลงมาอย่างแรง

กระบี่แทงทะลุเข้าไปในโลงศพ ลึกลงไปข้างใน

เสียงกรีดร้องดังก้องออกมาจากโลง

ตึง ตึง ตึง!

ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ข้างในจะโจมตีโลงศพอย่างแรงเพราะความ

เจ็บปวด

เพราะโลงศพถูกกระแทกอย่างรุนแรง มันจึงขยับออกจากจุดเดิม

เล็กน้อย

ทั้งแปดมุมของโลงศพมีเลือดไหลออกมาช้า ๆ

การโจมตีค่อย ๆ เบาลงแล้ว จนท้ายที่สุดก็สงบลง

เย่อวิ๋นชูหอบหายใจ “เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?”

ฉู่ลั่วยืนยัน “เรียบร้อยแล้ว ปล่อยมือได้ค่ะ!”

ทุกคนปล่อยมือ โซ่ร่วงหล่นลงบนพื้นจนเกิดเสียงกระแทกดัง

สนั่น

แขกรับเชิญหลายคนหมดแรงนั่งลงบนพื้น แต่ละคนทั้งกลัวทั้ง

ตื่นเต้น

พวกเขามองหน้ากันก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา