เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 855 ลั่วลั่วไม่เคยร้องไห้อีกเลย
เจ้าของบล็อกถอนหายใจ “ปรมาจารย์ฉู่ลั่วผู้น่าสงสารของพวก
เราต้องระเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ทั้งที่เป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลฉู่
แต่ต้องถูกมารดาผู้ให้กำเนิดทำร้ายจนไร้ที่ซุกหัวนอน”
“นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉู่ลั่วถึงต้องย้ายมาอยู่ที่ตี้จิง!”
“แน่นอน! ตระกูลฉู่ปฏิบัติต่อฉู่ลั่วกับฉู่หร่านต่างกันมาก พวกเรา
สังเกตได้จากท่าทางของฉู่จิงตอนอยู่ในรายการ”
ช่องแสดงความคิดเห็นมีการแสดงความคิดเห็นมากมาย
ซ่งเชียนหย่ามองความคิดเห็นด่าทอฉู่หร่านกับคนตระกูลฉู่ เธอ
ก็อ้าปากคิดจะตอบโต้ แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เจ้าของบล็อกพูดต่อ “ตอนพวกคุณดูรายการ รู้สึกไหมว่า
ปรมาจารย์ฉู่ของพวกเราไม่แยแสคนตระกูลฉู่เลย เธอไม่สนใจเลย
แม้แต่น้อย?”
“แต่ว่า… สาเหตุเป็นแบบนี้เหรอ?”
“ฉันมีวิดีโออันหนึ่งอยู่ตรงนี้ เป็นงานเลี้ยงต้อนรับที่ตระกูลฉู่จัด
ให้ปรมาจารย์ฉู่ลั่วหลังรับเธอกลับมา แต่ตอนนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นใน
งานเลี้ยง ฉู่ลั่วกับฉู่หร่านตกน้าไปพร้อมกัน”
“นี่คือวิดีโอหลังจากที่ทั้งสองคนถูกช่วยขึ้นมาจากน้า”
ในวิดีโอ กล้องส่ายไปมา มันแพนไปหาฉู่ลั่วที่เปียกไปทั้งตัวก่อน
จากนั้นจึงแพนไปหาฉู่หร่านที่ถูกห่อด้วยผ้าขนหนูขดตัวอยู่ในอ้อม
กอดของซ่งเชียนหย่า
“คนที่กำลังตวาดปรมาจารย์ฉู่ลั่ว และบอกให้ขอโทษ คือ
คุณนายฉู่!” เจ้าของบล็อกอธิบาย
ซ่งเชียนหย่ามองฉู่ลั่วที่ยืนอย่างโดดเดี่ยวในวิดีโอ หัวใจพลัน
เจ็บปวดขึ้นมา
แต่ตนเองที่อยู่ในวิดีโอกลับตำหนิฉู่ลั่วเสียงดัง ทั้งยังให้ขอโทษ
ฉู่หร่านด้วย
“ทำไมหนูต้องขอโทษ?”
“ผิดแล้วล่ะ หนูตั้งใจต่างหาก”
“หนูชั่วร้ายเหรอ? แม่ของฉู่หร่านทำลายชีวิตหนู ฉู่หร่านแย่งพ่อ
แม่ของหนูไป แย่งพี่ชายของหนูไป แย่งชีวิตของหนูไป!”
“ผู้บริสุทธิ์? เธอมีความสุขจากการได้รับความรักจากพ่อแม่
ได้รับการปกป้องจากพี่ชายมายี่สิบกว่าปี อยู่โดยไม่ต้องกังวลกับเรื่อง
เสื้อผ้าและอาหาร”
“แล้วหนูล่ะ?”
ในวิดีโอ เสียงตั้งคำถามของฉู่ลั่วราวกับลูกธนูอันแหลมคม ปัก
เข้าไปในใจของฉู่จิงกับซ่งเชียนหย่าทีละดอก ๆ
สีเลือดบนใบหน้าของทั้งคู่หายไปแล้ว
ฉู่จิงออกแรงกำพวงมาลัยแน่น ขอบตาแดงก่าอย่างพยายามอด
กลั้น
“พวกคุณเป็นพ่อแม่ที่ให้กำเนิดหนูหรือเปล่า เป็นพี่ชายหนูหรือ
เปล่า! ทำไมพวกคุณถึงช่วยคนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่
ไม่ยอมช่วยหนูล่ะ!?”
“ทำไมหนูกับเธอตกน้าไปพร้อมกัน แต่ทุกคนคิดแต่จะช่วยเธอ
แล้วปล่อยให้หนูจมลงไป?”
“ในเมื่อพวกคุณไม่ได้รักหนู แล้วจะพาหนูกลับมาทำไม?”
“หนูยอมไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่ชายยังดีกว่า! หนูไม่อยากรู้… ไม่
อยากรู้ว่าพ่อแม่และพี่ชายไม่ได้รักหนูเลยแม้แต่นิดเดียว!”
ซ่งเชียนหย่า “…”
ฉู่จิง “…”
ซ่งเชียนหย่าเห็นน้าตาของฉู่ลั่วในวิดีโอก็ชะงักไปชั่วขณะ
เธอใช้นิ้วแตะลงไปบนหน้าจอเบา ๆ รู้สึกได้ว่าหัวใจบีบรัดจน
เจ็บปวด
“ลั่วลั่วไม่เคยร้องไห้อีกเลย”
ฉู่จิง “…”
ซ่งเชียนหย่าสะอื้น น้าตาไหลลงไปบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
“ลั่วลั่ว… ลั่วลั่วไม่เคยร้องไห้อีกเลย”
น้าตาสุดท้ายของฉู่ลั่ว ไหลออกมาในเหตุการณ์เฉียดตายครั้ง
นั้น
ต่อให้ปวดท้องแทบเป็นแทบตายก็ไม่ร้อง
ออกจากบ้านตระกูลฉู่ไปก็ไม่ร้อง
ถูกคนเอามีกรีดคอในงานเลี้ยงวันเกิด ก็ไม่ร้องไห้
“เธอ… เธอไม่ร้องไห้เลย อาจิง…” น้าเสียงของซ่งเชียนหย่าสะอื้น
แรง “ลั่วลั่ว… นี่คือครั้งสุดท้ายที่ลั่วลั่วร้องไห้”
“เธอไม่ร้องไห้อีกเลย”
ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ไม่มีน้าตาเลยสักครั้ง
ลูกสาวของเธอ… ไม่ร้องไห้อีกเลย
ตอนที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมอง ซ่งเชียนหย่ารู้สึกราวกับว่า
หัวใจของตนเองถูกบางอย่างฉีกกระชากออก
ฉู่จิงกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น กัดจนริมฝีปากมีเลือดไหล
ออกมา ขณะพยายามข่มน้าตา
ไม่นานรถก็ขับมาถึงสนามบิน
ฉู่จิงมองซ่งเชียนหย่าที่ร้องไห้จนควบคุมไม่อยู่ “แม่ยังจะไปไหม
ครับ?”
“ไป! ต้องไปแน่นอน”
…
สองแม่ลูกรีบมุ่งตรงไปที่เครื่องบิน ทันทีที่พวกเขาขึ้นเครื่อง ก็
พบฉู่เหว่ยฮ่าวที่กำลังรีบร้อนตามมาพอดี
“พ่อ? พ่อมาได้ยังไงครับ”
“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะไม่มาได้ยังไง!?” สีหน้าของฉู่เหว่ย
ฮ่าวย่าแย่อย่างถึงที่สุด เขานั่งลงข้างซ่งเชียนหย่า ก้มหน้ามองถึงเห็น
ว่าเท้าข้างหนึ่งของภรรยาไม่มีรองเท้าสวมอยู่
เขาหันกลับไปมองฉู่จิง “แกไม่สังเกตเหรอว่าแม่ของแกไม่ได้ใส่
รองเท้า?”
ฉู่จิงถึงเห็นว่าที่เท้าข้างหนึ่งของแม่มีรองเท้า อีกข้างหนึ่งเท้า
เปล่า
ฉู่เหว่ยฮ่าวหยิบรองเท้าแตะของชั้นเฟิร์สคลาสมาให้ซ่งเชียนหย่า
สวมก่อน “คุณไม่ต้องร้อนใจ… ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเอฟเฟกต์ของทาง
รายการก็ได้?”
“จะเป็นไปได้ยังไงที่ตายพร้อมกันทั้งแปดคน ต้องเป็นเอฟเฟกต์
แน่นอน”
“ฉู่ลั่วเก่งขนาดนั้นต้องไม่เป็นอะไร”
ซ่งเชียนหย่านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ปล่อยให้สามีเปลี่ยนรองเท้าให้
ด้วยดวงตาไร้จุดหมาย
YOU MAY ALSO LIKE
