เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 857 ลูกสาวของฉันตายแล้ว
“พวกเราเป็นครอบครัวของเธออยู่แล้ว ยังต้องใช้หลักฐานอะไร
อีก!”
ฉู่เหว่ยฮ่าวทำหน้าไม่พอใจ คิ้วขมวดเป็นปม
“ฉันเป็นพ่อ คนนี้เป็นแม่ นี่เป็นพี่ชายรองของฉู่ลั่ว”
“อย่างนั้นเหรอครับ” เจ้าหน้าที่มีสีหน้าสับสน “แต่จากการ
ตรวจสอบของเรา ทะเบียนบ้านของฉู่ลั่วไม่มีพ่อแม่หรือพี่รองสัก
หน่อย?”
ท่านเจ้านิกายของพวกเขาเก่งกาจขนาดไหน?
ทั้งสวยทั้งมีความสามารถ แล้วยังอ่อนโยนขนาดนั้น
บังอาจรังแกผู้นำองค์กรของพวกเราได้!
แล้วยังมีหน้าบอกว่าเป็นครอบครัวของท่านอีก!
องค์กรศักดิ์สิทธิ์ไม่ชอบหน้าคนตระกูลฉู่มานานแล้ว
คนขององค์กร ฯ ในชุดตำรวจก่นด่าในใจไม่หยุด แต่ภายนอก
ยังแสดงทีท่าราวกับทำตามระเบียบ
“ฉันแค่อยากไปดูลูกสาวของฉันไม่ได้เลยเหรอ!” จู่ ๆ ซ่งเชียน
หย่าก็แผดเสียงกรีดร้อง “เธอเป็นลูกสาวของฉัน! เธอ… เป็นลูกสาว
ของฉันอยู่แล้ว!”
พูดไป น้าตาซ่งเชียนหย่าไหลออกมาอีกครั้ง
ไม่รู้หล่อนไปเอาเรี่ยวแรงจากไหน ผลักเจ้าหน้าที่ตรงหน้าจนเซ
ถลา แล้ววิ่งเข้าไปข้างใน
ฉู่จิงและฉู่เหว่ยฮ่าวตามหลังไปติด ๆ
เจ้าหน้าที่แสร้งตะโกนเรียกไม่กี่เสียงแล้วก็ไม่ได้เรียกอีก พร้อม
กับใช้สัญลักษณ์มือส่งข่าวให้ซู่เซี่ยงหยางที่มองลงมาจากชั้นสอง
ผู้บัญชาการซู่พยักหน้า
ฉู่จิงตามหลังซ่งเชียนหย่าไป ระหว่างทางเห็นหลายจุดบนพื้นถูก
ทำสัญลักษณ์บ่งบอกตำแหน่งและท่าทางของศพ รวมถึงสิ่งของบาง
ชั้นบนพื้นก็ถูกทำสัญลักษณ์ไว้เช่นกัน
ทว่า…
เขาลองดมดู กลับพบกลิ่นเลือดในอากาศ
ต่อให้รอบศพมีคราบเลือดมากมาย แต่กลับไม่มีกลิ่นคาวสักนิด
หรือเพราะพายุทรายที่เมืองซินรุนแรงเกินไป จนกลิ่นคาวเลือด
ถูกปัดเป่าออกไปหมดเลย… เหรอ?
“ลั่วลั่ว!”
จู่ ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนของซ่งเชียนหย่าก็ดังมาจากชั้นบน
ฉู่จิงได้ยินแล้วหัวใจหล่นวูบ เขารีบวิ่งไปยังชั้นสอง
และได้เห็นคนในชุดตำรวจสามสี่นายหยุดซ่งเชียนหย่าและฉู่
เหว่ยฮ่าวไว้
ฉู่จิงเดินเข้าไปจนเห็นบริเวณที่มีเทปกั้นเขต ห่างออกไปไม่ไกลมี
ศพแปดร่างเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
บนศพเต็มไปด้วยเลือด
“ลั่วลั่ว!”
“แม่ไม่ได้ไม่รักลูกนะ!”
“แม่ไม่ได้ทิ้งลูก!”
“แม่ผิดไปแล้ว!”
“ลั่วลั่ว…”
ฉู่เหว่ยฮ่าวกอดซ่งเชียนหย่าที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไว้แน่น
สายตาของเขาจรดลงบนศพทั้งแปด เนื้อตัวฉู่ลั่วเปรอะเปื้อนไป
ด้วยเลือด กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น
ลูกสาวของเขา!
ลูกสาวแท้ ๆ ของเขา!
เธอกำลังนอนเปื้อนเลือดบนพื้นสกปรกอยู่อย่างนั้น
ซู่เซี่ยงหยางยืนอยู่ในมุม สองมือกอดอกขณะรับชมฉากนี้ ทันใด
นั้น สายตาของเขาเบนไปเห็นฉู่จิง
และเห็นคุณชายรองตระกูลฉู่กำลังขมวดคิ้ว พินิจมองศพแต่ละ
ร่างอย่างตั้งใจ
แย่แล้ว!
ลืมไปเลยฉู่จิงเป็นราชาภาพยนตร์!
การแต่งหน้าด้วยเทคนิคพิเศษแบบนี้ ถ้าดูผ่านหน้าจออาจแยก
ไม่ออก
แต่ถ้าดูกันตัวเป็น ๆ …ก็ไม่แน่
เขารีบส่งสายตาให้เจ้าหน้าที่ในบริเวณ ทั้งหมดรับรู้ก่อนจะหยิบ
ผ้าขาวผืนใหญ่ออกมาคลุมศพทั้งแปด
“ที่นี่เป็นจุดเกิดเหตุ สถานการณ์ยังไม่คลี่คลาย ทุกท่านโปรด
ออกไปก่อน”
เจ้าหน้าที่มาเชิญพวกเขาออกไป
ซ่งเชียนหย่าส่ายหน้า ร้องไห้อย่างเจ็บปวด “ฉันไม่ไป… ไม่ไป!
ลูกสาวฉันอยู่ที่นั่น ลูกสาวของฉัน…”
“ขอโทษด้วยครับ กรุณาอย่าขัดขวางการทำงานของเรา”
ทั้งหมดร่วมกันเชิญพวกเขาลงไป
ฉู่หร่านยืนอยู่ข้างนอก รอด้วยใจร้อนรน หล่อนได้ยินเสียงร้องไห้
โวยวายของซ่งเชียนหย่าแต่ไกล
เธอกอดอกเข้าด้วยกัน เดินวนไปวนมาอยู่ที่เดิม
รอจนเห็นพวกซ่งเชียนหย่าออกมา ก็รีบทำสีหน้าเศร้าโศกปาน
จะขาดใจ
“คุณพ่อ คุณแม่…”
“ลูกสาวของฉันตายแล้ว” ซ่งเชียนหย่าอิงแอบอยู่ในอ้อมอกฉู่
เหว่ยฮ่าว สายตาเลื่อนลอย ปากพึมพำเสียงเบา “ลูกสาวของฉันตาย
แล้ว”
“ลูกสาวของฉันตายแล้ว”
ฉู่หร่านเอ่ยขึ้น “คุณแม่ยังมีหนูนะคะ ลั่วลั่วไม่อยู่แล้ว คุณแม่ยังมี
ลูกสาวอย่างหนูอยู่”
ซ่งเชียนหย่าเงยหน้า มองฉู่หร่านที่น้าตาคลอเบ้า
จู่ ๆ คลิปของบล็อกเกอร์คนนั้นก็เด้งเข้ามาในหัว
“เธอ…”
พูดไม่ทันจบ ภาพตรงหน้าพลันดับวูบ เป็นลมหมดสติ
YOU MAY ALSO LIKE
