เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 858 ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นของลั่วลั่ว
ซ่งเชียนหย่าเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ทันใดนั้นแสงสว่าง
ปรากฏตรงหน้า นำพาให้เธอวิ่งไปหาแสงนั้น
เพียงแสงขาวพาดผ่าน ความรู้สึกเลือนรางสับสนหายไป ทุกสิ่ง
ตรงหน้าพลันกระจ่างขึ้นมา
เบื้องหน้าเธอมีเด็กสาวที่ท่อนบนสวมเสื้อแขนสั้น ท่อนล่างใส่
กางเกงยีนส์ที่ซักจนมีสีซีดกำลังลงจากรถ อีกฝ่ายมีกระเป๋าเป้สีฟ้าใน
มือพร้อมสีหน้ากล้า ๆ กลัว ๆ
ลั่วลั่วนั่นเอง
ใบหน้าที่ยังไม่ได้เย็นชาห่างเหินอย่างตอนนี้ มีเพียงความ
พะว้าพะวัง
พ่อบ้านหยางพาเด็กสาวเข้าไปในคฤหาสน์
“คุณหนูลั่ว นายท่าน คุณผู้หญิง คุณชายทั้งหลายและคุณหนู
กำลังรอคุณอยู่ด้านในครับ”
ฉู่ลั่วมีสีหน้าขลาดกลัวขึ้นมาแวบหนึ่ง “คุณพ่อคุณแม่… ของ
หนู?”
พ่อบ้านหยางคลี่ยิ้ม ก่อนเปิดประตูคฤหาสน์เข้าไป
ซ่งเชียนหย่าตามหลังฉู่ลั่วเข้ามา พลางทอดมองคนตระกูลฉู่ที่นั่ง
นิ่งอยู่ในห้องรับแขก
ภาพเหตุการณ์วันนั้นเผยอยู่ตรงหน้าซ่งเชียนหย่าอย่างชัดแจ้ง
ฉันในตอนนั้น มีสีหน้าแบบนี้เองเหรอ
ซ่งเชียนหย่าเห็นตัวเองกำลังกอดฉู่หร่าน คิ้วขมวดเล็กน้อย และ
จดจ้องฉู่ลั่วด้วยความไม่พอใจพร้อมเอ่ยเตือน “ลั่วลั่ว แม่รู้ว่าลูกไป
อยู่ข้างนอกคงลำบาก แต่เรื่องที่ลูกถูกสลับตัวไม่เกี่ยวกับหร่านห
ร่าน”
“จากนี้ไป พวกเธอสองพี่น้องต้องอยู่กันอย่างปรองดองรักใคร่”
ซ่งเชียนหย่าหันกลับไปมองฉู่ลั่ว เห็นว่าใบหน้าเปี่ยมด้วย
ความหวังซีดเผือดลงไปทันที
เธอเห็นฉู่เหว่ยฮ่าวบอกให้ฉู่ลั่วเชื่อฟัง เห็นลูกชายทั้งหลายบอก
ฉู่ลั่วว่าอย่าคิดชิงดีชิงเด่นกับฉู่หร่าน
ก่อนคนทั้งบ้านจะจากไปกันหมด ในห้องรับแขกอันโล่งโจ้งเหลือ
เพียงฉู่ลั่วที่ยืนอยู่ที่เดิม
เด็กสาวยืนอยู่อย่างเดียวดาย
เมื่อเห็นภาพนี้ ซ่งเชียนหย่าพุ่งเข้าไปรั้งตัวเองในอดีตไว้ “นี่คือ
ลูกสาวของเธอนะ! ลูกเพิ่งกลับบ้านวันแรก เรียกเธอว่าแม่ครั้งแรก
เธอทิ้งลูกได้ยังไง!”
“เธอห้ามไปไหนนะ!”
ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของเธอ แรงกระชากก็ไม่อาจสัมผัสถูก
อีกฝ่ายได้เลย
เธอเห็นเพียงตัวเองในวันนั้นกำลังพะเน้าพะนอฉู่หร่าน และบอก
ลูกสาวคนโปรดว่าเจ้าหญิงคนเดียวในบ้านก็ยังเป็นของหล่อน ฉู่ห
ร่านเป็นหัวแก้วหัวแหวนของพวกเขาสองสามีภรรยา เป็นเจ้าหญิง
น้อยของตระกูลฉู่”
ซ่งเชียนหย่า “…”
ภาพตรงหน้าพลิกผัน
เป็นภาพที่เธอกับฉู่หร่านเดินเล่นในสวนหย่อม โดยมีฉู่ลั่ว
ตามหลังมาโดยห่างออกไปหนึ่งก้าว
ฉู่หร่านถามด้วยท่าทางไร้เดียงสา “ลั่วลั่ว เธอรู้ไหมว่านี่คือดอก
อะไร”
“…ไม่ ไม่รู้”
“ลั่วลั่ว เธอรู้ไหมว่าชุดที่ฉันใส่เป็นของนักออกแบบคนไหน”
“…ไม่รู้”
ฉู่หร่านถอนหายใจ “คุณแม่วางใจเถอะค่ะ ถึงลั่วลั่วจะไม่รู้อะไร
เลย แต่หนูจะสอนเธอเอง”
“ลั่วลั่ว ต่อไปนี้ลูกต้องเอาอย่างหร่านหร่านให้มากนะ”
ฉันในตอนนั้นมีสีหน้ารังเกียจด้วยเหรอ?
ฉันในตอนนั้นใช้น้าเสียงแข็งกระด้างขนาดนี้เลยเหรอ
ซ่งเชียนหย่าหันกลับไปมองฉู่ลั่วด้วยสัญชาตญาณ เห็นเด็กสาว
มีสายตาหวาดวิตก แต่ยังพยักหน้า “หนูจะตั้งใจเรียนค่ะ”
เธอจะ… เรียนรู้
เธอเรียนรู้วิธีแต่งหน้าจากฉู่หร่าน
เรียนรู้วิธีพูดของฉู่หร่าน
เรียนรู้วิธีแต่งตัวของฉู่หร่าน
แต่กลับผิดพลาดจนต้องขายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า โดนแม่
รังเกียจครั้งแล้วครั้งเล่า
ความคาดหวังแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เป็นความเกรี้ยวกราด
ซ่งเชียนหย่ายินอยู่ด้านข้าง มองดูฉู่ลั่วที่ใส่ชุดราคาถูกจนถูก
ลูกหลานตระกูลใหญ่แห่งเมืองเจียงหัวเราะเยาะ
พวกเขาเทียบชุดของฉู่หร่านกับฉู่ลั่ว ถากถางฉู่ลั่วว่าไม่มีทาง
เทียบฉู่หร่านได้
ลูกสาวแท้ ๆ ของเธอกลายเป็นเหมือนตัวตลก ถูกเหยียดหยาม
ต่อหน้าทุกคน
ซ่งเชียนหย่าหันไปมองฉู่หร่านตามสัญชาตญาณ กลับเห็นฉู่ห
ร่านก้มหน้าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขณะจัดชุดตัวเอง “ลั่วลั่ว ชุดตัวนี้
ของเธอราคาแค่ห้าหมื่นหยวนใช่ไหม นี่คงเป็นชุดที่แพงที่สุดที่เธอ
เคยใส่แล้วมั้ง”
หล่อนหมุนตัวอยู่ที่เดิมรอบหนึ่ง ชุดหลากสีพราวระยับตัวนี้ถูกสั่ง
ทำขึ้น ขับให้ฉู่หร่านดูสวยสง่า “เธอรู้ไหมว่าชุดของฉันราคาเท่าไร”
“ห้าล้าน! จ้างนักออกแบบมาออกแบบให้โดยเฉพาะเลยนะ!”
“นี่ไม่ใช่ชุดที่แพงที่สุดของฉันด้วยซ้า ลั่วลั่วชอบไหม ถ้าชอบ
ฉันยกให้ก็ได้นะ”
“ฉันยังมีตัวที่แพงกว่านี้อีกมาก”
ซ่งเชียนหย่ามองฉู่หร่านที่วางมาดอย่างเจ้าหญิง มองความ
เย่อหยิ่งอย่างไม่ปิดบัง รับฟังน้าเสียงคล้ายให้ทานของหล่อน รวมถึง
สีหน้าดูแคลนนั่นด้วย
ราวกับนี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักลูกสาวบุญธรรมคนนี้ หญิงสาวได้
แต่จ้องมองด้วยความตะลึง
สิ่งเหล่านี้เดิมควรเป็นของลั่วลั่วของเธอ
ถ้าในอดีต เด็กทั้งสองไม่ถูกสลับตัว ทั้งหมดนี้ควรเป็นของลั่วลั่ว
ลั่วลั่วของเธอก็จะไม่ถูกหัวเราะเยาะ และไม่ถึงขั้นไม่มีแม้แต่ชุดที่
ดูได้สักตัวในงานเลี้ยงต้อนรับตัวเอง
ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นของลั่วลั่ว
“นั่นเป็นของฉัน…” ฉู่ลั่วร้องเสียงแผ่ว “เป็นของฉัน ทุกอย่างของ
เธอเป็นของฉัน!”
YOU MAY ALSO LIKE
