เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 882 ทั้งสองเหมือนครอบครัวเดียวกันมากกว่า
ฉู่ลั่วนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบโทรศัพท์ออกมาจับเวลาสิบนาที
ฉู่เหว่ยฮ่าวอยากพูดบางอย่าง แต่ก็อดทนเอาไว้
หร่านหร่านจิตใจดีขนาดนี้ ดีกับลั่วลั่วมากขนาดนี้ แน่นอนว่า
ต้องเคยทำอะไรให้ฉู่ลั่วเยอะมากแน่นอน!
ฉู่หร่านจะอ้าปากพูด แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้
วินาทีต่อมา หล่อนก็คิดจะปริปากอีก แต่ก็ไม่มีเสียงออกมา
คิ้วสวยของหล่อนบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว
ฉู่ลั่วนั่งไขว่ห้าง รออยู่บนเก้าอี้ท่าทางสบาย ๆ เธอกำลังพิมพ์คุย
กับซู่เซี่ยงหยางทางวีแชท
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า
สีหน้าของซ่งเชียนหย่าย่าแย่
แววตาฉู่จิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ
มีเพียงฉู่เหว่ยฮ่าวที่กระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อย ๆ “หร่านหร่าน ลูก
อย่าอายที่จะพูดเลย นี่เป็นโอกาสดีที่ลูกจะได้ปรับความเข้าใจกับลั่ว
ลั่วนะ”
ฉู่หร่านเม้มปาก หน้าผากมีเหงื่อไหลออกเล็กน้อย
หล่อนพูดเสียงเบา “ฉัน… ฉัน…”
ฉู่ลั่วไม่แม้แต่จะละสายตาจากมือถือ “เตือนอย่างเป็นมิตรนะ
เหลือเวลาอีกสามนาที”
ฉู่หร่านร้อนลน หล่อนเงยหน้ามองฉู่เหว่ยฮ่าว สลับกับมองซ่ง
เชียนหย่ากับฉู่จิง “พ่อคะ แม่คะ หนูจริงใจกับฉู่ลั่วจริง ๆ นะคะ พี่รอง
พี่รู้จักหนูดี หนูจริงใจกับลั่วลั่วจริง ๆ หนูทำเหมือนลั่วลั่วเป็นน้องสาว
แท้ ๆ ของหนูจริง ๆ นะคะ”
ความผิดหวังอัดแน่นในดวงตาของซ่งเชียนหย่า “ในเมื่อจริงใจ
ถ้าอย่างนั้นก็บอกเรื่องที่เคยทำให้ลั่วลั่วมาสักเรื่องสิ”
“แต่ว่าลั่วลั่วไม่ได้อยู่ที่บ้านเลย พวกเรามีโอกาสได้เจอกันน้อย
มาก ถึงหนูจะอยากทำดีกับเธอ แต่ก็ไม่มีโอกาส!”
ซ่งเชียนหย่าหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะเพ่งมองหล่อน
“เพราะฉะนั้น… คือไม่มีเลยใช่ไหม?”
ฉู่หร่าน “…”
“แกเอาแต่พูดว่าดีกับลั่วลั่วอย่างนั้นอย่างนี้ บอกว่าเห็นลั่วลั่วเป็น
น้องสาวแท้ ๆ แต่แกไม่เคยทำอะไรให้ลั่วลั่วเลยใช่ไหม?”
“แม่คะ! หนูบอกไปแล้ว เพราะลั่วลั่วไม่ได้อยู่ที่บ้านเลย พวกเรามี
โอกาสเจอกันน้อย…”
“น้อยเหรอ?” ซ่งเชียนหย่าเค้นถาม “พวกเธอถ่ายรายการ
ด้วยกันมาตั้งหลายตอน ยังมีโอกาสเจอกันน้อยอีกเหรอ”
“ที่รัก!”
“คุณน่ะเงียบไปเลย!”
ฉู่เหว่ยฮ่าวเดินเข้ามาคิดจะปกป้องฉู่หร่าน แต่แค่ปริปากคำเดียว
ก็ถูกภรรยาถลึงตาใส่
เขาปิดปากเงียบทันที ได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่เอ่ยอะไรอีกแล้ว
ฉู่หร่านมองพ่อด้วยสายตาอ้อนวอน
ฉู่เหว่ยฮ่าวทำหน้าอึดอัดใจ
ภรรยาโมโหแล้ว เขาอยากปกป้องลูกสาว แต่ก็ไม่มีความกล้า
ขนาดนั้น!
โทรศัพท์มือถือของฉู่ลั่วมีเสียงกริ่งดังขึ้นมา
ฉู่ลั่วปิดนาฬิกาจับเวลา เก็บโทรศัพท์มือถือพลางลุกขึ้นยืนมอง
ฉู่หร่าน “สิบนาที… ไม่พอให้เธอคิดเรื่องที่เคยทำให้ฉันออกสักเรื่อง
เลยเหรอ?”
ฉู่หร่าน “…”
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้อย่าพูดว่าตัวเองเห็นฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ
อีก”
“แน่นอนว่า อย่ามาคุยกับฉันในฐานะพี่สาวด้วย”
“และอย่ายกเหตุผลอะไรก็ตามมาขอร้องให้ฉันช่วยเธอ”
“เธอไม่ทำเหมือนฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ฉันก็จะไม่ทำเหมือนเธอ
เป็นพี่สาวแท้ ๆ เหมือนกัน”
พูดจบ ฉู่ลั่วก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยโดยไม่หันหลังกลับมา
ฉู่จิงก้าวเท้าเดินตามออกไป จนกระทั่งออกจากห้องพักผู้ป่วย
เขาจึงถามด้วยความกังวล “เธอพูดแบบนี้… จะไม่มีปัญหาอะไรใช่
ไหม?”
“ไม่มีนะ”
“ไม่มีผลกระทบอะไรกับตัวเธอใช่ไหม?”
“ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ”
ไม่นาน ซ่งเชียนหย่าก็วิ่งตามออกมา “ลั่วลั่ว…”
ผู้เป็นแม่ยังไม่ได้เอ่ยปากพูด ก็มีอีกเสียงดังขึ้นมาจากอีกด้าน
หนึ่ง “ลั่วลั่ว! หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”
หยางไต้เดินเข้ามาตามโถงทางเดินอย่างร้อนใจ ด้านหลังมีบอดี้
การ์ดตามมาด้วยสองคน
ทันทีที่หล่อนเห็นฉู่ลั่วก็รีบเข้ามามองสำรวจรอบตัว ทั้งยังดึงแขน
อีกฝ่ายมาตรวจดูอย่างละเอียดอีกหนึ่งรอบ “ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่
ไหม อยากตรวจร่างกายเผื่อไว้หรือเปล่า?”
“ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ หมอบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร”
หยางไต้ถึงได้กุมหน้าอกตัวเองอย่างโล่งใจ “หนูไม่รู้หรอก เจ้า
เด็กฮั่วจิ่วนั่นโทรมาบอกป้าว่า…”
คำพูดที่เหลือถูกคุณนายฮั่วกลืนกลับลงไปทันทีที่เห็นฉู่จิงกับซ่ง
เชียนหย่า
หล่อนรีบวางท่าคุณนายผู้สูงส่ง มือหนึ่งจับฉู่ลั่วไว้ อีกมือหนึ่ง
กระชับผ้าคลุมไหล่ตัวเอง “สวัสดีค่ะคุณนายฉู่”
ซ่งเชียนหย่าพยักหน้าเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินห
ยางไต้หันมาคุยกับฉู่ลั่ว “หนูไม่ได้กินไม่ได้ดื่มอะไรมาตั้งหลายวัน
ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง?”
“หนูยังเป็นโรคกระเพาะด้วย ทำไมเดินไปมาอยู่แบบนี้!”
“ป้าสั่งทางโรงแรมให้เตรียมอาหารที่เหมาะกับหนูให้แล้ว รีบ
กลับไปที่โรงแรมกับป้าเถอะ”
พูดจบ หล่อนก็พูดกับซ่งเชียนหย่าและฉู่จิงว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว
พวกเราขอตัวก่อนนะคะ”
คุณนายฮั่วดึงฉู่ลั่วจากไปแล้ว
ยามมองแผ่นหลังของทั้งสอง ซ่งเชียนหย่าอึดอัดใจราวกับมีก้อน
หินทับอยู่
นั่นลูกสาวฉันนะ!
แต่ทั้งสองคนกลับดูเหมือนครอบครัวมากกว่าอีก หยางไต้เหมือน
เป็นผู้ปกครองของลั่วลั่วยังไงอย่างนั้น!
YOU MAY ALSO LIKE
