เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 894 หร่านหร่าน ขอโทษนะ

ฉู่หร่านยืดคอ “มีสิทธิ์อะไรมาบอกไม่ให้เอาเข้ามาด้วยล่ะ ใครจะ

ไปรู้ว่าเธอจะทำอะไรกับผู้จัดการของฉันบ้าง…”

ผู้จัดการถอนหายใจอย่างจนใจ “เอาอุปกรณ์นั่นออกมาเถอะ”

ฉู่หร่าน “…”

“เอาออกมา!”

ฉู่หร่านจึงเอาอุปกรณ์บันทึกเสียงและวีดิโอออกมาจากร่างกาย

อย่างไม่เต็มใจนัก

จากนั้นก็ไปนั่งที่ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมทั้งจ้อง

ผู้จัดการอย่างโกรธ ๆ “ทำไมต้องเอาออกมาด้วย? ฉันมีสิทธิ์ที่จะเก็บ

ไว้นะ”

ผู้จัดการกุมขมับปวดหัว “คุณมาทำไม?”

“เธอถามว่าฉันมาทำไมเนี่ยนะ? ฉันก็กลัวว่าเธอจะถูกพวกนั้น

รังแกน่ะสิ!” ฉู่หร่านส่งเสียงเย็นชา “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…”

หล่อนมองไปทางฉู่ลั่ว

ผู้จัดการ “…ถ้าไม่ได้พวกเขา ตอนนี้ฉันก็ตายไปแล้ว”

หล่อนจึงเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอให้ฟัง

ฉู่หร่านขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้! มันจะเป็นไปได้

ยังไง！ หรือว่า… จะมีคนจงใจทำร้ายเธอแบบนี้!”

หล่อนมองไปทางฉู่ลั่วอีกครั้ง

ผู้จัดดูฉู่หร่านที่ไม่มีการปกปิดท่าทีและการกระทำของตัวเองเลย

สักนิด อยากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

ผู้จัดการหันหาหาผู้บัญชาการ “พวกคุณถามต่อเถอะค่ะ”

ซูเซี่ยงหยางมองฉู่หร่าน “ดังนั้นคุณก็จำขั้นตอนใด ๆ ไม่ได้เลย

เหรอครับ?”

“จำไม่ได้เลยค่ะ!”

“พวกเราได้ดำเนินการตรวจสอบร่างกายของคุณแล้วพบว่ามี

ร่องรอยการถูกครอบงำ ต่อจากนี้ไปทางที่ดีคุณก็อย่าไปอยู่ในที่ที่มี

พลังหยินรุนแรง แล้วก็อาบแดดทุกวันด้วย”

หลังจากอธิบายแล้ว ซูเซี่ยงหยางกับฉู่ลั่วก็ลุกยืนแล้วเดินออกไป

แต่จู่ ๆ ผู้จัดการก็เรียก “ปรมาจารย์ฉู่คะ…”

ฉู่ลั่วหันกลับมามองเธอ

“ฉัน… ฉันจะขอซื้อยันต์ที่เหมาะกับฉันในตอนนี้สักผืนได้ไหม

คะ!” ผู้จัดการเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้ฉันมองอะไรก็รู้สึกกลัว

ไปหมดเลย แม้ว่าในห้องจะมีคนอยู่ แต่ใจฉันก็รู้สึกหวาดระแวงมาก

ค่ะ”

“วิญญาณของคุณไม่มั่นคงหลังจากที่ถูกครอบงำน่ะค่ะ ก็เลย

เกิดความวิตกกังวล” ฉู่ลั่วหยิบยันต์ออกมาหนึ่งผืน “นี่เป็นยันต์ผนึก

วิญญาณค่ะ จะช่วยในจิตวิญญาณของคุณมั่นคงได้”

“ถ้าเกิดหลังจากนี้ยังรู้สึกหวาดระแวงหรือเห็นอะไรบางอย่าง ก็ไป

ที่ตลาดแล้วซื้อเลือดไก่มาจุดที่หน้าผาก ต้องเป็นเลือดไก่ที่เพิ่งฆ่าสด

ๆ ด้วยนะคะ”

ผู้จัดการรีบรับยันต์นั้นมาแล้วหยิบมือถือมาโอนเงินให้ฉู่ลั่ว

“ปรมาจารย์ สองล้านพอไหมคะ? ตอนนี้ในบัญชีของฉันโอนได้เพียง

แค่สองล้านเท่านั้น…”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฉู่หร่านก็เบิกตาโตอย่างตกใจ “สองล้าน!

ลั่วลั่ว ตอนนี้ยันต์ของเธอขายแพงขนาดนี้แล้วเหรอ? หรือว่าเธอจง

ใจจะโก่งราคาผู้จัดการของฉัน!”

หล่อนจงใจเน้นย้าคำว่า ‘ของฉัน’ด้วย

ผู้จัดการทำเพียงแค่เหลือบตามองหล่อน แต่ไม่ได้ตอบอะไร

พลางกดโอนเงิน “ขอบคุณมากนะคะปรมาจารย์ เรื่องเลือดไก่ที่

ปรมาจารย์บอก ฉันจะไปทำตามค่ะ”

“ค่ะ”

จากนั้นฉู่ลั่วก็หันหลังเดินไป

กระทั่งไปถึงที่ทางออก พอเจ้านิกายจะปิดประตูก็ได้ยินว่าฉู่หร่าน

จงใจพูดออกมา “เธอจงใจมุ่งเป้ามาที่ฉัน! เธอแจกยันต์ในรายการ

ผืนแล้วผืนเล่าก็ไม่เห็นจะพูดเรื่องเงินเลย พอเป็นผู้จัดการของฉัน

กลับเก็บเงินไปตั้งสองล้านเนี่ยนะ!”

ปึง

ฉู่ลั่วปิดประตูเพื่อปิดกั้นเสียงภายในห้องผู้ป่วย

…

ภายในห้องผู้ป่วย ฉู่หร่านก็ยังคงบ่นยกใหญ่

ทางด้านผู้จัดการก็ทำการเก็บยันต์ไว้อย่างระมัดระวัง แล้วพูดกับ

ฉู่หร่าน “หร่านหร่าน ฉันเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เธอมาตั้งหลายปีแล้ว

ใช่ไหม!”

“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม?”

“ฉันคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมที่จะทำงานนี้แล้วล่ะ”

ฉู่หร่านขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

ผู้จัดการก้มหน้าลงอย่างไม่สบายใจ “คิดดูสิ เธอเป็นลูกสาว

ตระกูลฉู่ มีทรัพยากรมากมายอยู่รอบตัว ก่อนหน้านี้ก็มีฉู่จิงที่คอยปู

ทางให้ แต่จนถึงสุดท้ายฉันเองก็ไม่เคยหาเส้นทางที่เหมาะสมให้เธอ

ได้เลย”

ว่าแล้วก็ถอนหายใจ “เธอเป็นคนหน้าตาสวย มีทักษะการแสดง

แถมยังมีชื่อเสียงอีก ที่สำคัญที่สุดก็คือรวยมาก แต่ว่าฉัน…”

ฉู่หร่านตกอยู่ในความเงียบ

“หร่านหร่าน ขอโทษนะ ที่หลายปีมานี้ฉันเป็นตัวถ่วงเธอ”

“ครั้งนี้พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันก็ตัดสินใจว่าจะพักผ่อนสักพัก

ไปศึกษาเพิ่มเติมอีกสักหน่อย ถ้าเป็นไปได้ในอนาคตฉันก็หวังว่าเธอ

จะให้โอกาสฉันอีกสักครั้งหนึ่ง ฉันจะสนับสนุนเธอให้เป็นดาราหญิง

ระดับสากลให้ได้เลย”

ฉู่หร่านเงยหน้าขึ้น แล้วส่งรอยยิ้มธุรกิจมาให้ “เอาล่ะ ตอนนี้มัน

ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้ เธอพักผ่อนเถอะ”

หล่อนคุยกับผู้จัดการต่ออีกเล็กน้อยจากนั้นก็ออกไปจากที่นั่น

อย่างเร่งรีบ