เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 899 มีแต่คนเลวที่ไม่ชอบสัตว์เลื้อยคลาน
“ฉู่ลั่ว!” ฮั่วเซียวหมิงก้าวไว ๆ หยุดตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“คือ… หล่อนขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ผมไม่ได้เข้าไปนะ แค่ให้คนไปห้าม
หล่อนไว้เท่านั้น”
ฉู่เหิงขวางน้องสาวกับฮั่วเซียวหมิงเอาไว้ พร้อมจ้องฝ่ายชายด้วย
สายตาเย็นชาขึ้นหลายส่วน “ฮั่วกรุ๊ปเปิดธุรกิจใหม่เมื่อไหร่กันครับ?
จะฆ่าตัวตายให้ติดต่อมาหาผู้อำนวยการฮั่ว ไม่ทราบว่าบริการนี้
คิดเงินครั้งละเท่าไหร่”
“หรือว่าทำให้ฟรีเหรอครับ ผู้อำนวยการฮั่วอยากทำการกุศล
เหรอ!”
ฮั่วเซียวหมิงคิดจะเอ่ยปาก แต่ก็ถูกฉู่เหิงมองมาด้วยสายตาเย็น
ยะเยือกจนต้องชะงัก “หรือว่า…”
สีหน้าของพี่ชายใหญ่ชวนขนลุกขึ้นไปอีก “มีแค่คนนี้คนเดียวที่
ฆ่าตัวตาย ผู้อำนวยการฮั่วถึงจะสนใจ?”
ฮั่วเซียวหมิงก็ปิดปากเงียบไปแล้ว
ฉู่เหิงหัวเราะเย็นชา เขาคว้าข้อมือของน้องสาว ก่อนพาเธอเดิน
เข้าไปข้างใน
ฮั่วเซียวหมิงยืนอยู่ที่เดิม มองฉู่ลั่วถูกพี่ชายเธอพาตัวไป
ฉู่ลั่วหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ
เงาที่ดูโดดเดี่ยวของเขายิ่งงันอยู่ใต้แสงนั้น
ในหน้าและสีหน้าถูกความมืดยามค่าคืนบังจนมิด
ฉู่เหิงออกแรงดึงเบา ๆ พร้อมพูดด้วยน้าเสียงไม่ดังไม่เบา “ลั่วลั่ว
คุณสมบัติแย่ ๆ ของผู้ชายก็คือหาเหตุผลให้ตัวเองเป็นพันเป็นหมื่น
เหตุผล มาพิสูจน์ว่าตัวเองถูกต้อง”
“ถ้าเมื่อไหร่ที่เขาเริ่มหาเหตุผล ก็ไม่มีอะไรให้ต้องฟังแล้ว!”
ฉู่เหิงพาฉู่ลั่วกลับไปที่ห้องรับแขก
ทุกคนมารวมตัวกันที่นั่นแล้ว ยกเว้นจั่วโยวโยวกับลูกสาว
ฉู่ลั่วเหลือบมองผีร้ายพันปีที่มีท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง
เฉิงยวนก็มองกลับมาเช่นกัน พร้อมกับส่งสัญญาณให้หันไปมอง
ฉู่เหิง
ฉู่ลั่ว “…”
แม้กระทั่งพวกตัวเล็กทั้งหลายก็ยังนั่งอยู่บนโซฟาอย่างเชื่อฟัง
เหมือนกลุ่มก้อนพุดดิ้ง
ฉู่เหิงส่งสัญญาณให้ฉู่ลั่วนั่งลง ส่วนตนเองลากเก้าอี้เข้ามา วาง
ไว้ตรงหน้าทุกคน ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงไป
ทันทีที่เขานั่งลง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
ฉู่เหิงกวาดตามองทั้งคน ผี และปีศาจที่นั่งอยู่
สุดท้ายสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว เธอเป็นน้องสาว
ของพี่ ไม่ว่าเธอทำอะไร พี่สนับสนุนเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะชอบใคร พี่
เคารพการตัดสินใจ”
“แต่ว่า…”
“แต่คนที่จิตใจโลเล หน้าไหว้หลังหลอก ไม่ได้เด็ดขาด!”
ฉู่ลั่วกำลังจะปริปากพูด แต่ฉู่เหิงหันไปพูดกับคนอื่นที่อยู่ในห้อง
แล้ว
“ลั่วลั่วไม่เหมาะสมกับผู้ชายที่รักและทุ่มเทกับเธอทั้งหัวใจเหรอ?”
“เหมาะสม!”
เสียงคนในบ้านดังต่อกันเหมือนกลุ่มแชร์ลูกโซ่
ฉู่ลั่ว “…”
“ไม่เหมาะสมกับคนที่ดีที่สุดในโลกเหรอ?”
“เหมาะสม!”
น้าเสียงดังกว่าเดิม!
ฉู่เหิงสรุป “ดังนั้น ฮั่วเซียวหมิงใช้ได้ไหม?”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวยกมือเล็กจ้อยของตนเองขึ้นมา
ฉู่เหิงเอ่ย “มีอะไรจะถาม ถามมาได้เลย!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวพูดอย่างเชื่อฟัง “พี่ชายฮั่วตัวโต หล่อมาก รวยมาก
ดีกับพี่ลั่วลั่วมาก แถมยังชอบพี่ลั่วลั่วมากด้วย ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?”
“เพราะเขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นยังไงล่ะ!”
เฉิงยวนยกมือ “หลักฐานล่ะ!”
ฉู่เหิงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาเปิดรูปขึ้น “นี่นักข่าว
ถ่ายมาได้ แต่ไม่ได้เปิดเผยสู่สาธารณะ ทางนั้นส่งรูปมาให้ผมแทน
ผมตรวจสอบแล้ว ไม่ใช่รูปตัดต่อ”
โทรศัพท์ถูกส่งต่อให้ทุกคนเป็นวงกลม สุดท้ายก็มาอยู่ในมือของ
ฉู่ลั่ว
รูปมีทั้งระยะใกล้ระยะไกล
มีรูปที่ฮั่วเซียวหมิงรีบพาคนเข้ามาในโรงแรม มีทั้งรูปที่เขา
ออกมาจากห้องของโรงแรม…
รูปเขาอยู่ในโรงพยาบาล รูปตอนอยู่ตรงโถงทางเดินของ
โรงพยาบาล…
ในรูปไม่มีเงาของผู้หญิงปรากฏออกมาให้เห็นเลย แต่ก็มองออก
ว่าฮั่วเซียวหมิงขมวดคิ้วมุ่น ทั้งยังมีท่าทางกังวลและหงุดหงิด
โทรศัพท์กลับมาอยู่บนมือฉู่เหิงอีกครั้ง
“ยังมีคำถามอะไรอีกไหม?”
เฉิงยวนขมวดคิ้ว
หัวหว่านเม้มปาก
ส่วนซ่งเมี่ยวเมี่ยวเอียงศีรษะเล็กของตนเอง ผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงได้
ยกมือขึ้นอีก
“ขอถามค่ะ”
“ในรูป เมี่ยวเมี่ยวไม่เห็นอะไรเลย นี่นับเป็นหลักฐานด้วยหรอ
คะ?”
ไม่รอให้ฉู่เหิงตอบ เฉิงยวนก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องมีผู้หญิง
ปรากฏตัว! แค่เห็นสีหน้ากับอาการวิตกกังวลของเขาก็รู้แล้วล่ะ”
หล่อนทำเสียงเย็นชา
หัวหว่านพูดเสียงเบา “เป็นไปได้ไหมคะว่า… จะเป็นการเข้าใจ
ผิด?”
จิ่งเจียหยวนเดินหน้าออกมา “เข้าใจผิดอะไร!? เขาไปยุ่งเกี่ยวกับ
ผู้หญิงคนอื่น ลั่วลั่วของพวกเราไม่สวยเหรอ ไม่เก่งเหรอ ไม่ฉลาด
เหรอ ไม่ใช่คนจิตใจดีเหรอ?”
“ฉันมองออกตั้งนานแล้ว ว่าเจ้านี่ไม่ใช่คนดีอะไร!”
ตอนนั้นยังรังเกียจสัตว์เลื้อยคลานเลือดเย็นอย่างฉันอีก
เผยท่าทีออกมาแค่นิดเดียวก็มองออกแล้ว ว่าเจ้านั่นไม่ใช่คนดี
อย่างแน่นอน
ทุกคนที่ไม่ชอบสัตว์เลื้อยคลานไม่ใช่คนดีทั้งนั้น!
YOU MAY ALSO LIKE
