เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 964 มอริสกลายพันธุ์

เอวาขมวดคิ้วมองฉู่ลั่วอย่างไม่เข้าใจ

แต่ฉู่หร่านที่อยู่อีกด้านโกรธขึ้นมาแล้ว “พวกเธอจะฆ่ามอริส

เหรอ? ไม่ได้นะ พวกเธอจะฆ่าเขาไม่ได้!”

“พวกลั่วลั่วจะฆ่ามอริสแล้วค่ะ ทำยังไงดี?!” หล่อนหันไปมอง

กล้อง แถมยังพูดเป็นภาษาอังกฤษด้วย “คุณลุงคุณป้า พวกคุณ

กำลังดูไลฟ์สตรีมอยู่หรือเปล่าคะ? พวกลั่วลั่วจะฆ่ามอริสแล้ว! ฉันไม่

รู้ว่าตัวเองจะห้ามพวกเขาได้หรือเปล่า!”

“แต่ว่า ฉันจะพยายามสุดความสามารถ เพื่อหยุดพวกเธอค่ะ”

“ฉันต้องช่วยมอริสจากเงื้อมือของพวกลั่วลั่วให้ได้!”

“…” เอวาสบถอยู่ในใจ “หล่อนหมายความว่ายังไง! ทำไมพูด

เหมือนพวกเราเป็นคนเลวแบบนั้น ทำอย่างกับว่าพวกเราเป็นคนทำ

ให้มอริสเป็นแบบนี้?”

เอวาจะเข้าไปโต้แย้ง แต่ถูกฉู่ลั่วคว้าแขนเอาไว้พร้อมกับส่าย

หน้าให้ “หล่อนไม่ฟังหรอกค่ะ”

เอวาบุ้ยปาก แล้วหัวเราะเสียงบิดเบี้ยว

หล่อนกัดนิ้วของตัวเอง แล้วใช้เลือดทำลายค่ายกลในห้องใต้ดิน

ทันทีที่ค่ายกลถูกทำลาย

วิญญาณพุ่งออกมาจากข้างในเป็นขโยง!

ฉู่ลั่วหยิบยันต์สองแผ่นส่งให้ฉู่หร่านกับตากล้อง

ตากล้องผงกหัว “ขอบคุณครับ!”

ฉู่หร่านยังพล่ามต่อ “ลั่วลั่ว เธอมียันต์แล้วทำไมไม่รีบเอามาให้

ล่ะ? พวกเราไม่เหมือนเธอนะ พวกเราเป็นคนธรรมดา ถูกทำร้ายได้

ง่าย”

ปึง!

เอวาถีบประตูให้เปิดออก “รู้ว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา แต่ยังเข้า

มาเป็นภาระอีก”

ฉู่ลั่วมองผ่านไหล่ “อยากได้ ก็เอาไป”

ฉู่หร่านรีบเก็บยันต์อย่างรวดเร็ว

ในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยของจิปาถะ

เอวายื่นมือไปคลำทาง แสงไฟริบหรี่มาก ในที่สุดมันก็ดับไป

“กรี๊ด!” ฉู่หร่านกรีดร้อง

เอวากลอกตามองบน “ถ้าคุณกลัว ก็ไสหัวออกไป”

“ไม่ได้! ฉันต้องปกป้องมอริส”

[ว้าว หร่านหร่านของพวกเรากล้าหาญมาก!]

[หร่านหร่าน เธอห้ามออกมาเด็ดขาดนะ ถ้าเธอออกมา พวกเขา

สองคนต้องฆ่ามอริสแน่]

[พวกเขากำลังจะฆ่าคน ทำไมถึงไม่มีใครสนใจเลยล่ะ!]

[ถ้าพวกเธอกล้าฆ่าคน ฉันก็กล้าแจ้งตำรวจ]

[ผู้หญิงสองคนนี้จิตใจอำมหิตเกินไปแล้ว]

[หร่านหร่านของพวกเราจิตใจดีที่สุด]

ฉู่หร่านหันหลังให้กล้องขณะเลื่อนอ่านความคิดเห็น ใบหน้าก็

เผยรอยยิ้มภูมิใจออกมา

“ระวัง!”

เอวาคว้าตัวฉู่หร่านเอาไว้

เงาสีดำดวงหนึ่งพุ่งผ่านด้านหลังของฉู่ลั่วกะทันหัน และหายไป

อย่างรวดเร็ว

“คุณช่วยหยุดบ้าได้ไหม พวกเราไม่มีพลังงานมากขนาดนั้นนะ

ไหนจะต้องมาปกป้องคุณอีก”

เอวาเหวี่ยงฉู่หร่านไปอยู่ข้างหลัง ก่อนกันพูดกับฉู่ลั่วว่า “นั่นมอ

ริส!”

ฉู่ลั่วกวาดตามองรอบทิศ “เขาเคลื่อนไหวเร็วมาก! ไม่เหมือน

มนุษย์เลย”

ขณะที่พวกเธอกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เงาดำก็กระโดดลงมาจาก

เพดาน วินาทีต่อมามันก็วิ่งเข้าไปหาฉู่หร่าน

หล่อนกรีดร้องเสียงดัง

พร้อมทั้งขว้างยันต์ของฉู่ลั่วออกไป เมื่อยันต์นั้นเข้าใกล้มอริส ก็

เปล่งแสงสีทองจาง ๆ ออกมา มันโจมตีจนเขาร้องโหยหวน และ

กระโดดหนีไปอีกครั้ง

เอวางุนงง “ทำไมเขาถึงโจมตีแค่คุณ?”

ฉู่หร่านหน้าซีด “อาจจะเป็นเพราะ… ที่นี่มีแค่ฉันที่สนิทกับเขา

ที่สุดมั้งคะ!”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ถือยันต์ของฉันไว้ มันจะช่วยปกปิดกลิ่นอาย ตราบใด

ที่เธอไม่จงใจดึงดูดวิญญาณชั่วร้าย วิญญาณชั่วร้ายก็จะหาเธอไม่

เจอ”

หลังจากเข้ามาแล้ว เธอก็สังเกตการณ์อยู่ตลอด

ฉู่หร่านไม่ได้เล่นตุกติกอะไร แต่มอริสกลับตามหาตัวหล่อนได้

อย่างแม่นยำ

มอริสอาศัยอะไรในการหาตัวฉู่หร่านกันแน่?

“ลั่วลั่ว เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

ฉู่หร่านเอ่ยถาม

ฉู่ลั่วเพียงแค่ชำเลืองมอง “เธอพูดเสียงดังอีกสิ จะได้บอกมอริส

ว่าเธออยู่ตรงนี้ ให้เขามาจับเธอไป!”

ฉู่หร่าน “…”

หล่อนรีบปิดปากตัวเองทันที แต่ยังคงส่งเสียงกระซิบ “ลั่วลั่ว

เธอ…”

เงาดำพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ฉู่ลั่วกับเอวาพาฉู่หร่านไปซ่อนอยู่ทางนั้น

ทีทางนี้ทีในห้องใต้ดินอันมืดมิด

ฉู่หร่านถูกฉู่ลั่วเหวี่ยงไปหาเอวา สักพักเอวาก็เหวี่ยงหล่อน

กลับไปหาฉู่ลั่ว

หล่อนถูกเหวี่ยงจนมึนไปหมด

ตากล้อง “…”

เขายืนถ่ายภาพทั้งหมดเอาไว้ไม่ไกลจากตรงนั้น โดยไม่ได้รับ

บาดเจ็บอะไร

[มันก็ฮาดีนะ!]

[พวกเธอไม่รู้สึกแปลกเหรอ ทำไมมอริสถึงเอาแต่โจมตีฉู่หร่าน

แค่คนเดียว?]

[ใช่แล้ว! เมื่อกี้ก็พุ่งมาทางตากล้องนะ แต่เขากลับไม่คิดจะโจมตี

เลยสักนิด!]

[ฉู่ลั่วให้ยันต์ผิดอันหรือเปล่านะ?]

[เป็นไปไม่ได้! ตอนที่เทพธิดาให้ยันต์ ฉู่หร่านเป็นคนรับไปก่อน

แล้วค่อยเอาอีกแผ่นหนึ่งส่งให้ตากล้อง]

[ฉู่ลั่วร้ายกาจมาก ถ้าเธอคิดจะทำร้ายคน ต้องทำได้แน่นอน]

[พวกเธอเอาตาข้างไหนมองว่าเทพธิดาของพวกเราทำร้ายคน!]