เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 965 ฉันจะช่วยคุณเอง
ในเน็ตเกิดการทะเลาะกันอย่างไม่ลดราวาศอก ส่วนฉู่ลั่วกับเอวา
ที่อยู่ตรงนี้ต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน
เอวาเหวี่ยงฉู่หร่านออกไปอีกครั้ง แล้วเริ่มลงมือกับมอริส พลาง
ถามเสียงดังว่า “คุณทำอะไรกันแน่ ถึงทำให้มอริสตามโจมตีแค่คุณ
คนเดียว?!”
ไม่ว่าพวกเธอจะใช้วิธีไหน มอริสก็ตามหาฉู่หร่านเจออยู่ดี
ใช่วิชาของฉู่ลั่วก็แล้ว ใช้วิชาของเอวาก็แล้ว
แต่กลับไม่ได้ผลเลย…
ฉู่หร่านวิ่งมาหลบข้างหลังฉู่ลั่วด้วยความกลัว พร้อมกับร้องไห้โฮ
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมเขาถึงต้องมาตาม
ฉัน? ลั่วลั่ว เธอเก่งมากไม่ใช่เหรอ? เธอต้องช่วยฉันนะ!”
“ช่วยยังไง? ตอนนี้มีแค่วิธีเดียวที่จะช่วยเธอได้คือกำจัดเขา
ไม่อย่างนั้น พวกเราก็ถูกขังอยู่ที่นี่แหละ!”
เอวาถอนหายใจ “พลังหยินรุนแรงขึ้นไม่หยุดเลย มอริสก็
แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ถ้ายังชักช้าต่อไป พวกเราคงต้องตายอยู่
ที่นี่!”
“คุณน่ะทำอะไรไปกันแน่!”
หล่อนตะโกนถามอีกครั้ง
ฉู่หร่านถูกถามก็ชะงักค้างพลางหลบสายตา ก่อนจะส่ายหน้า
อย่างหนักแน่น “ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ! ลั่วลั่ว ฉันไม่รู้!”
เงาดำโจมตีเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้เอวาเหวี่ยงฉู่หร่านไปทางตา
กล้อง พร้อมบอกกับฉู่ลั่วว่า “พวกเรามาลองดูกันเถอะค่ะว่าจะเอาเขา
ลงมาได้ไหม? พวกคุณระวังตัวด้วย!”
พูดจบ เอวาก็พุ่งเข้าไปโจมตีมอริส
ฉู่ลั่วก็ลอยขึ้นไปโจมตีเช่นกัน ก่อนจะผละออกมา เธอโยนยันต์
ไปให้ฉู่หร่านกับตากล้องอีกสองสามใบ “ถือยันต์พวกนี้ไว้ มันปกป้อง
พวกคุณได้”
ฉู่หร่านรีบคว้ายันต์แล้วกอดเอาไว้แน่น หล่อนหอบหายใจพูดกับ
ตากล้องว่า “พวกมันจ้องจะทำร้ายฉันคนเดียว คุณถือไว้ก็ไม่มี
ประโยชน์ ให้ฉันทั้งหมดนี่แหละ!”
ตากล้องกระพริบตาถี่ ๆ “แต่ว่า…”
“คุณไม่ได้ถูกโจมตี ยังจะเอาของป้องกันของฉันไปอีกเหรอ?!”
ตากล้อง “…”
เขาเสียใจทีหลังแล้ว!
เขาไม่ควรรับปากคำขอร้องของฉู่หร่านที่ขอให้ตนมาเป็นตา
กล้องให้เลย！
ถ้าวันนี้เขาตายอยู่ที่นี่…
“กรี๊ด!!!”
เสียงกรีดร้อง ทำให้ตากล้องได้สติขึ้นมา
“ลั่วลั่ว ปรมาจารย์เอวา! พวกคุณอยู่ที่ไหนกัน!”
บนเพดาน มอริสกำลังเอียงศีรษะมองมาที่ฉู่หร่าน
มันค่อย ๆ เข้ามาใกล้ แต่เพราะยันต์ที่อยู่ในมือฉู่หร่านมันจึงไม่
กล้าเข้าใกล้ไปมากกว่านี้
วินาทีต่อมา มอริสก็พุ่งเข้ามาโจมตีฉู่หร่าน
หล่อนกรีดร้องเสียงดัง พร้อมกับปายันต์ในมือออกไปด้วย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ยันต์ในมือของหล่อนค่อย ๆ หายไปทีละใบ!
“ฉู่ลั่ว!”
“เอวา!”
“ฉู่ลั่ว!”
“เอวา!”
ฉู่หร่านร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ออกมา แต่ฉู่ลั่วกับเอวาก็ยังไม่
เข้ามาใกล้
จนกระทั่งยันต์ในมือของฉู่หร่านหมดเกลี้ยงแล้ว
หล่อนจึงลูบยันต์แผ่นสุดท้ายในมือ แล้วชูออกมาข้างหน้า
แม้ว่ามอริสจะได้รับบาดเจ็บหนักจากยันต์ แต่ยังคงมองหา
โอกาสเข้าใกล้ฉู่หร่าน
หล่อนกรีดร้องออกมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ!
ได้แต่กัดฟันล้วกัดฟันอีก
ฉู่หร่านมองมอริสด้วยความระมัดระวังและหวาดกลัว
มอริสมองเห็นโอกาสอีกครั้ง จึงเข้ามาโจมตี
จังหวะนั้น ฉู่หร่านปายันต์แผ่นสุดท้ายออกไป
ฟึบ!
มอริสถูกยันต์โจมตีอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง เอวากับฉู่ลั่วมองภาพเหตุการณ์นี้อยู่เงียบ ๆ ในมุม
มืดสนิท
พวกเขาสองคนใช้วิชาเพื่อตัดขาดการมองเห็นและเสียงจากโลก
ภายนอก
“คุณแน่ใจนะว่าหล่อนมีปัญหา ถ้าพวกเรายังไม่ออกไป หล่อน
อาจจะถูกมอริสทำร้ายจนตายเข้าจริง ๆ”
เอวาขมวดคิ้วถาม
ฉู่ลั่วกลับมีสีหน้าปกติ “ก่อนหน้านี้ มอริสปกป้องฉู่หร่านอย่างไม่
มีเหตุผลค่ะ”
เอวาครุ่นคิด และรู้สึกได้ว่าเวลาที่มอริสอยู่ต่อหน้าฉู่หร่าน นิสัย
จะแตกต่างไปจากเดิม
“แต่ว่า หล่อนมีอะไรที่ทำให้มอริส…”
ไม่รอให้เอวาพูดจบ พวกเธอก็มองเห็นฉู่หร่านโยนอะไรบางอย่าง
ที่มีขนาดเท่าเล็บมือทิ้งไปบนพื้น
มอริสที่ตอนแรกยังโจมตีไม่เลิก ตอนนี้เขากลับหนีขึ้นไปบน
เพดานแล้ว!
สายตาแข็งกร้าวกวาดมองห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว แต่มีบางอย่าง
ต่างออกไป ครั้งนี้เขาไม่สามารถตามหาฉู่หร่านเจอแล้ว
เอวามองภาพนี้ด้วยความตกใจ เมื่อหันไปมองฉู่ลั่ว ก็เห็นว่าฉู่ลั่ว
ไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
เอวา “…”
หรือว่าฉันคิดผิดไปว่ายัยฉู่หร่านโง่
ที่จริงหล่อนเก่งมากงั้นหรอ?
เป็นปรมาจารย์แบบแอบ ๆ เหรอ?
เอวาหันไปมองพิจารณาฉู่หร่านที่หลบอยู่ข้างหลังตากล้องอีก
ครั้ง มองตั้งหัวจรดเท้า แล้วมองจากเท้าขึ้นไปถึงหัว
เพ่งสายตาอยู่หลายครั้ง
แต่ว่า…
อีกฝ่ายดูไม่มีออร่าปรมาจารย์เลยสักนิด
เห็นแค่ความโง่เง่า ต่าช้า เลวทราม @#$%
YOU MAY ALSO LIKE
