เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 967 ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา

ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมที่เห็นภาพเหตุการณ์นี้ต่างพากันตกใจ

[รีบช่วยหร่านหร่านสิ!]

[ช่วยยังไงล่ะ? ไม่ได้ยินที่ท่านปรมาจารย์พูดเหรอ ตอนนี้เลือกได้

แค่คนเดียวเท่านั้น!]

[หร่านหร่านจิตใจดีขนาดนั้น ต้องเลือกมอริสแน่นอน!]

[ฉู่ลั่วเก่งมากไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ช่วยหร่านหร่านล่ะ?]

[รีบช่วยคนสิ! ยังไงมอริสก็ไม่ใช่คนแล้ว จะฆ่าก็ฆ่าเลย! แต่ห

ร่านหร่านยังเป็นคนมีชีวิตนะ!]

[แต่มอริสก็เป็นผู้บริสุทธิ์นะ! จะว่าไปแล้ว ที่เขากลายเป็นแบบนี้

ฉู่หร่านก็มีส่วนรับผิดชอบครึ่งหนึ่งเหมือนกัน]

ในช่องไลฟ์สตรีมถกเถียงกันโดยยังหาข้อสรุปไม่ได้

ตอนนี้พลังของมอริสมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

ฉู่หร่านรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองน้อยลงเรื่อย ๆ ใบหน้าแดงก่า

หล่อนใช้มือจิกทึ้งหลังมือมือของมอริส

ในที่สุดก็พยายามเปล่งคำสองคำออกมาจากลำคอ “ฆ่า…เขา!”

“ช่วย… ฉัน”

และพ่นออกมาอีกสองคำ

เปรี้ยง!

เอวาใช้พลังโจมตีมอริส ทันทีที่มอริสปล่อยมือ ฉู่หร่านก็ตกลง

มาจากกลางอากาศ กระแทกลงบนพื้น

เขายังไม่ยอมปล่อยฉู่หร่านไป เงื้อมือขึ้นมาจะสังหารหล่อนอีก

ครั้ง

เล็บแหลมคมดำสนิท แทงลงมาราวกับใบมีด

“ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขาเลย!”

ฉู่หร่านตะโกนแบบไม่สนความเจ็บปวด หล่อนตะโกนเสียงดัง

ด้วยน้าเสียงแหบแห้ง

“เขากลายเป็นปีศาจไปแล้ว ถ้าไม่ฆ่าเขา ก็จะต้องมีคนอื่นถูกเขา

ฆ่าอีก!”

เสียงของฉู่หร่านหยุดลงไปเสี้ยววินาที เล็บสีดำนั้นก็เข้ามาใกล้

ผิวหนังแล้ว

บนร่างกายของหล่อนมีรอยกรีดเล็ก ๆ หนึ่งรอย มีเลือดไหลซึม

ออกมา

จากนั้นแขนของมอริสก็ถูกเอวาคว้าเอาไว้ได้

ฉู่ลั่วสะบัดยันต์ออกไปควบคุมตัวเขาเอาไว้

มอริสยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นทันที

ฉู่หร่านถอยไปนั่งขดตัวอยู่ข้างหลังด้วยความกลัว หล่อนยกมือ

ขึ้นมาคลำหน้าผากที่มีเลือดของตัวเอง ก่อนจะกรีดร้องออกมาไม่

หยุด “แย่แล้ว ฉันถูกเขาทำร้ายแล้ว ฉันจะติดเชื้ออะไรหรือเปล่า ทำ

ยังไงดี?”

“ลั่วลั่ว ฉันจะทำยังไงดี”

“ตัวฉันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

“เธอไม่เป็นอะไร” ฉู่ลั่วพูดเสียงเรียบ

“เธอยังไม่ทันได้ตรวจเลยก็บอกไม่เป็นอะไรแล้ว!” ฉู่หร่านไม่เชื่อ

“เธอได้ตรวจให้ละเอียดหรือยัง? เขากรีดผิวฉันจนเป็นแผลนะ เขามี

พิษอะไรหรือเปล่า…”

ฉู่ลั่วพูดแทรกฉู่หร่านมา “เธอรู้ดีว่าเขาอาจจะมีพิษร้ายบางอย่าง

แต่กลับดึงยันต์ออกจากตัวเขา คิดจะปล่อยเขาออกไป? เคยใช้หัวคิด

ไหม…

ว่าถ้าหากเขาหนีออกไปจริง ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นยังไง เธอรู้

หรือเปล่า?”

ฉู่หร่าน “…”

ฉู่ลั่วไม่ได้สนใจหล่อนอีก แต่หันไปหาเอวาแทน

อีกด้านหนึ่งเอวากำลังมองมอริสอย่างเคร่งเครียด หล่อนเม้มปาก

แน่น ก่อนจะมองมาที่ฉู่ลั่วอีกครั้ง “ไม่มีทางอื่นแล้ว”

มีแต่ต้องฆ่ามอริสเท่านั้น

“เมื่อกี้ฉันลองดูครั้งหนึ่งแล้ว แต่ลูกแก้วของฉันไม่สามารถกำจัด

วิญญาณร้ายในตัวมอริสได้” หล่อนส่ายหน้า “ตอนนี้มีแต่ต้องทำลาย

เขาไปพร้อมกับบ้านหลังนี้…”

ตากล้องหันไปมองฉู่หร่านโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่ปรมาจารย์ทั้งสองบอกว่าจะกำจัดมอริส ฉู่หร่านจะห้าม

ไว้เสมอ

แต่ครั้งนี้…

หล่อนไม่ห้าม

หล่อนมัวแต่สนใจปากแผลของตนเองเท่านั้น กำลังกลัวว่าแผล

ของตัวเองจะติดเชื้อ

[ทำไมไม่ห้ามเลยล่ะ?]

[ทำไมหร่านหร่านผู้จิตใจดีของพวกเธอไม่พูดอะไรเลย! ใช่สิ มี

ไม่เกิดเรื่องกับร่างกายตัวเองก็ไม่รู้ถึงความเจ็บปวด! ในตอนที่คนอื่น

ต้องสละก็เสแสร้งทำเป็นใจดี แต่ตอนที่ต้องเสียสละตัวเองกลับร้อง

ตะโกนว่า ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา! พูดเร็วขนาดนี้ สงสัยกลัวว่า

จะช้าไป]

[นี่คือแม่พระไงล่ะ! ให้คนอื่นตายได้ แต่ตัวเองตายไม่ได้]

[เมื่อก่อนฉันคิดว่าในนิยายเขียนไว้หลอกคน คิดไม่ถึงว่าจะมีอยู่

จริง แม่พระสละแค่ชีวิตคนอื่น ไม่มีทางยอมสละชีวิตตัวเอง พอถึง

คราวของตัวเอง ก็เลยพูดว่า ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา!]

[ถ้าแม่ห้ามพูดอีกครั้ง ฉันก็จะเมนต์ว่า ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา!]

[ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา ขึ้นอันดับการค้นหายอดนิยมแล้ว!]

แฟนคลับของฉู่หร่านไม่มีใครโผล่หัวออกมาเลยแม้แต่คนเดียว

แม้จะมีอยู่สองคนที่ออกมาแก้ต่างให้ฉู่หร่าน แต่ก็ถูกชาวเน็ตด่าถล่ม

ยับเยิน จนต้องล่าถอยไป