เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 973 ไม่เหมือนที่คุยกันไว้
เยว่ฝำนไม่สนใจสำยตำของหรงอวี่ชวน หล่อนสะบัดกระเป๋ำแบ
รนด์เนมก้ำวยำว ๆ ไปที่หน้ำรถลินคอล์นแล้วเตะที่รถคันนั้น “เหอะ!
กล้ำหน้ำด้ำนอ่อยผู้ชำย แต่ไม่กล้ำโผล่หน้ำมำเหรอ?!”
หรงอวี่ชวนพูด “อย่ำหำเรื่องน่ะ”
“คุณปกป้องนังจิ้งจอกนั่นให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ ฉันจะบอก
คุณให้นะหรงอวี่ชวน ถ้ำไม่มีคู่หมั้นอย่ำงฉัน คุณคิดว่ำคุณจะรับช่วง
ต่อตระกูลหรงได้อย่ำงรำบรื่นเหรอ?”
“เหอะ โผล่หน้ำออกมำนะ!”
ท่ำมกลำงเสียงโหวกเหวกโวยวำยของเยว่ฝำน จู่ ๆ ก็มีมือเรียว
งำมยื่นออกมำจำกภำยในรถ
รอบด้ำนเงียบไปทันที ต่ำงรอดูเจ้ำของมือนั้นอย่ำงสงสัยใคร่รู้
กระโปรงยำวสีด ำหย่อนลงมำจรดพื้น
ใบหน้ำงดงำมก็ปรำกฏต่อหน้ำของทุกคน
เครื่องส ำอำงที่แต่งแต้มมำอย่ำงสมบูรณ์แบบ ริมฝีปำกแดงเย้ำ
ยวนและผมรวมขึ้น
แต่ดวงตำคู่นั้นกลับมีควำมเย็นชำที่ไม่น่ำดึงดูดใจ
“คนใหม่ของหรงอวี่ชวนนี่ดูดีนะ! ไปหำมำจำกไหนเหรอ”
“รูปร่ำงดี หน้ำตำก็ดี ท ำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องผู้หญิงคนนี้เลย
ล่ะ”
“ถ้ำหน้ำตำไม่ดี เขำจะหลงจนเลิกกับเยว่ฝำนเหรอ? สวยสุด ๆ
จริงด้วย ”
เยว่ฝำนที่เจอเรื่องน่ำทึ่งมำนับไม่ถ้วน พอได้ยินเสียงชื่นชมรอบ
ข้ำงแล้วในหัวของเธอก็มีเสียงหัวเรำะอย่ำงภำคภูมิใจ
พอปรมำจำรย์แต่งเนื้อแต่งตัวก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
นะเนี่ย!
ในขณะที่รอบข้ำงค่อย ๆ พูดคุยวิพำกษ์วิจำรณ์กันอยู่นั้น เฟอร์
รำรี่สีเหลืองก็มำจอดข้ำง ๆ อย่ำงหยิ่งยโส
หรงอวี่ซีเดินลงมำจำกรถ
ท ำเอำหรงอวี่ชวนเบิกตำโต “…”
นี่มันอะไรกัน?
ไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลยนี่?
หรงอวี่ซีวิ่งเข้ำมำจับมือของเยว่ฝำนไว้พลำงส่งเสียงไม่พอใจ
จำกนั้นก็พูดกับฉู่ลั่ว “อย่ำได้คิดว่ำออดอ้อนพี่ชำยฉันได้แล้วจะเข้ำ
บ้ำนตระกูลหรงของเรำได้นะ!”
“ฉันยอมรับพี่สะใภ้เพียงคนเดียว ส่วนคนอื่น… หึ!” หล่อนพำเยว่
ฝำนหันหลังเดินเข้ำไปในคฤหำสน์ “เรำไปกันเถอะ!”
ทั้งสองเดินฝ่ำฝูงชนเข้ำสถำนที่จัดเลี้ยงไปอย่ำงรวดเร็ว
กระทั่งลับสำยตำทุกคน ทั้งสองถึงเผยสีหน้ำตื่นเต้นออกมำ
“ปรมำจำรย์เนี่ย ยิ่งดูก็ยิ่งตะลึงนะ”
“ฉันอยำกเห็นปรมำจำรย์แต่งตัวแต่งหน้ำแบบจัดเต็มมำนำนแล้ว
ในที่สุดก็เป็นจริงเสียที”
“สวยมำก ๆ เลย!”
“ว้ำว! ท ำไมบนโลกใบนี้ถึงมีคนที่สวยขนำดนี้อยู่ด้วยนะ!”
ทั้งสองคนกระซิบกระซำบกันด้วยใบหน้ำมีควำมสุข แต่ใน
สำยตำของคนอื่น ดูคล้ำยว่ำทั้งสองก ำลังนินทำใครกันเลย
ทำงด้ำนนอก ฉู่ลั่วถูกกำร์ดขวำงเอำไว้
สีหน้ำของหรงอวี่ชวนเปลี่ยนไปทันที “นี่มันหมำยควำมว่ำยังไง?”
“นำยน้อยหรง ไม่ใช่ว่ำพวกเรำไม่ยอมนะครับ แต่นำยน้อยไฉมี
ค ำสั่งมำว่ำต้องเป็นผู้ที่ได้รับค ำเชิญเท่ำนั้นจึงจะสำมำรถเข้ำไปได้
ครับ”
หรงอวี่ชวนเอียงคอพลำงยิ้มเยำะ “ฉันมีค ำเชิญนี่ยังไม่พอหรือ
ไง? เยว่ฝำนยังเข้ำไปได้ แล้วท ำไมคนของฉันถึงเข้ำไม่ได้?”
“นำยไปถำมไฉกู้นะว่ำจะท ำให้ฉันขำยหน้ำต่อหน้ำคนเยอะ
ขนำดนี้ใช่ไหม?”
บอดี้กำร์ดเองก็ไม่กล้ำท ำให้เขำขุ่นเคืองจึงต้องต่อสำยหำไฉกู้
ผ่ำนไปไม่นำน ไฉกู้ที่สวมชุดสูทสีเทำน้ำเงินก็วิ่งออกมำจำกด้ำน
ในโถงงำนเลี้ยง เข้ำมำโอบไหล่หรงอวี่ชวน “เพื่อน ฉันบอกไปแล้ว
ไม่ใช่เหรอว่ำครั้งนี้เป็นงำนเลี้ยงเฉพำะคนคุ้นเคยเท่ำนั้น นำยมำคน
ใหม่มำ…”
“คนใหม่อะไร?” หรงอวี่ชวนย้อนถำมเขำ “เยว่ฝำนไปพูดอะไร
กับนำยใช่ไหม ไฉกู้ ควำมสัมพันธ์ของเรำสองคนมันเทียบไม่ได้กับ
ควำมสัมพันธ์ของนำยกับเยว่ฝำนเหรอ?”
ไฉกู้เองก็ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แล้วเช่นกัน
เขำรู้ว่ำตอนนี้หรงอวี่ชวนก ำลังทะเลำะกับพวกเยว่ฝำนอยู่ เขำจะ
ไปเข้ำข้ำงฝ่ำยไหนให้อีกคนขุ่นเคืองก็คงไม่ดี
เขำจึงหันไปมองคนรักใหม่ของหรงอวี่ชวน แต่ตอนที่ได้เห็น
ใบหน้ำนั้นเขำก็เบิกตำโต และซ่อนควำมตะลึงในแววตำไม่มิด
“เธอ… เธอคือ…”
“เออ! นี่ตกลงจะให้พวกเรำเข้ำไปไหม ถ้ำไม่ให้เข้ำก็ไม่ต้องเป็น
มันละเพื่อนเนี่ย!”
“ให้สิ ๆๆ ต้องให้พวกนำยเข้ำไปอยู่แล้ว” ไฉกู้พูดกับหรงอวี่ชวน
แต่สำยตำกลับมองไปทำงฉู่ลั่วอยู่เป็นระยะ
สำยตำเจ้ำเล่ห์มองพิจำรณำฉู่ลั่วตั้งแต่หัวจรดเท้ำ และเผยให้
เห็นแววตำสกปรกอย่ำงชัดเจน
ในตอนที่เขำจะมองต่อ หรงอวี่ชวนก็แทรกตัวไปบังสำยตำเขำไว้
ก่อน “นี่ผู้หญิงของฉัน!”
“รู้แล้วน่ำ! ก็ของนำยไงเพื่อน มิน่ำนำยถึงไม่เอำยัยคุณหนู
ร่ำรวยดื้อด้ำนคนนั้น ถ้ำเป็นฉันได้เจอคนสวยขนำดนี้ ฉันก็เปลี่ยน
เหมือนกัน”
ไม่เพียงแต่หน้ำตำดี แต่รูปร่ำงก็ไร้ที่ติ
YOU MAY ALSO LIKE
