เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 983 ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับกลาง

ฉู่ลั่วมองนักพรตด้วยสายตาเย็นชา “ฉันคิดง่ายเกินไป คุณไม่ใช่

แค่ใช้พลังปีศาจมาสร้างยันต์เท่านั้น แต่ยังใช้แมลงกู่มาควบคุมโชค

ของคนเหล่านี้ด้วย”

“คุณคิดจะใช้วิธีนี้ในการขโมยโชคลาภของพวกเขาไป โดยไม่

ต้องรับผมกรรมตามสนอง”

นักพรตไม่ตอบ เขาเพียงแค่สะบัดมือข้างหนึ่ง อัญเชิญกระบี่

วิญญาณที่เคยหักไปแล้วกลับมาอยู่ในมือ ก่อนจะคืนสภาพเป็นกระบี่

วิญญาณที่สมบูรณ์อีกครั้ง

เขาใช้มือหนึ่งกวาดธุลี มาแบกด้ามกระบี่เอาไว้

“วันนี้ให้ฉันชมฝีมือของอัจฉริยะคนใหม่ของลัทธิเต๋าหน่อย”

เขาลอยตรงเข้ามาหาฉู่ลั่วโดยมีกระบี่วิญญาณพุ่งตามมาอย่าง

ใกล้ชิด

“ท่านปรมาจารย์!”

หรงอวี่ซีร้องตะโกนด้วยความเป็นห่วง

ฉู่ลั่วไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย เพียงเสียบกระบี่ชิงเจวี๋ยลงกับ

พื้น แล้วหยิบยันต์ปึกหนึ่ง สองมือประสานกันบริกรรมคาถา

ยันต์นับร้อยลอยขึ้นไปกลางอากาศในพริบตา ก่อตัวเป็นโดม

ป้องกันขนาดพอดีตัวผู้ใช้

นักพรตโจมตีเข้ามาถึงพอดี

ฟุบ

ธุลีแหลมคมกับกระบี่วิญญาณถูกม่านป้องกันขวางเอาไว้ด้าน

นอก

นักพรตอึ้งไปเล็กน้อย พลางมองยันต์ที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่าง

ตกตะลึง “นี่คือ… ยันต์วิญญาณม่วง”

ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับกลาง

ตอนนี้ในยุคที่พลังวิญญาณเสื่อมถอย นักพรตจำนวนมาก

สามารถสร้างได้แค่ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับล่างเท่านั้น

ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางเป็นของหายากมากแล้วในโลกนี้

แต่ฉู่ลั่ว…

อีกทั้งยังหยิบมาใช้มากขนาดนี้

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ย… ใครให้ยันต์พวกนี้กับเธอมา หยาง

เสียนเหรอ? เขานำยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางที่สืบทอดมาจากบรรพ

บุรุษมอบให้เธอทั้งหมดเลยเหรอ”

ในลัทธิเต๋าตอนนี้ ยันต์ระดับกลางเกือบทั้งหมดเป็นของที่ได้รับ

สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลทั้งสิ้น

สำนักเมฆาครามมีคุณสมบัติและประสบการณ์ล้าลึกที่สุดใน

ลัทธิเต๋า ต้องสืบทอดยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางมาไม่น้อยแน่

“เขายอมยกให้เธอเชียวหรือ”

ฉู่ลั่วเปลี่ยนท่าประสานมือเล็กน้อย “ยันต์พวกนี้ ฉันวาดเอง”

“อะไรนะ!?”

ไม่รอให้นักพรตพูดจบ

ฉู่ลั่วก็ยกกระบี่ขึ้นมา พร้อมกระแทกเท้าพุ่งตัวเข้าไปหาโจมตีใส่

นักพรต โดยมียันต์ตามหลังเธอมาติด ๆ

เปรี้ยง!

กระบี่วิญญาณปะทะกันกับยันต์จนเกิดเสียงกระทบ

ฉู่ลั่วกับนักพรตต่อสู้พัวพัน

ภาพนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

หรงอวี่ซีตื่นเต้นจนต้องคว้าแขนของเยว่ฝานไว้ ทั้งสองคนจับมือ

กันด้วยความตื่นเต้น

“สุดยอดไปเลย สุดยอดไปเลย!”

“ฉันเคยบอกแล้ว ว่าฉู่ลั่วไม่ธรรมดาเลยล่ะ!”

“กรี๊ดด-ด-ด ท่านปรมาจารย์…”

“ท่านปรมาจารย์สวยมาก เท่มาก!”

หรงอวี่ชวนที่อยู่ข้าง ๆ กุมท้องตัวเองที่เจ็บปวดมาก พลางตะโกน

ออกมา “ประคองฉันไปนั่งข้าง ๆ หน่อย”

หญิงสาวสองคน “…”

หรงอวี่ชวนถอนหายใจอีกครั้ง เยว่ฝานถึงเดินเข้ามาหาเขา แต่

ตายังคงจับจ้องฉู่ลั่ว สองมือประคองหรงอวี่ชวนไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่

ด้านข้าง

“พวกเธอ…”

ไม่รอให้หรงอวี่ชวนพูดจบ เยว่ฝานก็กลับหลังหัน รีบวิ่งไปยัง

ตำแหน่งที่สามารถรับชมภาพเหตุการณ์ได้ดีที่สุด ชมการต่อสู้ด้วย

ความตื่นเต้นอยู่กับหลงอวี่ซี

หรงอวี่ชวนถอนหายใจ ทั้งโกรธทั้งท้อแท้

นี่รึน้องสาวฉัน?

นี่หรอคู่หมั้นฉัน?

“พวกเราก็คิดหาวิธีออกไปกันสิ! จะรออยู่ที่นี่เหรอ”

หรงอวี่ซีไม่หันหลังกลับมามอง “พี่ชายคิดว่าที่พวกเขาไม่ออกไป

เพราะไม่อยากออกเหรอคะ?”

หล่อนมองคนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบ

หลังจากฉู่ลั่วจับไฉกู้ไว้ได้ คนอื่น ๆ แขกเหรื่อก็เริ่มคิดหาวิธีหนี

ออกไปจากชั้นใต้ดินกันแล้ว

แต่น่าเสียดาย… ไม่มีใครออกไปได้เลยสักคน

ตอนนี้ทุกคนได้แต่ยืนอยู่ไกล ๆ เฝ้ามองภาพการณ์ต่อสู้ที่ทำลาย

ตรรกะและเหตุผลของตัวเองไปจนหมดสิ้น

โครม!

จนกระทั่งมีร่างใครบางคนกระแทกเข้ากำแพงอย่างแรง

ผลแพ้ชนะออกมาแล้ว

ฉู่ลั่วถือกระบี่จ่อคอนักพรตเอาไว้ เธอมองคู่ต่อสู้ลนลานด้วย

ใบหน้าสงบ

“เป็นไปได้ยังไง? ฉันบำเพ็ญมาตั้งหลายปี ทำไมถึงเอาชนะเธอ

ไม่ได้”

ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบคำถาม แต่ใช้กระบี่จ่อเขาเอาไว้ “เด็กที่รับเคราะห์

แทนคุณล่ะ?”

นักพรตก้มหน้าไม่พูด

ฉู่ลั่วจึงเอายันต์แปะไว้บนตัวของนักพรต ก่อนสะบัดยันต์อีกแผ่น

ไปแปะไว้บนตัวไฉกู้

เธอบอกกับคนอื่น ๆ “พวกเราออกไปกันก่อนเถอะค่ะ”

ทุกคนพยักหน้ารัว

ฉู่ลั่วเดินนำโดยลากตัวผู้ชายสองคน มือข้างหนึ่งลากนักพรต

มืออีกข้างหนึ่งลากไฉกู้

เมื่อเดินมาถึงประตูห้องใต้ดิน เธอก็ฟันกระบี่ลงไปหนึ่งครั้งเพื่อ

ทำลายค่ายกล

ประตูห้องใต้ดินมีเสียงพังทลาย

“ไปกันเถอะค่ะ”

ฉู่ลั่วลากคนสองคนไว้ กำลังจะเดินออกจากห้องใต้ดิน ก็มีเสียง

หัวเราะเยาะของนักพรตดังขึ้นมา “เธอก็ยังเป็นแค่เด็กสินะ”

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะจับฉันได้?”