เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 984 ทิ้งไว้ที่ต่างประเทศ (รีไรต์)
เพิ่งพูดจบ นักพรตก็กวาดธุลีเข้ามาโจมตีใส่ฉู่ลั่วที่ไม่ทันได้ตั้ง
ตัว
พริบตาที่ลั่วยกมือเตรียมโจมตีกลับ เขาก็หายตัวไปแล้ว!
“ท่านปรมาจารย์! พาผมไปด้วยสิ!”
ไฉกู้ตะโกนเสียงดัง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมเท่านั้น
ทุกคนหันหน้าไปอีกทาง ก็เห็นเฮ่อเข่อเอ๋อร์กำลังถือยันต์แผ่น
หนึ่งไว้ในมือ
หล่อนรีบมองไปรอบตัว ราวกับไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
พอเห็นยันต์ในมือของตัวเองก็โยนทิ้งทันที “ฉัน… ฉันไม่รู้เรื่อง
นะคะ! ฉันไม่รู้เลยว่าเมื่อกี้ฉันทำอะไรลงไป!”
หรงอวี่ซีขมวดคิ้ว “ไอ้สารเลวนั่นหนีไปแล้ว ตอนนี้จะทำยังไง
คะ?”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า แล้วพาทุกคนออกไปพร้อมกัน
จนกระทั่งออกมานอกคฤหาสน์ ฉู่ลั่วถึงพูดว่า “ค่ายกลของที่นี่
ถูกทำลายแล้ว พวกคุณสามารถเข้าออกได้ตามสบาย”
“ส่วนเขายกให้พวกคุณแล้วกันค่ะ” ฉู่ลั่วปล่อยมือจากไฉกู้ ก่อน
จะหันมาคุยกับพวกหรงอวี่ชวนว่า “ไปกันเถอะค่ะ!”
สองพี่น้องตระกูลหรงกับเยว่ฝานพยักหน้าแล้วเดินตามหลังฉู่ลั่ว
ไป
…
พวกเขาขึ้นรถคันเดียวกัน
ฉู่ลั่วเอ่ยเป็นนัยคำถาม “ฉันจำได้ว่าพวกคุณขับรถมา”
หรงอวี่ซีหัวเราะร่า “ไม่เป็นไรค่ะ ถึงตอนนั้นค่อยเรียกคนขับรถ
มาขับกลับไปก็ได้”
เยว่ฝานพยักหน้า
“ท่านปรมาจารย์ จะปล่อยไฉกู้ไปแบบนี้เหรอ?”
หรงอวี่ชวนมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะสตาร์ทรถ
พลันเห็นว่าที่ประตูคฤหาสน์มีแต่คนกำลังออกมาด้วยท่าทางตื่น
ตระหนก บางคนยังเถียงกับไฉกู้ และมีอีกหลายคนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เพราะไม่รู้ต้องทำยังไง
เยว่ฝานก็หันไปมองนอกหน้าต่างเช่นกัน “เฮ่อเข่อเอ๋อร์ไม่ยอม
ปล่อยไฉกู้ไปแน่ แต่คนอื่น…”
“แม้ไฉกู้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่ถ้าตระกูลไฉคิดจะปกป้องเขาก็
ต้องปกป้องได้แน่ ก็ต้องคอยดู… ว่าเรื่องครั้งนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ
ตระกูลไฉหรือเปล่า…”
หรงอวี่ชวนขับรถออกไป
ฝานเยว่ไม่สนใจไฉกู้แต่ถามอย่างเป็นกังวล “ท่านปรมาจารย์คะ
แล้วเรื่องแมลงกู่ในตัวอาชวนจะจัดการยังไงเหรอคะ?”
“ฉันริบกระดิ่งมาแลัวค่ะ ไฉกู้เสียสื่อกลางไปแล้ว ช่วงนี้เขาไม่
สามารถควบคุมพวกคุณได้แล้วค่ะ”
“แต่ถ้ามีกู้ตัวลูกอยู่ในร่างกายนาน ๆ จะส่งผลกระทบหนัก ทางที่
ดีควรเอากู่ลูกออกไปให้เร็วที่สุด”
หรงอวี่ชวนเอ่ยถาม “ผ่าตัดออกไปได้ไหมครับ?”
“กู่ลูกชนิดนี้ไม่เหมือนกู่ธรรมดาทั่วไป ต่อให้ผ่าตัดออกก็เอา
ออกมาไม่ได้ค่ะ”
“แล้วจะทำยังไงดีคะ?” เยว่ฝานมีสีหน้ากังวล
ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่เข้าใจเกี่ยวกับแมลงกู่ชนิดนี้มากนัก
ค่ะ แต่ว่า… ฉันมีคนรู้จักคนหนึ่ง เธอเข้าใจเรื่องกู่ดี น่าจะแก้พิษกู่
ชนิดนี้ได้”
“แต่ทำได้แค่ในประเทศจีน…”
“ไม่เป็นอะไรค่ะ! ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ไม่ว่าต้องเสียเงินเท่าไหร่ ขอ
แค่เอากู่ลูกออกจากร่างของอาชวนได้ ก็ได้ทั้งนั้นแหละค่ะ”
ฉู่ลั่วส่งเสียงตอบรับ “ฉันจะติดต่อให้ค่ะ”
รถขับมาเรื่อย ๆ จนถึงตีนเขาที่มีรถสีดำหลายคันจอดอยู่
ซู่เซี่ยงหยางกำลังยืนพิงรถสูบบุหรี่ขณะรอคนไปด้วย
เมื่อเห็นรถขับลงมา เขาก็ดับบุหรี่แล้วรีบเดินเข้าไปหา “ทำไมไป
นานขนาดนี้ครับ? คนของพวกเราจะขึ้นไปอยู่แล้ว แต่ถูกค่ายกล
ขวางเอาไว้ เลยทำได้แค่รออยู่ที่นี่!”
ฉู่ลั่วเอ่ย “สถานการณ์โดยละเอียดจะเล่าให้ฟังบนรถค่ะ”
หลังจากเธอหันไปบอกลาพวกหรงอวี่ชวน แล้วขึ้นรถจากไป
ทันทีที่ขึ้นรถ คนในรถต่างมองฉู่ลั่วด้วยความตื่นเต้น
ฉู่ลั่วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาให้ฟังหนึ่งรอบ
ไจ๋โหรวรีบถามทันที “ไม่เจอเด็กเหรอคะ?”
“ไม่ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น…”
“เด็กคือไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา เป็นสิ่งที่เขาย้ายเคราะห์กรรม
ไปให้เพื่อรักษาชีวิต เขาคงไม่บอกง่าย ๆ”
ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า “หมายความว่าคุณปล่อยเขาไปเหรอคะ?”
“อืม ตอนที่ฉันสู้กับเขา ฉันทิ้งเครื่องหมายติดตามไว้บนตัวเขา
แล้ว”
“สมกับเป็นท่านเจ้านิกายเลยค่ะ!”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าท่านเจ้านิกายไม่ยอมปล่อยเขาไปโดยไม่มี
เหตุผล”
“ใช่แล้ว ๆ”
ซู่เซี่ยงหยางกลอกตามองเจ้าหน้าที่ในหน่วยที่พูดจา
ประจบประแจง “แล้วตอนนี้จะทำยังไงครับ? พวกเราจะตามไปเลย
ไหม”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “เขาระวังตัวมาก ถ้าวันนี้ไม่เจอเข้ากับ…”
เธอชะงักไปทันที
ซู่เซี่ยงหยางเอ่ยถาม “อะไรเหรอ?”
“หยุดรถ หยุดรถก่อนค่ะ!”
รถจอดสนิท ฉู่ลั่วถึงพูดขึ้นมาว่า “ฉันลืมปีศาจจิ้งจอกไว้บน
ภูเขา”
“ท่านปรมาจารย์ยังจำฉันได้ด้วยเหรอคะ!?”
เสียงหนึ่งแว่วขึ้นมาข้างหูของทุกคน ทุกคำเต็มไปด้วยความไม่
พอใจ
ภาพแรกที่ฉู่ลั่วเห็นตอนลงจากรถ คือจิ้งจอกวิ่งตามหลังมาอย่าง
บ้าคลั่ง!
ท่ามกลางค่าคืนอันมืดมิด ปีศาจจิ้งจอกสีแดงสับขาไม่คิดชีวิต
แต่ถึงจะเร็วอย่างไรก็ยังสู้รถยนต์ไม่ได้
เมื่อวิ่งตรงมาถึงตรงหน้าของฉู่ลั่ว ปีศาจจิ้งจอกก็กลายร่างเป็น
มนุษย์ พร้อมหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อท่วมตัว
“ท่านปรมาจารย์… ฉันนึกว่าคุณไม่ต้องการฉันแล้ว คิดจะทิ้งไว้
ที่ต่างประเทศ!”
YOU MAY ALSO LIKE
