เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 986 ป้ายหยกของฉู่หร่าน (รีไรต์)
มีเพียงเซียนเท่านั้นที่วาดยันต์ศักดิ์สิทธิ์ได้…
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ในยุคมืดของเหล่าผู้บำเพ็ญแบบนี้ วิถีแห่งเซียน
ถูกทำลาย ต่อให้มีเซียนอยู่จริงก็ไม่สามารถลงมาสร้างความวุ่นวาย
ในโลกมนุษย์ได้”
เธอหยิบป้ายหยกขึ้นมา
“สิ่งสำคัญคือทำไม… ฉู่หร่านถึงมีป้ายหยกอันนี้?”
“แล้วมีไว้ทำอะไร?”
ทุกคนเงียบกันทั้งห้อง
ทันใดนั้นก็มีคนร้องเสียงสูงขึ้นมา “ฉู่หร่านอัพเดตบัญชีโซเชียล
แล้ว!”
…
ในวิดีโอ ฉู่หร่านกำลังยิ้มตาหยีขณะที่มองมอริส ในมือมีแอปเปิ้ล
ที่ปอกเปลือกแล้วยื่นไปให้เขา
ในดวงตาของมอริสเต็มไปด้วยความอ่อนโยนพลางส่งยิ้มตอบ
ฉู่หร่าน
ก่อนจะหันมามองกล้อง “ผมเห็นคอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ต ผม
อยากจะบอกว่าหร่านหร่านเป็นเพื่อนของผม และผมให้คุณค่ากับ
มิตรภาพที่สุด”
“ผมไม่โทษหร่านหร่าน ผมรู้ว่าเธอทำเพื่อช่วยผม”
“เพียงแต่วิธีการไม่ถูกต้องเท่านั้น”
“ถ้ามีคนคิดจะใช้ชื่อของผมมาทำร้ายหร่านหร่าน ผมไม่มีทาง
ยอมเด็ดขาด!”
ในช่องแสดงความคิดเห็นมีแต่เสียงกรีดร้องของแฟนคลับคู่จิ้น
เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนโยนของมอริสที่อยู่ในวิดีโอ ไจ๋โหรวก็อดจะ
หัวเราะเยาะไม่ได้ “โง่เอ๊ย!”
ฉู่ลั่วเอ่ย “มอริสไม่ได้โง่หรอก ฉันเคยเห็นโหงวเฮ้งของเขามา
ก่อน… นับว่าฉลาดมาก อย่างน้อยก็สามารถเป็นผู้นำในแวดวงของ
ตัวเองได้”
“ยิ่งรวมกับวันเดือนปีเกิดก็มองออกแล้วว่าในอนาคตเขาไม่
เพียงแต่จะร่ารวยมีอำนาจ แต่ยังมีโชคลาภในระยะยาว มีครอบครัวที่
สมบูรณ์ ชีวิตแต่งงานมีความสุข”
ไจ๋โหรวกระพริบตาถี่ “ดวงดีขนาดนี้เชียวเหรอคะ?”
“ดวงดีมากเลยล่ะ”
ฉู่ลั่วก้มหน้ามองป้าหยกบนมือ
หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญ?
มอริสที่ดวงดีขนาดนี้กลับตกหลุมรักฉู่หร่านตั้งแต่แรกพบ ทั้งยัง
ปกป้องเธอสุดความสามารถ จนไม่สนแม้แต่ชีวิตของตัวเอง
ป้ายหยกนี่อีก… เป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกันเหรอ?
…
ณ โรงพยาบาล
ฉู่หร่านนั่งลงข้างเตียง มือถือโทรศัพท์เอาไว้ถ่ายมาที่หล่อนกับ
มอริสสองคน
หล่อนยิ้มหวาน “ทุกคนอยากเห็นมอริสสุดหล่อ แล้วฉันก็รัก
แฟนคลับมา เพราะฉะนั้นวันนี้ก็เลยอัปวิดีโออีกครั้งค่ะ”
มอริสทักทายทุกคนอย่างอ่อนแรง พลางพูดคุยกับฉู่หร่านอย่าง
อ่อนโยน
คนตระกูลสตีฟได้แต่มองภาพนี้ด้วยความเหนื่อยหน่าย
[ว้าว! หนุ่มหล่อสาวสวย! แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเหมาะสมกัน]
[มอริสเอ็นดูหร่านหร่านมากเลย! หมอบอกให้มอริสพักผ่อนเยอะ
ๆ แต่พอหร่านหร่านมา มอริสก็แทบจะหายป่วยเลย]
[ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นี่คือพลังแห่งรักยังไงล่ะ]
[อย่าพูดไร้สาระ! พวกเขาคือ ‘มิตรภาพที่บริสุทธิ์’ ต่างหาก]
[ฮ่า ฮ่า ฮ่า!]
[จิ้นแล้ว จิ้นแล้ว]
[หร่านหร่าน เธอรีบถามมอริสสิ ว่าสำหรับเขา พวกเธอสองคนมี
ความสัมพันธ์ยังไงกัน?]
ฉู่ลั่วมองความคิดเห็นในช่องไลฟ์สตรีม รอยยิ้มในดวงตาก็
หายไป
หล่อนยกโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้ามอริส แล้วแปลความคิดเห็น
ของชาวเน็ตให้ฟัง
โดยเฉพาะประโยคที่ว่าความสัมพันธ์ ‘คืออะไร’ หล่อนแปลแบบ
เน้นย้าทีเดียว
มอริสฟังมาถึงตรงนี้ก็มองฉู่หร่านด้วยสายตาอ่อนโยน ขณะที่
กำลังจะพูด ก็มีคนเคาะประตูห้องผู้ป่วย
สองสามีภรรยาสตีฟเดินไปที่ประตู พวกเขาเปิดประตูห้องพัก
ผู้ป่วยออก
“ปรมาจารย์ฉู่ คุณมาแล้ว!”
ฉู่ลั่วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
สายตาชำเลืองมองฉู่หร่านกับมอริส แล้วยิ้มทักทาย
ฉู่หร่าน “…”
มอริสเห็นหล่อนก้มหน้าด้วยความโศกเศร้า จึงพูดปลอบเสียง
เบา “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ ใครก็รังแกคุณไม่ได้”
ดวงตาของฉู่หร่านเป็นประกาย รีบพยักหน้าให้มอริสอย่างออด
อ้อนและหวั่นกลัว
ในช่องไลฟ์สตรีมมีคำว่า ‘จิ้นแล้ว’ ขึ้นมาอีกแล้ว
“ลั่วลั่ว เธอมาได้ยังไง มาสั่งสอนฉันเหรอ? ฉันขอโทษมอริสแล้ว
และขอโทษพ่อแม่ของเขาแล้วด้วย พวกเขาให้อภัยฉันแล้ว”
“แต่ว่า ถ้าลั่วลั่วจะสั่งสอนฉัน ฉันก็จะรับไว้”
หล่อนยืนก้มหน้าด้วยท่าทางเศร้าโศก
มอริสเห็นแบบนั้นก็เจ็บปวด เขาขมวดคิ้วมองฉู่ลั่ว “คนที่
บาดเจ็บคือผม ผมให้อภัยหร่านหร่านแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน
เธอ”
“มอริส!” สามีภรรยาสตีฟขึ้นเสียงดุลูกชายด้วยความโกรธ ก่อน
คุณแม่ของมอริสจะหันไปหาฉู่ลั่วอย่างเกรงใจ “ขอโทษนะคะ
ปรมาจารย์ฉู่ หลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับมอริส ท่าทางคำพูดคำจาของ
เขาก็แปลกไป”
“นี่ไม่ใช่ความผิดของเขาหรอกค่ะ” ฉู่ลั่วหยิบป้ายหยกขึ้นมา
“แต่เป็นเพราะสิ่งนี้ต่างหาก”
“นี่คืออะไรคะ?”
“ของที่หาเจอในคฤหาสน์ค่ะ ด้านบนนี้มีวันเดือนปีเกิดของมอริส
และนี่คือสิ่งที่พวกเราพบหลังจากนำไปขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น”
ฉู่ลั่วส่งเอกสารให้สามีภรรยาสตีฟ “พวกคุณลองดูสิคะ นี่เป็นวัน
เดือนปีเกิดของมอริสหรือเปล่า”
พ่อของมอรีสยืนยัน “ใช่ ๆ ๆ นี่คือวันเดือนปีเกิดของ ท่าน
ปรมาจารย์ ของสิ่งนี้…”
“ของสิ่งนี้แหละค่ะ ที่ทำให้วิญญาณร้ายในบ้านเข้าไปสิงในร่าง
ของมอริสและคอยควบคุมเขา”
สามีภรรยาสตีฟได้ยินก็กลัวจนถอยหลังไปหลายก้าว “ท่าน
ปรมาจารย์ คุณรีบทำลายของสิ่งนี้ได้ไหม?”
มอริสก็รีบพูดเช่นกัน “คุณไม่ทำลายมัน แต่ถือมาที่นี่ทำไม?”