เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 998 เศรษฐินีเถาซูเหยียน (รีไรต์)
หูเสี่ยวหลีถอนหายใจ “แกคิดว่าฉันอยากไปต่างประเทศเหรอ?
คนกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย คนพวกนั้นพูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันฟังไม่เข้าใจ
สักคำ”
“อาหารก็ไม่อร่อย”
“เรื่องนี้ช่างเถอะ ก่อนไปก็คุยกันไว้อย่างดี บอกว่าที่ต่างประเทศ
ไม่มีปีศาจจิ้งจอก ผู้ชายก็หลงเสน่ห์ได้ง่าย แต่ไปแล้วเป็นยังไงล่ะ?”
“ก็เอาฉันไปขังไว้ในบ้าน ใช้พลังปีศาจของฉันมาวาดยันต์”
มนตร์เสน่ห์แบบไหนก็มีผลเหมือนกัน
แต่ที่หล่อนต้องการคือโปรยเสน่ห์แล้วเก็บเกี่ยวด้วยตัวเอง ไม่ได้
อยากเป็นเครื่องจักรผลิตยันต์เสียหน่อย!
หูเสี่ยวหลีกอดอกด้วยความโกรธ “ไม่เหลือมิตรภาพระหว่าง
ปีศาจเลยสินะ! ตอนที่เธอลงจากเขามา ฉันยังสอนเทคนิคการใช้
ชีวิตแบบมนุษย์…”
จิ่งที่เหยียนที่นึกถึงมิตรภาพขึ้นมาได้ในที่สุดก็ห้ามตัวเองไม่ให้
หัวเราะ แล้วเดินเข้าไปคล้องแขกหูเสี่ยวหลี ลงมานั่งบนโซฟา
“เอาล่ะ ฉันไม่หัวเราะแล้ว”
“แต่แกไปต่างประเทศทำไม อยู่บ้านเกิดก็ดีอยู่แล้วนี่”
หูเสี่ยวหลีบ่นพึมพำหลายประโยค แต่ไม่มีใครได้ยิน
จิ่งเจียเหยียน “อะไรนะ?”
หูเสี่ยวหลีพึมพำอีกครั้ง
“ก็ยังไม่ได้ยิน”
ปีศาจจิ้งจอกถึงได้ตะเบ็งเสียงอย่างไม่พอใจว่า “ก็ไม่ใช่เพราะซุน
หย่าจิ้งเหรอ! หล่อนเป็นแค่มนุษย์ เป็นคนธรรมดา ฉันประมือกับ
หล่อนหลายครั้ง แต่ก็พ่ายแพ้ตลอด!”
“ฉันน่ะ!” หูเสี่ยวหลีชี้มาที่ตัวเอง “ปีศาจจิ้งจอกที่บำเพ็ญมาพันปี
ได้รับสืบทอดมนต์เสน่ห์มาจากบรรพบุรุษ ล่อลวงเก่งฝังลึกลงไปใน
กระดูก ความน่าดึงดูดใจฝังอยู่ในสายเลือด…”
“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ขอแค่ฉันอยากลงมือกับผู้ชายคนไหน
ไม่มีใครรอดเงื้อมมือฉันได้สักคน”
“แต่ว่า…”
“ตั้งแต่เจอซุนหย่าจิ้ง!”
ศัตรูที่ถูกกำหนดมาในชีวิต… คู่ปรับของฉัน
“มนต์เสน่ห์ไม่ได้ผลแล้ว! ถ้าฉันยืนอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนเดียวกับ
หล่อน ผู้ชายคนนั้นก็จะเลือกนังนั้น ไม่เลือกฉัน!”
“ได้ยินไหม ผู้ชายไม่เลือกปีศาจจิ้งจอกอย่างฉัน แต่เลือกผู้หญิง
เผ่ามนุษย์!” หูเสี่ยวหลีจับแขนของจิ่งเจียเหยียน “แกเข้าใจความรู้สึก
นั้นไหม เข้าใจความพ่ายแพ้นั้นไหม รับรู้ได้ถึงความผิดหวังของฉัน
ไหม!?”
จิ่งเจียเหยียนดึงมือตัวเองออก พลางตบหลังเพื่อนสาวที่กำลัง
เสียใจเบา ๆ “แกไปต่างประเทศเพราะซุนหย่าจิ้งเหรอ?”
“ใช่! ตอนนั้นฉันถูกโจมตีอย่างหนัก พลังหายไปมากจนไปเจอ
กับนักพรตคนหนึ่งเข้า ไอ้นักพรตสมควรตายนั่นหลอกลวงฉัน บอก
ว่าผู้ชายที่ต่างประเทศไม่เคยเห็นปีศาจจิ้งจอก หลอกง่ายนัก”
“ถ้าฉันอยากเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก็ต้องไปต่างประเทศใช่
ไหมล่ะ?”
ใครจะรู้…
ว่าถูกผู้ชายหลอกแล้ว
“อุ๊บ!”
จิ่งเจียเหยียนปิดปากตัวเองไว้ ร่างกายสั่นไปหมด เผยรอยยิ้มใน
ดวงตาออกมา
“แกยังจะหัวเราะอีก!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! แกพ่ายแพ้ซุนหย่าจิ้ง ไปต่างประเทศยังถูกหลอก
อีก! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” จิ่งเจียเหยียนหัวเราะจนกลิ้งไปบนโซฟา “ไม่ไหว
ฉันจะไปโพสต์ในเว็บไซต์ของ 111! ปีศาจจิ้งจอกพันปี ผู้ยิ่งใหญ่ไม่
เป็นรองใครในโลกปีศาจ…”
“แกกล้าหรอยะ!”
หูเสี่ยวหลีรีบคืนร่างเดิมแล้วตะครุบปีศาจงูสวาทไว้ทันที
จิ่งเจียเหยียนก็คืนร่างเดิมเช่นกัน
หนึ่งงูหนึ่งจิ้งจอก ตีกันตั้งแต่ห้องรับแขกไปจนถึงสวนดอกไม้
ต่อไปถึงข้างสระน้า
มีเจ้าพวกช่างสงสัยตัวน้อยหลายคนตามหลังไป และดูสองสาวสู้
กันสะเทือนฟ้าสะท้านดิน
ตีกันไปตีกันมา จิ่งเจียเหยียนก็ขดหาง ถอนต้นดอกไห่ถัง
ออกมา แล้วโยนออกไป “เมี่ยวเมี่ยว รับนะ!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวใช้สองมือรับดอกไห่ถังไว้ ก่อนจะวางลงบนดินอย่าง
ปวดใจ แล้วรีบเอาดินมาปลูกอย่างรวดเร็ว
“พี่เจียเหยียนนิสัยไม่ดี กว่าดอกไม้ของไห่ถางจะบานได้ไม่ง่าย
เลยนะ!”
เด็ก ๆ หลายคนก็มาช่วยกันปลูกดอกไห่ถัง และรดน้าให้ดอกไห่
ถังด้วย
จิ้งจอกกับงูที่อยู่อีกด้านยังคงตีกันไม่หยุด
หัวหว่านที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว “โอ้ย… ทำลายข้าวของไปเท่าไหร่
แล้วเนี่ย!”
เฉิงยวนรีบมาอุ้มเถาซูเยียนไว้ แล้วชูขึ้นสูง “ไม่เป็นอะไร พวกเรา
มีเศรษฐินีอยู่ เศรษฐินีเถาซูเยียน!”
เถาซูเยียน “…”
ฉู่ลั่วเหลือบมองเฉิงยวน หล่อนจึงวางเถาซูเยียนลง ทั้งยังปัด
กระโปรงอย่างใส่ใจ “ข้าตื่นเต้นเกินไปน่ะ ไม่ได้ทำให้เศรษฐินีเถาของ
พวกเราบาดเจ็บใช่ไหม!”
เถาซูเยียนอดจะกลอกตามองบนไม่ได้
เฉิงยวนใช้สองมือประคองหน้าตัวเอง “ว้าว! เศรษฐินีเถาของ
พวกเรากลอกตาก็ยังน่ารักขนาดนี้ น่ารักที่สุดในโลกเลย น่ารักกว่า
ทุกคน”
“พี่ยวนยวน… พี่พูดอะไรน่ะ”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวโผล่ศีรษะออกมาจากประตู ดวงตาทั้งสองข้างหรี่
เล็ก เธอโกรธแก้มป่องจนเหมือนกบ
รอยยิ้มของเฉิงยวนชะงักไป
YOU MAY ALSO LIKE
