เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 561 น้องชาย คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ?

ตอนที่ 561 น้องชาย คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ?

เหยฉีคำรามเสียงดังลั่น พลังบนกายพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งภายในพริบตา

ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีนิ้วมือขนาดใหญ่นิ้วหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากข้างล่าง อีกทั้งยังห่อหุ้มพลังอันแข็งแกร่งเอาไว้

จากนั้นเมื่อนิ้วขนาดใหญ่นิ้วนี้ชี้ขึ้น

สายฟ้าโดยรอบพลันคำราม ไอพลังอันน่ากลัวแผ่ออกมา ทำให้พื้นที่ที่เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่ายืนอยู่กลายเป็นเขตแดนต้องห้าม

มิเพียงเท่านั้น พื้นดินยังเกิดการสั่นสะเทือน รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวแตกออกยาวหลายพันจั้งในเสี้ยววินาทีทันที

วินาทีต่อมา ขณะที่นิ้วมือขนาดใหญ่ชี้ขึ้นไปนั้น ค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตที่เหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าสร้างขึ้นก็พังทลายลงภายในพริบตา

ทำให้ภายในใจของเหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าเวลานี้ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและกลัดกลุ้ม

เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะสามารถจะอาศัยค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตปะทะกับผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานเช่นเหยฉีได้สักรอบหนึ่ง

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดมิถึงก็คือ หัตถ์เทวะของเหยฉีจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ และเลือกโจมตีด้านล่างของพวกเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้

อีกทั้งยังทำให้ค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตถูกทำลายลงภายในพริบตา

“ย๊าก ! ”

ชายชราหัวโล้นที่มีร่างกายกำยำที่ถูกพลังของค่ายกลสะท้อนกลับ ทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทาก่อนจะกระอักเลือดออกมา

“เหยฉี เจ้าบำเพ็ญเพียรวิชาที่ร้ายกาจและโหดเหี้ยมเช่นนี้เองสินะ ถึงทำให้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานแห่งยุคมานานถึงเพียงนี้ ! ”

ชายชราหัวโล้นใบหน้าซีดเผือดขณะเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะชี้หน้าเหยฉีพร้อมทั้งส่งเสียงคำรามออกมา

ร้ายกาจ ?

โหดเหี้ยม ?

เมื่อได้ยินชายชราหัวโล้นวิจารณ์หัตถ์เทวะเช่นนี้

สีหน้าของเหยฉีพลันเย็นชาลงทันที โดยเฉพาะดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น ที่ในเวลานี้เต็มไปด้วยไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

เขายอมรับว่าหัตถ์เทวะที่ตนได้ใช้การครูพักลักจำมาจากนายท่านอาจจะมิงดงามก็จริง

โดยเฉพาะตอนที่สำแดงกระบวนท่าออกมา มิหนำซ้ำยังต้องตะโกนคำว่า “เจ้าเข้ามา” เพื่อเรียกพลังก่อนอีกด้วย

ทว่าเยี่ยงไรซะ วิชาหัตถ์เทวะนี้ก็มาจากนายท่าน

คนบนโลกนี้สามารถดูถูกข้าเหยฉีได้ แต่หากกล้าว่าร้ายนายท่าน ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายก็ต้องลากอีกฝ่ายลงนรกไปด้วยให้ได้

“กล้าดูแคลนหัตถ์เทวะของนายท่าน วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้รู้ว่าผู้ที่ดูถูกนายท่าน จะต้องถูกลงโทษเช่นไร ! ”

เหยฉีเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ขณะเดียวกันร่างของเขาก็แผ่ไอสังหารอันเย็นยะเยือกออกมา

ทันใดนั้น บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ก็แทบจะถูกน้ำแข็งผนึกเอาไว้ก็มิปาน

เห็นดังนั้น เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าที่พลังเริ่มลดลง เนื่องจากถูกค่ายกลครอบงำ พลันมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะหันมาสบตากัน

“ทุกท่าน ตอนนี้ดูเหมือนว่าตาเฒ่าผู้นี้คงจะเอาจริงแล้ว”

“เดิมทีตั้งใจจะอาศัยค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตเพื่อต่อกรกับเขา แต่ผู้ใดเลยจะคิดว่าเขาจะใช้วิชาที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ ทว่าเพื่ออนาคตของพวกเราเผ่าเทพหมาป่า จะต้องมีคนขวางเขาเอาไว้ เพื่อคนในเผ่าจะได้มีโอกาสรอดไปได้”

“ตาเดียว พวกเราสองคนอยู่รับมือกับเขาเถอะ”

“……”

“……”

ระหว่างที่เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่ากำลังปรึกษากันอยู่นั้น

ก็มีคนเห็นต่างเอ่ยขึ้น

“ผู้อาวุโส ได้โปรดปรานีด้วย”

“ข้าหาใช่คนของเผ่าเทพหมาป่าไม่ ก่อนหน้านี้ด้วยความจำเป็นจึงต้องเข้าร่วมกับพวกเขา”

ถูกต้อง

เสียงนี้เป็นเสียงของราชันทมิฬที่แฝงตัวเข้ามาอยู่ในเผ่าเทพหมาป่า

เขาพลันยืดร่างกายกำยำขึ้น ขาหน้าทั้งสองข้างไพล่หลังเอาไว้ ราวกับนกกระเรียนท่ามกลางฝูงหงส์ก็มิปาน

“พวกท่านอย่าได้ใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเลย เพราะเนื้อแท้แล้วข้าเป็นคนดี หากมิใช่เพราะไร้ทางเลือก จะร่วมทำความชั่วกับพวกเจ้าได้เยี่ยงไรกัน ? ”

ราชันทมิฬเอ่ยด้วยท่าทางสงบนิ่ง พลางกวาดตามองคนในเผ่าเทพหมาป่าที่มีท่าทางตกตะลึง พลางเอ่ยอย่างจริงใจว่า “อีกอย่างนายท่านของข้าเป็นผู้สูงส่งที่สุดของโลกทั้งปวง การที่ข้าร่วมสมคบคิดกับพวกเจ้าก็เพื่อตามหาเบาะแสของนายท่านก็เท่านั้น ! ”

ทันทีที่สิ้นเสียง คนของเผ่าเทพหมาป่าที่หลายวันมานี้เห็นราชันทมิฬราวกับพี่น้องต่างก็เกรี้ยวกราดขึ้นมา

เพราะพวกเขาล้วนแต่เป็นคนของเผ่าเทพหมาป่าอันสูงส่ง ภายในกายไหลเวียนไปด้วยสายเลือดของเทพหมาป่า

คิดมิถึงว่าจะถูกเจ้าสุนัขหน้าด้านไร้ยางอายหลอกเอาเช่นนี้ได้

“ย๊าก ! ”

“ราชันทมิฬ เจ้าสารเลวสมควรตายซะ วันนี้พวกข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้จงได้”

“ฆ่าเขาซะ ต้องเอาศีรษะเขามาสังเวยแก่เทพปีศาจให้ได้”

“……”

“……”

และมิเพียงแค่คนในเผ่าเทพหมาป่าทั้งหลายเท่านั้นที่รู้สึกโกรธเกรี้ยว แม้แต่เหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าเองก็รู้สึกเดือดดาลเช่นกัน

พวกเขาคิดมิถึงเลยว่า เผ่าเทพหมาป่าจะมีสุนัขสารเลวเช่นนี้แฝงตัวเข้ามาได้

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสารเลวนั่นมิเพียงแต่ทรยศหักหลังในเวลาสำคัญ ทว่ายังดูแคลนเผ่าเทพหมาป่าอีกด้วย

“เจ้าเด็กน้อย วันนี้ต่อให้ข้าต้องสู้จนตาย ก็จะมิปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน”

ชายชราหัวโล้นที่กำลังเดือดดาลจ้องเขม็งไปยังราชันทมิฬ พลังปราณรอบกายปะทุขึ้น หมายที่จะลงมือสังหารราชันทมิฬในทันที

ทว่าราชันทมิฬกลับแสยะยิ้มออกมาอย่างมิแยแส

“ตาเฒ่า ข้ายอมรับว่าข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า แต่หากข้าต้องการที่จะหนีแล้วล่ะก็ ต่อให้ตาเฒ่าอย่างพวกเจ้าร่วมมือกันก็มิอาจขวางข้าได้”

ราชันทมิฬจ้องมองบรรพบุรุษท่านนี้ของเผ่าเทพหมาป่าอย่างเยาะเย้ย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนว่า “อีกอย่างต่อให้ผู้อาวุโสท่านนี้มิกวาดล้างเผ่าเทพหมาป่าของพวกเจ้าในวันนี้ วันหน้าข้าจะทำให้เผ่าเทพหมาป่าของพวกเจ้า……”

“มิใช่สิ พวกที่มีแต่กำลังทว่าไร้สมองอย่างพวกเจ้า ยังคู่ควรกับคำว่าเทพหมาป่าอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ข้าว่ามิสู้เปลี่ยนชื่อเป็นเผ่าราชันทมิฬ ชื่อเดียวกับข้ายังจะซะดีกว่า”

ทันทีที่สิ้นเสียง ครั้งนี้มิใช่แค่ชายชราหัวโล้นที่เท่านั้นที่เกรี้ยวกราดขึ้นมา ทว่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าที่เหลือ รวมถึงคนในเผ่าเทพหมาป่าทั้งหมด ต่างก็พากันเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างเหลืออด

พวกเขาเป็นถึงเผ่าเทพหมาป่าอันสูงส่ง มิเคยถูกผู้ใดเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อน

มิใช่ แค่สุนัขดำที่ไร้ยางอายตัวหนึ่งแต่กล้าเหยียดหยามพวกเขาถึงเพียงนี้

คิดได้ดังนั้น ชายชราหัวโล้นก็มิอาจระงับไฟโทสะภายในใจได้อีกต่อไป

จากนั้นร่างของเขาหายวับไปในอากาศทันที

เพียงพริบตาก็มาปรากฏขึ้นอีกครั้งบนศีรษะของราชันทมิฬ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าได้มีฝ่ามือที่ห่อหุ้มไอพลังอันรุนแรงหมายจะสังหารราชันทมิฬกดลงมา

“ตาเฒ่า เจ้าเอาจริงหรือ ! ”

เมื่อสัมผัสได้ว่าฝ่ามือนี้แฝงพลังที่น่ากลัวเอาไว้ ราชันทมิฬจึงได้ตะโกนขึ้นดังลั่น ก่อนจะนำภาพราชันทมิฬออกมาโดยมิลังเล

เพียงชั่วประกายไฟแลบ

ภาพที่แปลกประหลาดภาพหนึ่งก็เกิดขึ้น

เมื่อฝ่ามืออันน่ากลัวนั้นปะทะเข้ากับภาพราชันทมิฬ ก็ราวกับจมหายเข้าไปในภาพภายพริบตา มิมีแม้แต่การสั่นสะเทือนให้เห็น

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ ! ’

วินาทีนี้ มิเพียงแต่คนของเผ่าเทพหมาป่าเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้แต่บรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าที่เหลือเองก็งงเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน

นี่คือการโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุด ทว่ากลับถูกดูดกลืนไปอย่างง่ายดาย ?

ภายในภาพแฝงความลึกลับอันใดเอาไว้กันแน่ !

‘ประหลาด ! ’

‘ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ! ’

มิน่าเล่าเจ้าสุนัขไร้ยางอายตัวนี้ถึงกล้าสามหาว ที่แท้ก็เพราะมีสุดยอดสมบัติล้ำค่าเช่นนี้นี่เอง

ตอนนั้นเอง เหยฉีที่เดิมต้องการจะกำจัดเผ่าเทพหมาป่าทิ้ง แต่เมื่อได้เห็นละครฉากใหญ่ เขาจึงได้หยุดลงทันที

ทว่าเมื่อเขาได้เห็นภาพราชันทมิฬที่ราชันทมิฬนำออกมา และสัมผัสได้ถึงไอพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากภาพราชันทมิฬ พลันก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ถูกต้อง

เพียงแค่ไอพลังที่แผ่ออกมาจากภาพราชันทมิฬ เขาก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าภาพราชันทมิฬภาพนี้เป็นฝีมือของนายท่านอย่างแน่นอน

ระหว่างที่เหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าล้อมราชันทมิฬเอาไว้ และได้ผนึกช่องว่างจนมิเหลือทางหนีให้ราชันทมิฬนั้น

เหยฉีก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “เด็กน้อย ภาพเทพภาพนี้เจ้าได้มาจากที่ใดงั้นหรือ ? ”

ราชันทมิฬหัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างมิหวั่นเกรงว่า “ผู้อาวุโส ภาพราชันทมิฬภาพนี้ย่อมมาจากนายท่านของข้าน่ะสิ หรือผู้อาวุโสเองก็รู้จักนายท่านด้วยเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

‘นายท่าน ? ’

เหยฉีมีสีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เด็กน้อย ทางที่ดีเจ้าอย่าได้หลอกข้าจะดีกว่า มิเช่นนั้นต่อให้เจ้าจะมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ก็มิอาจรอดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้อย่างแน่นอน”

ราชันทมิฬหุบยิ้มที่กำลังหยอกล้อลงทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยความเคารพว่า “ผู้อาวุโส ข้ายอมรับว่าตนเองนั้นมิได้เป็นสุนัขที่ดีอันใด แต่นายท่านของข้าเป็นสุดยอดบุคคลที่โดดเด่นเหนือผู้ใดในทุกโลก ข้าจะกล้านำเรื่องเช่นนี้มาล้อท่านเล่นได้เยี่ยงไรกัน ? ”

เหยฉียื่นมือออกมาพลางเอ่ยว่า “ส่งภาพนั้นมาให้ข้าดูหน่อย”

ราชันทมิฬส่ายหน้าไปมา ก่อนจะกางภาพราชันทมิฬให้เหยฉีดูเท่านั้น

ทันใดนั้น เมื่อเหยฉีเห็นสุนัขดำท่าทางสงบเสงี่ยมบนภาพราชันทมิฬ สายตาที่มองราชันทมิฬก็แปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“น้องชาย คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ? ”

เหยฉีมีท่าทีที่อ่อนลง ก่อนจะเอ่ยกับราชันทมิฬด้วยรอยยิ้ม