เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 736 พวกเจ้าสองคนรู้ความผิดของตนเองหรือไม่ ?

ตอนที่ 736 พวกเจ้าสองคนรู้ความผิดของตนเองหรือไม่ ?

เมื่อร่างขนาดใหญ่ราวกับภูเขาเทพค่อย ๆ เลือนรางลง กลายเป็นร่างสูงยาวร่างหนึ่งปรากฎขึ้นมาแทน

บุรุษหนุ่มสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ผมและคิ้วก็เป็นสีขาวราวกับหิมะ และมีใบหน้าหล่อเหลา

เพียงแค่ดวงตาคู่นั้นกลับยังคงเป็นสีแดงฉานและเย็นชา เพียงแค่สบตาก็ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวได้แล้ว

ถูกต้อง นี่ก็คือลิงหิมะตนนั้นที่แปลงกายเป็นมนุษย์

เขากวาดตามองพวกเย่ฉางชิงอย่างผ่าน ๆ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ เพียงเท่านั้นหมอกสีเทาที่ปกคลุมบริเวณนั้นก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาบรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไปราวกับโลกใบใหม่

ทะเลสีเขียว ท้องฟ้าสีคราม วิหคร้องขับขาน และมีเกาะลอยฟ้าเกาะหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ

ไม่ใช่สิ พูดให้ถูกก็คือเกาะแห่งนี้หากจะเรียกว่าเกาะเซียนก็ไม่ผิดนัก

น้ำตกลอยฟ้า ไอหมอกอบอวล สว่างไสวไปทั่ว แสงเทพพวยพุ่งขึ้นฟ้า

บนเกาะลอยฟ้ามีสมุนไพรวิเศษขึ้นมานับไม่ถ้วน แสงสีเขียวลอยวน หมอกแสงอบอวล กลิ่นหอมของสมุนไพรฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

ไม่เพียงเท่านั้นทั้งสี่ด้านของเกาะเซียนแห่งนี้มีตำหนักโบราณ หินเทพ อาวุธเวทย์โบราณต่าง ๆ นานาลอยอยู่กลางอากาศ และแผ่ไอพลังโบราณออกมา

“พวกเจ้าตามข้ามา”

ลิงหิมะที่แปลงกายเป็นมนุษย์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ จากนั้นก็หายวับไปในอากาศทันที

ในวินาทีนั้นเองพวกเย่ฉางชิงก็หายตัวไปจากที่ตรงนั้นด้วยพลังลึกลับกลุ่มหนึ่ง

วินาทีต่อมาทั้งสี่คนก็ปรากฎกายขึ้นบนหินเทพที่ค่อนข้างเรียบก้อนหนึ่ง

ต้นไม้เก่าแก่ที่อุดมสมบูรณ์และมีใบเขียวชอุ่มตั้งอยู่

กระดานหมากที่ทำจากหยกเนื้อใสไร้ตำหนิใด ๆ ลอยอยู่ตรงกลางระหว่างลิงหิมะและพวกเย่ฉางชิง

ลิงหิมะปรายตามองเย่ฉางชิงที่มีท่าทางสบาย ๆ จากนั้นก็เพ่งสมาธิทันที

ทันใดนั้นกระดานหมากที่ลอยอยู่ก็ปรากฎภาพกลหมากภาพหนึ่งขึ้นมา

“เด็กน้อย ก่อนหน้านี้เจ้าบอกข้าว่าพอมีความรู้ในวิถีหมากอยู่บ้างมิใช่หรือ ? ”

ดวงตาของลิงหิมะเปล่งประกายแดงฉานออกมา พลางเอ่ยกับเย่ฉางชิงราวกับเป็นเรื่องขบขันว่า “นี่เป็นกลหมากที่ข้าตั้งใจวางให้เจ้า หากเจ้าสามารถแก้กลหมากนี้ได้ จึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะประลองฝีมือกับข้า”

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะเบนสายตาไปที่หมากดำและหมากขาวที่เดินอยู่บนกระดานหมากนั้น

ก่อนจะพบว่าบนกระดานมีหมากสีดำและสีขาววางอยู่เต็มไปหมด มองดูแล้วหมากดำและหมากขาวนั้นมีการเดินที่สลับซับซ้อน ต่างฝ่ายต่างมีส่วนที่ได้เปรียบและเสียเปรียบอยู่

อีกทั้งการได้เปรียบและเสียเปรียบของทั้งสองฝ่ายนั่นล้วนอ่อนไหวอย่างมาก หมากขาวตอนแรกเป็นฝ่ายนำ ทว่าหมากดำที่เสียเปรียบและเดินทีหลังกลับพลิกมาเป็นต่อได้อย่างง่ายดาย

แต่หลังจากวิเคราะห์ดูดี ๆ แล้วก็พบว่าทั้งสองฝ่ายนั้นกลับเสมอกัน

ทว่าการวิเคราะห์หมากกระดานนี้ เย่ฉางชิงกลับใช้เวลาไปเกือบหนึ่งชั่วยามโดยไม่รู้ตัว

เห็นดังนั้นลิงหิมะที่แปลงกายเป็นมนุษย์มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายและมั่นใจในตัวเอง

เพราะกลหมากนี้หาใช่ฝีมือของเขาไม่ ทว่าเป็นกลหมากที่เขาได้มาจากหินสลักโบราณแห่งหนึ่ง

ย้อนกลับไปตอนที่เขาได้ภาพกลหมากนี้มาจากหินสลัก ต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะแก้กลหมากนี้ได้

ดังนั้นเขามองว่าต่อให้มนุษย์ตรงหน้าผู้นี้จะบำเพ็ญเพียรวิถีแห่งหมาก แต่การจะแก้กลหมากนี้ได้อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบกว่าปี

คิดถึงตรงนี้ ลิงหิมะก็หันไปมองซ่งเซียนเฟิงและอวี่จี พลางเอ่ยอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “ระหว่าที่เด็กคนนี้ยังไม่สามารถแก้กลหมากนี้ได้ บนเกาะที่อยู่ด้านล่างมีเคล็ดวิชาโบราณอยู่ พวกเจ้าจะไปลองเสี่ยงโชคดูก่อนก็ได้”

“ผู้อาวุโส เอ่อ……ทำได้หรือเจ้าคะ ? ”

อวี่จีเผยสีหน้าตกตะลึงออกมา ก่อนจะถามด้วยความหวาดหวั่น

ลิงหิมะปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ “มิเป็นไร เคล็ดวิชาโบราณเหล่านั้นสำหรับข้าแล้วไม่มีประโยชน์อันใด ในเมื่อพวกเจ้าว่างกันอยู่ก็ไปลองเสี่ยงโชคดูเถอะ”

“ขอบคุณผู้อาวุโส”

ซ่งเซียนเฟิงและอวี่จีประสานมือคาราวะให้แก่ลิงหิมะ ก่อนจะหมุนกายแปลงเป็นลำแสงสองสายเหาะลงไปด้านล่างทันที

ทว่าคล้อยหลังพวกเขาไม่นาน เย่ฉางชิงก็ถอนสายตาจากกระดานหมากแล้ว

เห็นเย่ฉางชิงถอนหายใจยาวออกมา มุมปากแฝงรอยยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้าน้อย ๆ

ลิงหิมะก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา พลางถามขึ้นว่า

“เด็กน้อย หรือเจ้าจะรู้วิธีแก้กลหมากแล้วงั้นหรือ ? ”

เย่ฉางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ว่า “กลหมากนี้ซับซ้อนก็จริง ๆ ไม่ว่าข้าจะเลือกหมากดำหรือว่าหมากขาว สุดท้ายก็จะเสมออยู่ดี”

สิ้นเสียง สีหน้าของลิงหิมะก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ท่าทางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ผู้นี้จะมีพรสวรรค์และความแตกฉานในวิถีหมากถึงขนาดนี้ ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งชั่วยามก็สามารถมองความซับซ้อนของกลหมากนี้ออกแล้ว

เช่นนั้นแล้วขอเพียงรั้งเขาให้อยู่ที่นี่ได้ ตนเองก็ไม่จำเป็นต้องทนกับความเหงาอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้อีกแล้ว

เยี่ยม !

เยี่ยมมาก !

เยี่ยมจริง ๆ !

ทว่าระหว่างที่ลิงหิมะกำลังลอบดีใจอยู่นั้น

เย่ฉางชิงกลับคีบหมากดำตัวหนึ่งขึ้นมา และใช้นิ้วชี้กดลงไปเบา ๆ เพื่อวางหมากดำลงบนตำแหน่งที่ไม่สำคัญใด ๆ

ลิงหิมะเห็นดังนั้นก็ได้สติขึ้นมาทันใด มองตำแหน่งของหมากดำตัวนั้น ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “วางหมากดำที่ตำแหน่งนี้ มีประโยชน์อันใดกัน ? ”

“ตำแหน่งนี้อาจดูเหมือนไม่สลักสำคัญใด ๆ ทว่าหากมีหมากตัวหนึ่งตรงนี้ รอให้ถึงตอนสุดท้ายหมากดำก็จะสามารถชนะได้ครึ่งหมาก”

เย่ฉางชิงเอ่ยอย่างสบาย ๆ “ดังนั้นแล้วขอเพียงทำลายความได้เปรียบเสียเปรียบของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลงได้ ก็จะสามารถแก้กลหมากนี้ได้แล้ว”

ลิงหิมะมีสีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง สายตาจ้องเขม็งไปที่ตำแหน่งที่เย่ฉางชิงเพิ่งวางหมากลงไป

ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มคำนวณการเปลี่ยนแปลงในการเดินระหว่างหมากขาวและดำอย่างรวดเร็ว

ทว่ากลับจนปัญญาที่หมากนี้ของเย่ฉางชิงลึกล้ำเกินไป บวกกับความแตกฉานในวิถีหมากของเขายังอยู่เหนือกว่าลิงหิมะมาก ทำให้ฝ่ายหลังแม้จะคิดจนหัวแทบระเบิด ก็ไม่สามารถเข้าใจความลึกล้ำของหมากตานี้ได้ในเวลาอันสั้น

ไม่ทันรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว

เย่ฉางชิงที่รู้สึกเบื่อหน่าย จึงไปเด็ดผลไม้เซียนบเกาะเซียนด้านล่าง พร้อมกับหยิบสุราเซียนหนึ่งกาออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ ก่อนจะนั่งดื่มสุราใต้ต้นไม้เก่าแก่

ในทางกลับกันลิงหิมะที่แปลงกายเป็นมนุษย์ตนนี้ราวกับเสียสติก็ไม่ปาน เขายืนอยู่หน้ากระดานหมากเฉกเช่นรูปปั้นหิน เอาแต่จ้องเขม็งไปที่หมากดำตัวนั้น……

ขณะที่เย่ฉางชิงกำลังดื่มสุราและกินผลไม้เซียนที่อยู่มานานหลายหมื่นปีด้วยความสำราญ

อีกด้านหนึ่ง

ด้วยการนำทางของลู่ชิงซวง นางและผู้เฒ่าชุดดำจึงกลับมาถึงคีรีเทพเป่ยฉงอย่างรวดเร็ว

หมอกสีม่วงอันหนาแน่นแผ่ปกคลุมไปทั่ว แสงเซียนอันอันงดงามตระการตาพุ่งออกมาจากส่วนลึกของทิวเขาอย่างต่อเนื่อง

ยอดเขาที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนอาวุธเวทย์ต่าง ๆ ที่ปักเอาไว้ แผ่พลังปราณทำร้ายล้างลูกแล้วลูกเล่ากลางอากาศ

……

ดูเหมือนว่าการปรากฏกายของผู้เฒ่าชุดดำ จะทำให้จิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวรั่วไหลออกมาจากเบื้องล่างในทันใด

ฟิ้ว !

ไอกระบี่อันแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบที่ห่อหุ้มด้วยพลานุภาพอันน่ากลัวสายหนึ่ง จู่ ๆ ก็พุ่งออกมาจากหมอกสีม่วง

ไม่เพียงเท่านั้นวินาทีที่ไอกระบี่สายนี้ปลดปล่อยพลานุภาพออกมา ยังมีสายฟ้าที่แฝงพลังทำลายล้างรุนแรงพุ่งออกมา ทำให้ความว่างเปล่าที่สายฟ้าสายนี้พาดผ่านพังทลายลง

“ถอยไป ! ”

ลู่ชิงซวงกระแอมเบา ๆ คำพูดเป็นดั่งกฎ พลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวพลันปกคลุมพื้นที่นี้ทันที

เพียงพริบตาไอกระบี่ก็สูญสลาย สายฟ้าสงบลง

แค่คิดก็รู้แล้วว่าภาพเช่นนี้แท้จริงแล้วน่าหวาดหวั่นเพียงใด

“ผู้น้อยน้อมรับนายท่าน ! ”

ไม่นาน ร่างสองร่างก็ปรากฏกายขึ้นไม่ไกลนัก พร้อมกับคาราวะลู่ชิงซวงด้วยความนอบน้อม

ลู่ชิงซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “พวกเจ้าทั้งสองรู้ความผิดของตนเองหรือไม่ ? ”

รู้ความผิด ?

หลิงอวี่และจื่อหลิงที่รีบมาทันทีที่ทราบข่าว ก็เผยสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาในทันใด