เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 753 ข้าดูหล่อขึ้นกว่าเดิม

ตอนที่ 753 ข้าดูหล่อขึ้นกว่าเดิม

แดนเซียนไท่เสวียน !

มิใช่ว่าจะไปคีรีเทพไท่อินของแดนเซียนดาวตก เพื่อไปหาเผ่าสวรรค์หรอกหรือ เหตุใดจึงมายังแดนเซียนอีกแห่งได้เล่า ?

นี่มัน……นี่มันเรื่องอะไรกัน ?

หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ลิงขาวและเปาต้าเหมยก็อดมิได้ที่จะมองเย่ฉางชิงพร้อมกัน

เย่ฉางชิงที่ภายในใจก็เต็มไปด้วยความงุนงงก็นิ่งงันไป ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “พวกเจ้ามิต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้”

“ก่อนหน้านี้หลังจากเข้าไปในช่องว่างของความว่างเปล่าแล้ว ภาพที่มองเห็นตรงหน้าล้วนขมุกขมัวไปหมด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพายุมากมายคอยขวางกั้น ข้ามิมีทางเลือกจริงๆ จึงต้องใช้เคล็ดวิชาหนึ่งที่เคยรู้แจ้งมา แต่คิดมิถึงว่าจะถูกส่งมายังที่นี่ได้”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ก็มีประกายบางอย่างแว๊บผ่านดวงตาของเย่ฉางชิง เหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พบบุคคลลึกลับผู้นั้น

ดูเหมือนว่าพลังของบุคคลลึกลับผู้นั้นสูงส่งจนยากคาดเดา และรู้ความลับทั้งหมดของเขา

อีกทั้งระหว่างทางไปยังแดนเซียนดาวตก ยังได้บอกเขาด้วยว่าหากต้องการไขความสงสัยและปลดผนึกความทรงจำ ก็ต้องหาของแทนตัวทั้งเก้าชาติให้พบ

ดังนั้นมีโอกาสเป็นไปได้ว่าขณะที่พวกเขาก้าวข้ามความวางเปล่านั้น บุคคลผู้นั้นอาจทำอะไรบางอย่าง ทำให้พวกเขามาปรากฎตัวที่แดนเซียนไท่เสวียนแห่งนี้แทน

อืม !

คงจะเป็นเช่นนี้ !

มิใช่สิ !

ต้องเป็นเช่นนี้แน่ !

“นายท่าน ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ ? ”

ลิงขาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเอ่ยถามเย่ฉางชิง

“ใช่แล้ว ท่านเย่ พวกเราจะต้องรีบไปเผ่าสวรรค์เพื่อช่วยแม่นางชิงเฟิง หากพวกเราพลาดโอกาส……”

เปาต้าเหมยเม้มริมฝีปากแน่น เอ่ยออกมาด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไปยังเผ่าเย่ก่อน จากนั้นค่อยคิดหาทางไปแดนเซียนดาวตกเพื่อไปยังเผ่าสวรรค์อีกที”

เย่ฉางชิงปรายตามองเย่เสวียนพลางเอ่ยว่า

หากบุคคลลึกลับผู้นั้นเป็นผู้ทำเรื่องนี้จริง ๆ ต่อให้อยากจะไปจากแดนเซียนไท่เสวียน เพื่อไปยังแดนเซียนดาวตกก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดี ยิ่งมิต้องพูดถึงการไปคีรีเทพไท่อิน

ในเมื่อบุคคลลึกลับผู้นี้ต้องการให้เขาหาของแทนตัวเก้าชาติให้พบ เช่นนั้นก็ทำตามที่อีกฝ่ายต้องการให้เสร็จก่อน

อีกอย่างเวลานี้เขาเองก็เริ่มเต็มไปด้วยความสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเต็มที

เพียงแค่คิดก็บรรลุระดับวิถีเซียนติด ๆ กันหลายระดับได้

ระหว่างการบำเพ็ญเพียรเพียงแค่รู้แจ้งเคล็ดกระบี่สองท่า ก็เอาชนะทุกคนได้หมดแล้ว

และดูเหมือนว่าจะยังมิถึงขีดจำกัดของวิถีเซียนอีกด้วย

ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็สู้หาของแทนตัวเก้าชาติให้เจอ และเปิดผนึกความทรงจำออกมา เพื่อดูว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่ ?

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็คลึงหว่างคิ้วตัวเอง ก่อนจะสั่งออกไปว่า “เย่เสวียน เผ่าเย่เวลานี้อยู่ที่ใด ? ”

ได้ยินดังนั้น เย่เสวียนก็รีบตอบกลับด้วยความดีใจว่า “เรียนท่านบรรพบุรุษ บัดนี้เผ่าเย่ตกต่ำลงมาก จึงต้องถอยไปอยู่ที่ภูเขาหินที่เป็นดินแดนของบรรพบุรุษขอรับ”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “แล้วมันอยู่ที่ใดเล่า ! ”

เย่เสวียนอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบชี้ไปทางด้านหลัง “ท่านบรรพบุรุษขอรับ ข้ามทุ่งหญ้ากว้างนี้ไปอีกหมื่นลี้ ก็จะเป็นภูเขาหินขอรับ”

เย่ฉางชิงมิพูดอะไรให้มากความอีก เขาเพ่งสมาธิจะจากไปทันที

เพียงเสี้ยววินาที รอบกายของทุกคนราวกับแมลงปอเดินบนน้ำ ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนเกิดเป็นระลอกคลื่น ทันใดนั้นก็มลายหายไปในอากาศ

เพียงพริบตา ทุกคนก็มาปรากฎตัวยังดินแดนโบราณที่ชำรุดทรุดโทรมแห่งหนึ่ง

ยอดเขาหัวโล้นโดยรอบนั้นสูงตระหง่าน ภูเขาที่ทอดยาวไร้ซึ่งความเขียวขจีและความมีชีวิตชีวา

และรอบกายของทุกคนก็มีตำหนักหินโบราณหลายหลังตั้งอยู่ แผ่กลิ่นอายโบราณออกมา

หลังจากผ่านไปมิกี่อึดใจ เงาหลายเงาที่ห่อหุ้มไอสังหารอันรุนแรง ก็พุ่งออกมาจากภายในตำหนักโบราณ และมุ่งมาทางเย่ฉางชิงอย่างรวดเร็ว

เย่เสวียนเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนเสียงดังว่า “อย่าเสียมารยาท ! ”

“ท่านบรรพบุรุษ ! ”

ชายวัยกลางคนที่สวมชุดเกราะที่เป็นหัวหน้า แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความโมโห

ทว่าเมื่อเขาเห็นเย่เสวียนก็มีสีหน้าตื่นตกใจทันที ก่อนจะรีบคุกเข่าลงกับพื้น

ส่วนคนอีกสิบกว่าคนทางด้านหลังชายวัยกลางคน ที่มีท่าทางเกรี้ยวกราดก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะคุกเข่าลงด้วยความเคารพเช่นกัน

เย่เสวียนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มยินดี พร้อมเอ่ยด้วยความภูมิใจว่า “เย่จือ เจ้าจำคนที่ยืนอยู่ด้านหลังข้าได้หรือไม่ ? ”

ชายวัยกลางคนผู้เป็นผู้นำมีนามว่า เย่จือ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ทว่าเมื่อเขาเบนสายไปทางเย่ฉางชิงที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่นั้น

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ขอบตาแดงเรื่อ ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างที่มิเคยมีมาก่อน

“ท่าน……บรรพบุรุษ ! ”

“ท่าน……ท่านบรรพบุรุษท่านนั้นของเผ่าเย่ ! ”

เมื่อเผ่าเย่ตกต่ำลงในฐานะที่เป็นหัวหน้าเผ่าเย่คนปัจจุบัน เพื่อให้เผ่าเย่สามารถดำรงและอยู่รอดต่อไป หลายปีมานี้เย่จือจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่

ทุกครั้งที่เขารู้สึกหดหู่ใจ ก็มักจะไปที่โถงบรรพบุรุษเพื่อสักการะรูปปั้นของบรรพบุรุษท่านนี้

ดังนั้นทันทีที่เห็นเย่ฉางชิง เขาก็มั่นใจทันทีบุคคลตรงหน้านี้ก็คือท่านบรรพบุรุษที่สามารถเอาชนะศัตรูทั้งหมดได้ท่านนั้นอย่างแน่นอน

ขณะเดียวกัน ขณะที่คนที่เหลือชำเลืองมองไปทางเย่ฉางชิงต่างก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

“ท่านบรรพบุรุษ คนผู้นี้คือบรรพบุรุษที่ไร้พ่ายท่านนั้นของเผ่าเย่จริง ๆ งั้นหรือ ? ”

เย่จือลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งกระแสจิตไปถาม “ตามบันทึกในตำราโบราณ ท่านบรรพบุรุษท่านนั้นของเผ่าเย่ หลังจากที่เข้าสู่สนามรบโบราณในยุคเซียนโบราณแล้ว ก็มิได้กลับมาอีกเลยนี่ขอรับ ? ”

มุมปากของเย่เสวียนโค้งขึ้น ก่อนจะถามกลับไปว่า “เช่นนั้นตำราโบราณได้บันทึกเอาไว้หรือไม่ว่าท่านบรรพบุรุษท่านนั้นของเราบำเพ็ญเพียรวิถีใด ? ”

“สุดยอดวิถีการเวียนว่ายตายเกิด”

“ถูกต้อง เช่นนั้นเจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าการรู้แจ้งสุดยอดวิถีการเวียนว่ายตายเกิด ต่อให้กายสลายเต๋าสูญสิ้นก็สามารถกลับชาติมาเกิดใหม่ได้ ? ”

“ท่านบรรพบุรุษ ท่านหมายความว่าคนผู้นี้คือท่านบรรพบุรุษท่านนั้นกลับชาติมาเกิดหรือขอรับ ? ”

“มิเพียงเท่านั้น ข้าจะบอกเจ้าเพื่อเอาบุญ ท่านบรรพบุรุษที่มากลับชาติมาเกิดใหม่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับราชันแล้ว”

“อะไรนะขอรับ ระดับราชัน ? ”

“……”

หลังจากคุยกันผ่านกระแสจิตอยู่ครู่หนึ่ง

ความสงสัยในใจของเย่จือก็มลายหายไป เขาก้มลงคารวะเย่ฉางชิงจนหน้าผากจรดลงกับพื้น

“เย่จือคารวะท่านบรรพบุรุษ ขอท่านบรรพบุรุษได้โปรดอภัยให้ด้วยขอรับ ! ”

เย่จือร้องไห้ออกมา ราวกับว่าความอัดอั้นตันใจที่มีมานานในที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อย

“พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ”

เย่ฉางชิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วหันไปมองเย่เสวียนที่มีท่าทางนอบน้อม พลางเอ่ยเสียงเรียบว่า “พาข้าไปดูรูปปั้นนั่นหน่อย”

“ท่านบรรพบุรุษ เชิญตามข้ามาขอรับ”

เย่เสวียนโค้งตัวลงคำนับ จากนั้นก็หมุนกายเดินนำไป

ทุกคนเดินตรงไปด้านหน้า ผ่านทางเดินของตำหนักโบราณสองหลัง จนมาถึงจัตุรัสที่เปิดโล่งแห่งหนึ่ง

หลังจากนั้นก็เดินลัดเลาะไปตามช่องตรงกลางของจัตุรัส ในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่ถ้ำที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ผนังถ้ำโดยรอบเต็มไปด้วยโพรง

และตรงกลางถ้ำมีรูปปั้นตั้งตระหง่านอยู่

รูปปั้นนี้ดูเหมือนแกะสลักจากวัสดุเซียนชนิดพิเศษบางอย่าง และมิมีฝุ่นเกรอะเลยแม้แต่น้อย

แม้จะผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน แต่กลับยังคงดูมีชีวิตชีวา มิมีร่องรอยผุกร่อนใด ๆ

เย่ฉางชิงมองไปยังรูปปั้นแล้วพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังเปาต้าเหมยและลิงขาวที่มีท่าทางตื่นตระหนก

“รูปปั้นนี้เหมือนข้ามากงั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงลังเลชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถามออกมา

เปาต้าเหมยที่ได้สติขึ้นมา จึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ แล้วเอ่ยว่า “ราวกับแกะเลยเจ้าค่ะ”

เย่ฉางชิงจึงพยักหน้าให้ แล้วเอ่ยว่า “ดูเหมือนว่าข้าหล่อขึ้นกว่าเดิมอีก”