เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 140 ฉันอยากให้มันได้เห็นสักครั้ง

เสี่ยวเถาเถามองสิ่งของที่ถูกทำลายในบ้านด้วยความเจ็บปวด แต่พยายามแสดงออกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ด้วยการทำสีหน้าเย็นชาแข่งกับแมวดำ

มันวิ่งหนี เขาไล่ตาม และช่างน่าเสียดายที่เจ้าแมวบินไม่ได้…

“ใช่ ฉันพูดไม่ผิด นี่คือแมวของฉัน! ฉันได้ยินมาว่านิสัยของแมวจะเปลี่ยนไปหลังจากที่ทำหมัน ไม่ว่าจะเป็นยังไง มันก็ยังเป็นแมวของฉัน!” เสี่ยวเถาเถาทรุดตัวลง น้ำเสียงของเขาดูอดกลั้น

แมวดำออกตัวปกป้องตัวเองทันที “เมี้ยว เมี้ยว!” เหมียวผู้นี้รักอิสระ ไม่ใช่แมวอ้วนของเอ็ง เอ็งมายุ่งกับไข่ข้า ข้าจะทำให้เอ็งล่มจม! ล่มจม ล่มจม ล่มจมให้หมด!

ตอนนี้ช่องคอมเมนต์ล้วนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

[ฮ่า ๆ ๆ เดี๋ยวคนชั้นล่างได้เรียกตำรวจหรอก]

[เสี่ยวเถาเถา ฟังคำแนะนำของเธอเถอะ นี่อาจไม่ใช่แมวของคุณจริง ๆ]

เจียงชิงเล่าบทสนทนาระหว่างชายกับแมวดำให้กานว่างฟัง จากนั้นก็หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ แมวดำตัวนี้เป็นแมวจรจัด เสี่ยวเถาเถาจับมันมา ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้”

กานว่างอดไม่ได้ที่จะเอากำปั้นบังริมฝีปาก เขายกมุมปากขึ้น กลั้นรอยยิ้มเอาไว้

“มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น เจียงชิงพลันหันมองและเขาก็เห็นกานซินที่มาปรากฏตัวที่ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เขาตกใจและแสดงสีหน้างุนงง “อาจารย์…”

กานซินหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากมือเจียงชิง พร้อมไพล่มือไปข้างหลังแล้วเร่งเร้าว่า “รีบไปเข้าเรียนตอนเช้าซะ!”

กานว่างรีบเหยียดมุมปากตรง แล้วลากเจียงชิงออกไปทันที

หลังจากที่ทั้งสองเดินออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะที่อดกลั้นของกานซินก็ดังขึ้น และเสียงที่ดังตามมาก็คือ เสียงการต่อสู้ระหว่างคนกับแมวในห้องไลฟ์สด

“หยุด! ถ้าแกเชื่อฟังฉัน ฉันจะให้อาหารกระป๋อง อย่าวิ่งหนีสิ!” เสี่ยวเถาเถาหัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็ร้องขอความเมตตา

“เมี้ยว เมี้ยว” …ข้าอยากได้ป๋องแป๋งข้าคืน ไม่ใช่กระป๋องอาหารแมว!

เสียงของแตกดังขึ้นอีกครั้ง

ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก และเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “เสี่ยวเถาเถา คุณเคยสงสัยหรือเปล่าว่ามันไม่ใช่แมวของคุณ? คุณต้องสงสัยบ้างล่ะ ถึงมันจะคล้ายกันขนาดไหน ถ้ามันไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่”

“คุณอยากจะเลี้ยงแมวที่ไม่คุ้นเคย แล้วปล่อยให้แมวแสนรักที่คุณเคยดูแลมาอย่างดีเดินหลงทางและทนทุกข์ทรมานเหรอ? ตอนนี้มันคงรอให้คุณพามันกลับบ้านแล้ว”

เมื่อเสี่ยวเถาเถาได้ยินแบบนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

เขาปวดใจเมื่อคิดถึงเจ้าแมวของเขาที่ต้องคุ้ยถังขยะข้างนอก ถูกแมวตัวอื่นเตะ และสุนัขจรจัดรังแก ต้องนอนในที่โล่ง ท้องก็ร้องด้วยความหิวโหยเพราะไม่มีใครให้อาหารมัน

[เขาจับแมวตัวอื่นมา แล้วเอาแต่ใส่ใจกับเรื่องของมัน เขาควรจะเสียใจกับแมวแสนรักตัวจริงของเขาที่ต้องทุกข์ทรมานอยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ?]

[เฮ้พวก! นี่ใช่เวลามาทำสารคดีสามสิบวิเกี่ยวกับแมวตัวจริงตัวปลอมหรือยังไง?]

[เหมือนตัวตนของไป๋ลู่เลย! ทั้งที่เธอเป็นลูกสาวที่แท้จริง แต่พ่อแม่แท้ ๆ กลับเอาแต่ป้อยอลูกสาวกำมะลอ เป็นครอบครัวแต่ไม่มีที่สำหรับลูกสาวที่แท้จริง ไป๋ลู่ผู้น่าสงสาร…]

เฝ่ยไป๋ลู่นิ่ง เธอกำลังคิดว่าเรื่องนี้โยงเข้ามาหาเธอได้ยังไง?

เสี่ยวเถาเถาตกใจและหยุดการกระทำใด ๆ แต่แมวดำยังคงวิ่งพล่าน หาทางแก้แค้น

“ส่วนเจ้าแมวดำน่ะ แกไม่อยากออกจากที่นี่แล้วกลับไปที่ของแกเหรอ? มีคนรอแกอยู่นะ” ครั้นเฝ่ยไป๋ลู่พูดประโยคนี้ เจ้าแมวบ้าก็พลันกระโดดขึ้นมาหน้ากล้อง จ้องมองด้วยดวงตาสีส้มของมัน

“คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม ให้เจ้าสัตว์สองขาตัวนี้ส่งฉันกลับไป!”

แมวดำอยากจะร้องไห้ แต่เสียดายที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

เมื่อไม่กี่วันก่อน มันแอบเข้ามาเพื่อแก้แค้นแมวตัวอื่น มันสะบัดหางไปมา และคิดถึงแผนนับร้อยที่จะแก้แค้นแมวพวกนั้น แต่กลับถูกจับได้ทันทีที่ก้าวเข้ามา

พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ขาของมันก็รู้สึกว่างเปล่าและชา

มันรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม!

ด้วยจู่ ๆ มันก็กลายเป็นแมวที่เป็นหมัน!

แต่ช่างเรื่องนั้นก่อน เพราะจากนั้นเจ้าเหมียวสองขาผู้น่ารังเกียจก็ยัดมันไว้ในกรง แล้วเอาไข่มันไปวางไว้ ทำให้มันขายหน้า!

แมวดำกรีดร้องอย่างเจ็บปวดใจจนเฝ่ยไป๋ลู่ทนไม่ไหว เธอถามเสี่ยวเถาเถาว่า “ทำไมคุณถึงไปเอาไข่ที่ตัดแล้วมาวางตรงหน้ามันล่ะคะ?”

นี่ไม่ใช่การยั่วยุใช่ไหม?

เสี่ยวเถาเถาพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ในชีวิตหนึ่งของแมว ฉันอยากให้มันได้เห็นสักครั้ง”

เหล่าชาวเน็ต “…”

[แปลกจริง จะมีครั้งที่สองอีกเหรอ?]

“เมี้ยว เมี้ยว!” แต่ชีวิตที่ผ่านมาของฉันก็ไม่ได้แย่เว้ย! …แมวดำไม่อาจซ่อนสายตาที่ต้องการจะสังหารสัตว์สองขาตัวนี้ได้ แต่ภายใต้สายตาที่เย็นชาของเฝ่ยไป๋ลู่ มันจำต้องกลืนคำสาปแช่งลงไปอย่างไม่เต็มใจ

เสี่ยวเถาเถาได้ดูการถ่ายทอดสดของเฝ่ยไป๋ลู่มาแล้ว จึงรู้ถึงความสามารถของเธอมาบ้าง ทั้งยังได้เห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของแมวดำ เขาจึงเอามือลูบหน้าของตัวเองด้วยความไม่กล้ายอมรับสิ่งโง่ ๆ ที่เขากระทำลงไป

เขาถามอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้าอย่างนั้น แมวแสนรักของฉันอยู่ที่ไหนเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าแมวดำไม่อยากถูกกักขัง เฝ่ยไป๋ลู่จึงพูดว่า “ปล่อยมัน แล้วตามมันไป คุณจะเจอแมวของคุณเอง”

หลังจากเก็บมันไว้ได้สองสามวัน แม้แมวดำจะทำให้บ้านของเขาเละเทะ แต่เมื่อมันกำลังจะจากไป เสี่ยวเถาเถาก็รู้สึกไม่เต็มใจนัก

เสี่ยวเถาเถาคิดกับตัวเอง ยังไงมันก็เป็นแมวจรจัดอยู่แล้ว ทั้งเขายังทำให้มันเสียไข่ทั้งสองลูก เขาก็ควรจะมอบที่พักให้มันนี่นา…

แต่ทันทีที่แมวดำหลุดมือ มันก็รีบวิ่งหนีไป

“เมี้ยว ๆ” …ยะฮู้! เป็นอิสระแล้ว!

แมวดำวิ่งเร็วราวกับสายฟ้า เสี่ยวเถาเถาตกตะลึง และความเศร้าในใจของเขาก็หายไปทันที เขารีบวิ่งตามมันไป…แมวแสนรักของเขา

เสี่ยวเถาเถาไล่ตามมันไปจนสุดถนน แล้วกล้องก็หยุดสั่นลง

[โอ๊ย เวียนหัวจริง ๆ]

[ว่าแต่ทำไมแมวตัวนี้ถึงหยุดวิ่งล่ะ?]

เสี่ยวเถาเถาคุกเข่า หอบหายใจ เขามองแมวดำที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้สีเขียวที่อยู่ไม่ไกล เขาพูดพร้อมกัดฟัน “วิ่งสิ ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะ?”

ราวกับได้ยินเสียง แมวดำก็เดินตรงมาคลอเคลียขากางเกงของเสี่ยวเถาเถาอย่างเสน่หา แล้วร้องออกมา “เหมียว~”

นิสัยเปลี่ยนแล้วเหรอ? รู้ว่าวิ่งไม่ไหวเลยยอมแพ้งั้นเหรอ?

เสี่ยวเถาเถามึนงง

ไม่ว่าในใจเขาจะโกรธมากแค่ไหน แต่ความรู้สึกก็มลายหายไปแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน

“ฉันหวังว่าจะทำให้ดีกว่าก่อนหน้านี้ ไม่ต้องห่วง นับจากนี้ฉันจะเลี้ยงนายเอง!”

เฝ่ยไป๋ลู่พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “เสี่ยวเถาเถา คุณไม่สังเกตเหรอว่านี่ไม่ใช่แมวตัวเมื่อกี้ มันเป็นแมวแสนรักของคุณหรือเปล่า?”

เสี่ยวเถาเถาพลันตกตะลึง

[อุ๊บ! ฮ่า ๆ ไม่รู้ว่าต้องเสียใจกับแมวแสนรัก หรือพูดไม่ออกกับแมวตัวปลอมดี]

[คิดว่าแมวตัวปลอมเป็นแมวของตัวเอง และคิดว่าแมวของตัวเองเป็นตัวปลอม คุณนี่จริง ๆ เลย เสี่ยวเถาเถา!]

เสี่ยวเถาเถากับแมวน้อยมองหน้ากัน แต่ตัวมันดำมากจนแยกความแตกต่างไม่ออก

แมวแสนรักอารมณ์ดี มันวนเวียนอยู่รอบ ๆ เถาเถาสองสามครั้ง แล้วกลับเข้าไปในพุ่มไม้ พอออกมาอีกครั้งก็มีถุงขยะสีดำคาบอยู่ในปาก

ชาวเน็ตมองผ่านมุมกล้องไม่ชัด จึงสงสัยว่ามันคืออะไร

แต่เสี่ยวเถาเถาทนไม่ได้ที่จะมอง

เขาอายเกินกว่าจะสู้สายตาชาวเน็ต

ใช่! ถุง! ถุงขยะ!

เขากำลังจะบ้าตาย แมวแสนรักของเขาไปเก็บขยะกินแล้ว!

แมวแสนรักลากขยะไปสองสามก้าว จากนั้นก็หันไปมองเสี่ยวเถาเถาทุกครั้งที่ออกเดิน

เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ตามมันไป”

เสี่ยวเถาเถาตกใจมาก เขารีบเดินตามเจ้าแมวน้อยไป จนมาถึงบ้านที่เก่าและทรุดโทรมหลังหนึ่ง ตรงนั้นมีบันไดทอดยาวถัดจากตัวบ้าน เป็นทางเชื่อมกับพื้นที่มืดสลัวด้านล่าง

‘ข้างล่างนี้คือห้องใต้ดินเหรอ?’ เสี่ยวเถาเถาเห็นแมวแสนรักคลานไปตามบันได เขาได้แต่คิด แต่ไม่กล้าตามลงไป