เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2985 ราคาสูงเสียดฟ้า / ตอนที่ 2986 ชักกระตุก
ตอนที่ 2985 ราคาสูงเสียดฟ้า
เมื่อราคาประมูลของสินค้าบนเวทีถูกประกาศ ชายคนที่นั่งข้างเฟิ่งจิ่วยกป้ายแล้วตะโกนราคา “สองพันศิลาดารา!”
“สองพันห้าร้อยศิลาดารา!”
“ห้าพันศิลาดารา!” ชายคนนั้นตะโกน
เมื่อได้ยินราคานั้น มีหลายคนหันไปมองเขา เห็นเขาเพิ่มราคาสูงขนาดนั้นในคราวเดียว ต่างก็อดตะลึงไม่ได้ มีคนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเพิ่มราคาขึ้นอีกห้าร้อยศิลาดารา ก่อนที่ชายคนนั้นจะตะโกนราคาสูงเสียดฟ้าออกมาอีกครั้ง
ยิ่งราคาสูงเท่าใด คนที่สู้ราคาประมูลด้วยก็ยิ่งน้อยลง ในเวลานี้เอง เจ้าหน้าที่ประมูลบนเวทีก็ประกาศขึ้นว่า “ห้าหมื่นศิลาดาราครั้งที่หนึ่ง ห้าหมื่นศิลาดาราครั้งที่สอง…”
“เจ็ดหมื่น” เฟิ่งจิ่วยกป้ายขึ้น และตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงเนิบช้า
“เจ็ดหมื่นห้า!” ชายคนเดิมตะโกน
“หนึ่งแสน” เฟิ่งจิ่วยกป้ายตะโกนสู้การประมูลอย่างไม่ยี่หระ
“หนึ่งแสนหนึ่งหมื่น!”
“หนึ่งแสนห้าหมื่น!”
“หนึ่งแสนเก้าหมื่นศิลาดารา!” ชายคนเดิมยกป้ายสู้อีกครั้ง ชายคนหนึ่งที่เฝ้าอยู่ข้างๆ เริ่มร้อนใจขึ้นมาแล้ว เขาคิดจะห้าม แต่กลับถูกชายคนนั้นมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
“สองแสนศิลาดารา” เฟิ่งจิ่วเอ่ยจบ เสียงฮือฮาของทุกคนดังขึ้น
สินค้าประมูลบนเวทีชิ้นนี้คืออาวุธวิเศษป้องกันระดับกลาง เพียงไม่กี่หมื่นก็นับว่าแพงมากแล้ว แต่นึกไม่ถึงราคากลับสูงถึงสองแสนศิลาดาราแล้ว นี่ไม่ใช่ราคาน้อยๆ เลย
“นายท่านรอง สู้ราคาไม่ได้อีกแล้ว พวกเราเอามาแค่สองแสนห้าหมื่นศิลาดาราเองนะขอรับ!” ชายคนนั้นกระซิบบอก ตอนนี้เขาเหมือนมดที่อยู่บนกระทะร้อนแล้ว
“สองแสนห้าหมื่น!”
ชายคนนั้นตะโกนอีกครั้ง รู้เพียงว่ามีเสียงหนึ่งดังขึ้นในสมอง บอกให้เขาต้องซื้อสินค้าประมูลชิ้นนี้มาให้ได้ เสียงในสมองนั่นแทบจะชักนำพฤติกรรมของเขา ทำให้เขาจำต้องทำตามมัน
จนกระทั่งเมื่อราคานั้นถูกตะโกนออกไป ดวงตาของเขาก็แดงก่ำไปทั้งสองข้าง และครั้งนี้เอง กลับไม่มีเสียงคนตะโกนสู้ราคาต่ออีก
“สองแสนห้าหมื่นศิลาดาราครั้งที่หนึ่ง”
“สองแสนห้าหมื่นศิลาดาราครั้งที่สอง”
“สองแสนห้าหมื่นศิลาดาราครั้งที่สาม จบการประมูล สินค้าประมูลหมายเลขสามชิ้นนี้ สุดท้ายตกเป็นของผู้ประมูลหมายเลขเจ็ด กรุณาไปชำระเงินที่โต๊ะด้านหลังเพื่อรับสินค้าที่ประมูลไว้” เจ้าหน้าที่ประมูลบนเวทีกล่าว ไม่นานก็มีคนมาเชิญชายคนนั้นออกไป
ชายคนนั้นลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เดินตามคนพวกนั้นออกไป เขาพยายามเรียกสติอยู่นานแต่ก็ยังรู้สึกมึนงง กระทั่งถูกพาไปจ่ายเงินด้านหลังถึงเพิ่งได้สติกลับมา
เห็นสายตาแฝงรอยยิ้มของคนในงานประมูลมองมาที่เขา กอปรกับเห็นผู้ติดตามของเขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“นายท่านรอง ท่านใช้เงินสองแสนห้าหมื่นศิลาดาราจนหมด ได้มาแค่อาวุธวิเศษระดับกลางหนึ่งชิ้น โสมหยกเลือดที่พวกเราตั้งใจจะมาประมูลครั้งนี้กลับยังไม่ขึ้นเวทีเลย กลับไปครั้งนี้พวกเราจะอธิบายกับเบื้องบนอย่างไรเล่าขอรับ” ผู้ติดตามถามพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พลางมองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ “นายท่านรอง ท่านซื้อของสิ่งนี้ด้วยราคาที่สูงลิ่ว เพราะมีประโยชน์ด้านอื่นใช่หรือไม่? หรือว่าท่านดูออกว่านั่นเป็นสมบัติล้ำค่า?”
ชายคนนั้นตะลึงค้างไปแล้ว
เขาใช้สองแสนห้าหมื่นศิลาดาราเพื่อซื้ออาวุธวิเศษระดับกลาง? นะ…นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!
“ฮะๆ คุณชายท่านนี้ นี่เป็นสินค้าประมูลของท่าน กรุณารับไว้ด้วย” ผู้ดูแลในหอประมูลยื่นสินค้าประมูลให้เขา
ชายคนนั้นรีบรับไปดู เมื่อเห็นก็แทบจะหมดสติไปทันที เขาตะโกนเสียงแหลม “นี่ข้าซื้อมาหรือ เป็นไปได้อย่างไร!”
ผู้ติดตามคนนั้นถอนหายใจ “นายท่านรอง นี่ก็คือสิ่งที่ท่านประมูลมา เพื่อซื้อมัน ท่านใช้ศิลาดาราที่เอามาในครั้งนี้ไปหมดแล้ว”
………………………………….
ตอนที่ 2986 ชักกระตุก
“ปะ…เป็นไปได้อย่างไร! ข้าจะซื้อของอย่างนี้มาได้ราคาสูงเสียดฟ้าได้อย่างไร” เขาทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ ก่อนหันไปถลึงตาใส่ผู้ติดตาม “ทำไมเจ้าไม่ห้ามข้า!”
“นายท่านรอง ข้าห้ามแล้ว แต่ว่าท่าน ท่าน…” เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาห้ามแล้วแท้ๆ แต่พอห้าม นายท่านรองก็ถลึงตาใส่เขา แล้วยังทำท่าทางเหมือนจะจับเขากิน แล้วเขาจะทำอย่างไรได้อีก?
“แต่ข้าซื้อมันมาได้อย่างไร? ข้าไม่ได้อยากได้ของสิ่งนี้เลยนะ! ยิ่งไปกว่านั้นยังซื้อมาในราคาแพงขนาดนี้อีก นะ…นี่มัน…” ศิลาดาราสองแสนห้าหมื่นก้อนนั้นผู้นำตระกูลให้เขามา ให้เขามาประมูลโสมหยกเลือด ตอนนี้ยังไม่ทันได้เห็นโสมหยกเลือด แต่กลับใช้เงินไปหมดแล้ว แล้วเขาจะกลับไปอธิบายอย่างไรเล่า?
ขณะกำลังกลัดกลุ้ม จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก สีหน้าพลันขาวซีด เหงื่อซึมที่บริเวณหน้าผาก ก่อนจะล้มลงไปและชักกระตุกอยู่บนพื้น
“นายท่านรอง!” องครักษ์ผู้ติดตามของเขาอุทานด้วยความตกใจ ก่อนรีบประคองเขาไว้ “เร็วเข้า! ใครก็ได้ช่วยที!”
ผู้ดูแลในหอส่งมอบของเสร็จหมายจะเดินจากไป แต่พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบย้อนกลับมา “ประคองไปข้างหลังก่อน ในหอของเรามีหมอ”
เฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ในแถวแรกมองดูสินค้าประมูลชิ้นต่อไป เห็นว่าเป็นยาทิพย์ที่มีอายุยาวนานต้นหนึ่ง จึงยกป้ายเสนอราคา สุดท้ายก็ชนะประมูลมาได้ในราคาสามหมื่นเจ็ดพันศิลาดารา
“คุณหนูเฟิ่ง ไม่ทราบจะชำระเงินก่อน หรือจะรอชำระทีเดียว?” ผู้ดูแลถามด้วยรอยยิ้มและท่าทีนอบน้อม การปฏิบัติที่แตกต่างจากคนอื่นทำให้หลายคนเอียงหน้ามามอง
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน เหตุใดแม้แต่ผู้ดูแลในหอประมูลก็ยังต้องเกรงอกเกรงใจ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งหันไปถามสาวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของหอประมูล
สาวรับใช้มีหรือจะรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร ทำได้เพียงตอบเสียงเบาว่า “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”
ชายวัยกลางคนประหลาดใจ หันไปมองคนข้างๆ “สหายหลินรู้หรือไม่”
“ฮะๆ แน่นอน ในเมืองสี่ทิศแห่งนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักนาง” ชายวัยกลางคนอีกคนหัวเราะ
ชายคนแรกประหลาดใจ “อ้อ? หมายความว่าอย่างไรหรือ นางมีประวัติความเป็นมาที่ไม่ธรรมดารึ”
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ” ชายอีกคนเอ่ยขึ้น ก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า “อีกทั้งไม่ใช่คนธรรมดา อีกเดี๋ยวรอจบงานประมูล ไปนั่งดื่มสักสองสามจอกแล้วข้าจะค่อยๆ เล่าให้ฟังก็แล้วกัน!”
“เช่นนั้นก็ดี มาเมืองสี่ทิศคราวนี้ ยังไม่ได้ไปเยี่ยมที่จวนของสหายหลินเลย”
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ตรงนั้น พลางมองสินค้าประมูลบนเวที ฟังเสียงเสนอราคาประมูลสู้กัน ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนแรกก็สังเกตเห็น ขอเพียงหญิงชุดแดงเสนอราคา คนบางส่วนในเมืองสี่ทิศก็จะไม่เสนอราคาสู้ตอบ ส่วนมากล้วนเป็นคนนอกพื้นที่
เพียงแต่สุดท้ายแล้ว คนพวกนั้นก็สู้ราคาของหญิงชุดแดงไม่ได้อยู่ดี เพราะไม่มีใครรู้ว่า หญิงชุดแดงคนนั้นจะหยุดเสนอราคาสู้ตอบหลังจากที่เสนอราคาสูงเสียดฟ้าไปแล้วหรือไม่ เพราะอย่างไรเสีย สินค้าประมูลสามชิ้นแรกที่ขายออกไปได้ในราคาสูงขนาดนั้น ก็เป็นเพราะหญิงคนนั้นยกระดับราคา ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้ขายออกไปในราคาที่สูงถึงเพียงนั้น
ดังนั้น คนต่างถิ่นพวกนั้นต่างก็ทำตามกำลังของตนเอง ไม่กล้าฝืนเรียกราคาเกินตัว
ในเรือนหลังของหอประมูล หมอคนหนึ่งกำลังตรวจอาการให้ชายที่ชักกระตุก เขาตรวจชายคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอยหลังสองสามก้าวมาที่โต๊ะ
“เป็นอย่างไรบ้าง?” องครักษ์รีบเข้ามาถาม สีหน้าร้อนใจสุดขีด
………………………………….