เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3017 ลักพาตัวคน / ตอนที่ 3018 ผีน้อย
ตอนที่ 3017 ลักพาตัวคน
ครั้นเห็นเด็กสาวถูกโยนลงมาจากหลังคา เฟิ่งจิ่วเขย่งปลายเท้า กระโดดไปรับร่างบางเอาไว้ ก่อนจะหมุนร่างกลางอากาศและทิ้งตัวลงบนพื้น จากนั้นก็ส่งตัวเด็กสาวให้เจ้าเมืองที่สาวเท้า าเข้ามาเร็วๆ
ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นไปอีกครั้ง กลับเห็นคนชุดดำขว้างบางสิ่งลงพื้น ควันหนากลุ่มหนึ่งลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ บดบังการมองเห็นของพวกเขา ขณะที่คนชุดดำคิดจะฉวยโอกาสนี้หนีไป เฟิ่งจิ วกระดิกนิ้วมือ เข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งออกไป
“อึก!”
เสียงโอดครวญดังขึ้น ร่างของคนชุดดำที่กำลังจะกระโดดขึ้นไปร่วงตกลงมาจากหลังคา ล้มกลิ้งลงมาบนพื้น เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกหวันเหยียนสิบสามที่กระโดดลงมาจากข้างบนเหยียบ ร่างของเขากลับลงไปบนพื้นอีกครั้ง ขณะที่หวันเหยียนสิบสามกระชากคอเสื้อของเขาขึ้นมาหมายจะซักถาม ร่างของคนชุดดำพลันกระตุกสั่น ราวกับเส้นเอ็นตึงเกร็งไปทั้งร่างดวงตาเบิกกว้ างก่อนจะล้มพับลงไป
ทั้งสองขมวดคิ้ว นึกไม่ถึงว่าจะตายไปทั้งอย่างนี้เลย?
“เสี่ยวหรู เสี่ยวหรู!” เจ้าเมืองเอาเสื้อตัวนอกสวมทับร่างกายของลูกสาวที่สวมแค่เสื้อตัวในพลางขานเรียก แต่กลับไม่เห็นทีท่าว่าลูกสาวจะตื่น
“แค่ถูกวางยาสลบเท่านั้น ไม่เป็นไร รอพรุ่งนี้เช้านางก็จะตื่นขึ้นมาเอง” เฟิ่งจิ่วเอ่ยปลอบใจเจ้าเมือง
ได้ฟังคำพูดของเฟิ่งจิ่ว เจ้าเมืองจึงพยักหน้า “ข้าจะส่งเสี่ยวหรูกลับห้องก่อน” เอ่ยจบ ก็ส่งลูกสาวของเขากลับห้อง ขณะเดียวกันก็เพิ่มความเข้มงวดในการรักษาความปลอดภัย
“บนตัวคนชุดดำมีกลิ่นอายชั่วร้าย” หวันเหยียนสิบสามเอ่ย ก่อนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “น่าจะเป็นคนของพรรคมาร เพียงแต่เหตุใดคนของพรรคมารมาปรากฏตัวที่เมืองแห่งนี้?”
“คนของพรรคมารจะจับสตรีนางนี้ไปทำไมกันนะ? อีกทั้งยังส่งคนมาแค่คนเดียว? น่าแปลกจริงๆ” เฟิ่งจิ่วเอ่ย นางมองคนที่อยู่บนพื้น “ถามเจ้าเมืองดูหน่อยเถอะ! บางทีเขาอาจจะรู้อะไร บางอย่าง”
“อืม” หวันเหยียนสิบสามพยักหน้า
หลังจากที่เจ้าเมืองพาลูกสาวของตนไปพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว ก็มาหาเขา ทั้งสองยังไม่ทันเอ่ยปาก เจ้าเมืองก็โบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องพูดแล้ว “ข้ารู้ว่าพวกท่านอยากถามอะไร ใช่แล้ ว ข้ามีเรื่องปิดบังอยู่จริงๆ”
เขาถอนหายใจ กล่าวว่า “คืนนี้ข้าเล่าเรื่องภูเขาหยินให้พวกท่านฟังมากมายขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านของพวกเราให้ฟัง พักนี้ในอำเภอของเรามีเด็กสาวหายตัว วไปอย่างไร้ร่องรอย เพราะเหตุผลนี้แต่ละบ้านจึงเริ่มหวาดระแวงกัน
หลายคนที่มีลูกสาว และค่อนข้างมีฐานะก็ย้ายหนีไปในเมืองแล้ว บางบ้านก็ปิดประตูไม่ให้ลูกสาวออกจากบ้านเลย เพราะกลัวพวกนางจะหายตัวไป
ข้าเองก็เคยคาดเดา การหายตัวไปของลูกสาวพวกชาวบ้านน่าจะเป็นเพราะเกิดอะไรขึ้นที่ภูเขาหยินแน่นอน เพียงแต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะข้าไม่มีความสามารถนั้นที่จะไปช่วยพวกเขา ข้าเองก็ ทำได้แค่ดูแลลูกสาวของตนเองดีๆ ไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับนางก็พอแล้ว ข้ารู้ว่าข้าเห็นแก่ตัว แต่ข้าก็ไม่มีทางเลือกนี่นา!”
หวันเหยียนสิบสามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่างนั้นท่านก็ควรบอกพวกเรา ให้พวกเรารู้เรื่องไว้สักหน่อย! และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ นางกลับไม่ใส่ใจ แค่พูดว่า “ข้าคิดว่าท่านเจ้าเมืองน่าจะคิดเหมือนกันว่าหากพวกข้าสองคนเข้าไปในภูเขาหยินแล้วจะกลับออกมาไม่ได้อีกกระมัง! หากพูดเรื่องนี้กับพ พวกข้า ก็เกรงจะสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น”
ธรรมชาติของมนุษย์ นางเองก็เข้าใจดี อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะจัดการเรื่องราวที่นอกเหนือความสามารถของตนเองได้
………………………………….
ตอนที่ 3018 ผีน้อย
“ขอโทษด้วย…” เจ้าเมืองก้มหน้าอย่างละอายใจ
“เอาล่ะ ข้าจะกลับไปนอนสักหน่อย” เฟิ่งจิ่วบอก จากนั้นก็หมุนตัวกลับห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
หวันเหยียนสิบสามมองเจ้าเมืองแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินกลับห้องไปด้วย
วันต่อมา ทั้งสองจากไปทันทีตั้งแต่ฟ้าสาง พวกเขามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่บนภูเขาหยิน ระหว่างที่อยู่บนทางเดินเส้นเล็กๆ นั้นเอง “แม่หนูน้อย เจ้าเป็นใครกันแน่?”
พวกเขาสองคนก็เดินทางร่วมกันมาหลายวันแล้ว เขากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย นอกจากชื่อเฟิ่งจิ่ว เป็นสตรี แล้วก็เป็นน้องสาวร่วมสาบานของหวันเหยียนเชียนหวา
“ทำไม? คิดจะสืบประวัติข้าหรือ?” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เอียงหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
“ฮ่าๆ ข้าจะสืบประวัติของเจ้าไปทำไม ข้าแค่คิดว่าเจ้ามีความสามารถไม่น้อยอย่างนี้ เป็นใครมาจากไหนกันแน่”
“ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่มานาน ลงมาจากบันไดสู่แดนเซียน” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนจะล้วงผลไม้สองลูกออกมา แล้วโยนลูกหนึ่งให้เขา
หวันเหยียนสิบสามรับผลไม้ไปก็ตะลึง “ลงมาจากบันไดสู่แดนเซียน? ไม่ธรรมดาเลยนี่! ไม่มีใครพาเจ้ามาหรือ?”
“ไม่นะ!” เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า หากคนที่นี่ต้องการพาคนในตระกูลที่อยู่เบื้องล่างขึ้นมาก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่หากไม่มีคนพามา ก็ทำได้เพียงต้องมีวรยุทธ์ระดับจักรพรรดิเซียนเท่านั้นถึง งจะขึ้นมาเองได้
ด้วยเหตุนี้ พอนางบอกว่าขึ้นมาเอง สายตาที่หวันเหยียนสิบสามมองนางก็แปลกไป เพราะหากนางไม่พูด เขาก็ไม่รู้ว่านางมีวรยุทธ์ถึงระดับจักรพรรดิเซียนแล้ว
แต่ทว่า วรยุทธ์ของนางในตอนนี้ไม่ใช่แค่ระดับจักรพรรดิเซียนแล้ว
“จิ๊ๆ ร้ายกาจ ดูไม่ออกเลยจริงๆ” เขาจ้องเฟิ่งจิ่ว ก่อนจะยิ้มกว้าง “อย่างนั้นเจ้ามีคนในดวงใจหรือยัง หากไม่มีลุงจะแนะนำให้เจ้า ตระกูลหวันเหยียนของเราขึ้นชื่อเรื่องหนุ่มหล่อสาวง งามเชียวนะ”
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไร เพียงมองเขาด้วยสายตาที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ดูสายตาเจ้าสิ อะไรกัน? ทำไมเล่า? หรือข้าไม่หล่อ? ข้ารูปไม่งามหรือ? ข้าไม่ใช่บุรุษรึ?” หวันเหยียนสิบสามแค่นเสียง “ข้าจะบอกเจ้า อย่างข้าเขาเรียกว่าชายกำยำล่ำสัน หนุ่มหน้าล ละอ่อนทั่วไปเทียบไม่ติด แต่ละคนในตระกูลหวันเหยียนล้วนเหมือนข้า ผู้หญิงแต่ละคนงดงามดุจดอกไม้ แน่นอน น้อยคนที่จะเหมือนอย่างเชียนหวา”
ขณะพูด เขากัดผลไม้กินหนึ่งคำ ก่อนจะพูดอย่างแปลกใจว่า “ผลไม้วิญญาณ? ดูท่าเจ้าจะซ่อนของดีไว้ไม่น้อยทีเดียว”
“ท่านดูข้างหน้า” เฟิ่งจิ่วพยักพเยิด ขณะที่สายตาจับจ้องไปข้างหน้า
ใต้แสงแดดกลางวันแสกๆ เด็กน้อยอายุสี่ห้าขวบกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นกันอยู่บนถนน เสียงหัวเราะของคนพวกนั้นดังมา เงาร่างพวกนั้นกระโดดโลดเต้นอยู่บนถนน วิ่งเล่นไล่จับกัน
ดูเหมือนลูกชาวบ้านทั่วไป แต่หากดูดีๆ จะเห็นว่า ใต้แสงแดดเจิดจ้า บนทางเดินเล็กๆ ก็มีแสงสาดส่องเช่นกัน แต่เด็กพวกนั้นกลับไม่มีเงา อีกอย่างแม้พวกเขาจะวิ่งเล่นไล่จับกันอยู่ แต ต่เท้าของพวกเขากลับไม่สัมผัสพื้นดิน
“ผีน้อย?”
หวันเหยียนสิบสามชะงักงัน เงยหน้ามองแสงแดดอันเจิดจ้าบนท้องฟ้า ภายใต้แดดที่แรงขนาดนี้ ผีน้อยพวกนั้นกลับกล้าออกมาวิ่งเล่น? เขาสาวเท้ายาวๆ ไปข้างหน้า ผีน้อยพวกนั้นเห็นเขา พุ่งตัวเข้าไปอย่างดุดัน ต่างก็กรีดร้องและหนีไปอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งจิ่วเดินตามอยู่ข้างหลัง รู้สึกว่าที่นี่แปลกจริงๆ ตอนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ห่างจากภูเขาหยินอีกระยะหนึ่งเลยทีเดียว แต่กลับเกิดสถานการณ์อย่างนี้ขึ้นแล้ว ตามหลักแล้ว กลางวันแ แสกๆ ไม่น่าจะมีพวกภูตผีวิญญาณปรากฏตัวเช่นนี้ นอกเสียจากว่า ผีพวกนี้จะฝึกตนจนไม่กลัวแสงแดดแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
