เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3043 สะกดรอยตาม / ตอนที่ 3044 ข้าอยากได้
ตอนที่ 3043 สะกดรอยตาม
“อะไรน่าสนใจ?”
หวันเหยียนสิบสามถาม ขณะที่สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่กอดพิณเอาไว้ผู้นั้น แล้วเอ่ยชมว่า “ดอกไม้ที่หางตาของหญิงคนนั้นกลับเพิ่มเสน่ห์ให้นางได้ไม่น้อย ฉลาดไม่เบา”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ นางไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งดูผู้คนตัดสิน กระทั่งสุดท้าย หญิงสาวที่กอดพิณก็ได้ที่หนึ่งดังคาด
“แม่นาง เจ้าชื่ออะไร?” หญิงอายุสามสิบบนเวทียิ้มถาม เพราะตอนแข่งขันจำได้แค่หมายเลข ไม่ได้จำชื่อ
“รางวัลของข้าเล่า?” หญิงสาวไม่ได้บอกชื่อ เพียงถามกลับ
“อยู่ตรงนี้” หญิงสาวอายุสามสิบสั่งให้คนยกของรางวัลมา ก่อนยิ้มบอกว่า “ในนี้มียาบำรุงพลังระดับสามหนึ่งเม็ด และยาทิพย์หนึ่งต้น รวมถึงเงินหนึ่งพันเหรียญทอง”
หญิงสาวคนนั้นรับของไป นางเก็บของใส่แขนเสื้อ ก่อนเอ่ย “ขอบคุณ” และเดินกอดพิณลงจากเวทีไป
“อ้าว แม่นาง ชื่อของเจ้า…” แต่กลับเห็นหญิงสาวเดินออกไปจากที่นี่อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หลายคนส่งองครักษ์สะกดรอยตาม อยากรู้ว่าหญิงนางนี้เป็นลูกเต้าเหล่าใคร เฟิ่งจิ่วเองก็เป็นหนึ่งในนั้น นางตบหัวเสือร้ายสองตัว แล้วบอกว่า “ไป! ตามไปดูหน่อย”
เสือร้ายสองตัวกระโดดออกจากอ้อมแขนของนาง มุดหายเข้าไปในฝูงคนอย่างรวดเร็ว
หวันเหยียนสิบสามประหลาดใจ “เจ้าให้พวกมันตามหญิงคนนั้นไปทำไม? อย่าบอกนะว่าเจ้าสนใจนางจริงๆ เจ้าเองก็เป็นหญิงนะ”
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไร นางยังคงนั่งดูเหล่าหญิงสาวบนเวทีแยกย้ายกันไป และฟังเสียงดีดพิณจากหญิงสาวในหอหญิงงาม จากนั้นก็มีคนเข้าไปร่วมสนทนากับหญิงงามบนเวที บรรยากาศค่อยๆ กลับม มาครึกครื้นเหมือนเดิม เพียงแต่ นางไม่มีอารมณ์ดูต่อไปแล้ว
“นี่ก็ดึกแล้ว กลับกันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก หอหญิงงามแห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่เก็บข้อมูลแห่งหนึ่ง พวกเขาใช้หญิงสาวเป็นตัวหลัก เพื่อดึงดูดผู้คนที่โ โดดเด่นให้มารวมตัวกัน อีกทั้งยังตั้งอยู่ทั่วทุกเมือง ดูท่า กลุ่มอำนาจนี้จะยิ่งใหญ่ไม่เบา เพียงแต่ ไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังกลุ่มอำนาจนี้?
พอออกจากหอหญิงงาม หวันเหยียนสิบสามบิดขี้เกียจ บอกว่า “ตอนแรกตั้งใจจะจองห้องส่วนตัว เรียกหญิงงามมาปรนนิบัติให้ผ่อนคลายสักสองสามคน นึกไม่ถึงสุดท้ายกลับกลายเป็นการประกวดแข่งขัน ไปเสียได้ หนำซ้ำชื่อของคนที่สวยที่สุดก็ยังไม่รู้อีก ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าขาดทุนกันนะ”
ตลอดทางระหว่างกลับโรงเตี๊ยม เขาเอาแต่บ่นไม่หยุด เฟิ่งจิ่วที่ทนฟังไม่ไหว จึงพูดออกไปตรงๆ ว่า “ข้าหาหญิงงามสักสองคนมาปรนนิบัติท่านคืนนี้ดีหรือไม่?”
“ข้าไม่ได้เป็นคนบ้ากามชอบหญิงงามเสียหน่อย ข้าแค่รู้สึกว่า…” ตอนแรกเขายังคิดจะแก้ตัว แต่พอเห็นเฟิ่งจิ่วเหลือบตามามอง เขาก็กลืนคำพูดลงคอไป
แม่หนูน้อยคนนี้ แค่สายตาก็น่ากลัวแล้ว ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนไหนรับนางไหวกัน
“อาวุโส พวกท่านกลับมาแล้วหรือ? พวกท่านกินข้าวหรือยัง? ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อร์เตรียมอาหารให้” หญิงสาวสองคนเห็นพวกเขาเข้ามาก็รีบเดินมารับหน้า
“เอาไปส่งที่ห้อง” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นก็เดินขึ้นข้างบน พลางถามว่า “ห้องข้าห้องไหน?”
“ห้องด้านซ้ายเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะพูดกับหวันเหยียนสิบสามว่า “ของท่านห้องที่สองเจ้าค่ะ”
พอทั้งสองเข้าห้องไป หญิงสาวสองคนนั้นมองหน้ากัน ก่อนจะไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารไปให้พวกเขาสองคนที่ห้อง จากนั้นก็ไปดูอาการของพวกศิษย์พี่พวกนางในอีกห้อง
ยามค่ำคืน เสือร้ายตัวหนึ่งกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง มันมาหยุดตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว “นายท่าน พวกเราตามหญิงคนนั้นไปถึงที่แห่งหนึ่ง ตอนนั้นยังมีคนสะกดรอยตามนางอยู่”
………………………………….
ตอนที่ 3044 ข้าอยากได้
เสือร้ายตัวนั้นรายงาน ก่อนจะพูดต่ออีกว่า “แต่คนพวกนั้นถูกหญิงคนนั้นสลัดหลุดไปได้ แต่นางไม่เห็นข้านะ” มันเชิดหน้าและส่ายห่างด้วยความย่ามใจ
“พวกเจ้าสองตัว ตัวหนึ่งให้เฝ้าอยู่ที่นั่น ส่วนเจ้าก็กลับมารายงาน?” เฟิ่งจิ่วมองมันอย่างขำๆ ก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ
“ใช่ นายท่าน หญิงคนนั้นเอาเงินที่ชนะการประกวดไปซื้อยา แล้วก็เอายาที่ชนะการประกวดไปให้คนแก่คนหนึ่งกิน แต่คนแก่คนนั้นกลิ่นอายอ่อนแอมาก น่าจะใกล้ตายแล้ว อีกอย่าง หญิงคน นนั้นกลับไปก็ลบดอกไม้ที่หางตาทิ้ง จากนั้นก็แต่งตัวเป็นผู้ชาย”
“ไปกันเถอะ! ไปดูกันหน่อย” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป
นางกับเสือร้ายเพิ่งจะออกจากห้อง หวันเหยียนสิบสามก็ตามหลังมาอย่างลับๆ ล่อๆ ทันที แต่ทว่า ยังเดินไปได้ไม่ไกล เฟิ่งจิ่วก็จับได้เสียก่อน
นางชะงักเท้าหันไปมองข้างหลัง ก่อนบอกว่า “จะตามมาก็เร็วหน่อย จะมัวลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างหลังทำไม”
หวันเหยียนสิบสามมุมปากกระตุก ก่อนจะเดินออกมาจากมุมมืด “จับได้ด้วยหรือ?”
“ไม่เห็นเงาบนพื้นหรือ?” นางเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเงาบนพื้น
หวันเหยียนสิบสามหัวเราะแห้งๆ “ข้าอายุมากแล้ว บางเรื่องก็ไม่เหมือนแต่ก่อน ดูสิ สะกดรอยตามคนอื่นเขาก็ยังประมาทเช่นนี้” เขาเดินมาหยุดยืนข้างๆ เฟิ่งจิ่ว “ว่าแต่นี่เจ้าจะไปไหน นหรือ อย่าบอกนะว่าเจ้าจะไปที่บ้านหญิงงามคนนั้นจริงๆ?”
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไรมาก เพียงเดินตามเสือร้ายไปข้างหน้า พวกเขาเดินผ่านถนนสายหนึ่ง ไปทางชุมชนยากจน พอมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ก็กระโดดขึ้นไปบนนั้น อาศัยต้นไม้ใหญ่ซ่อนตัวเพื่อ สอดส่องบ้านเก่าๆ หลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
ท่ามกลางแสงสว่างหม่นๆ ชายชุดสีเทากำลังกดนวดจุดลมปราณให้หญิงชราคนหนึ่ง ตรงหางตาของชายคนนั้นมีแผลเป็นหนึ่งรอย แผลเป็นนั่นได้ทำลายความงดงามของใบหน้าประณีตนั้นลงอย่างน่า าเสียดาย
แต่ทว่า หากมีใครเคยเห็นคนผู้นี้แต่งกายเป็นหญิง คงจะไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าเป็นคนเดียวกันกับหญิงงามอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน
นางในตอนนี้จากหญิงแต่งกายเป็นชาย ใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายและเก่า หน้าอกแบนราบ ใบหน้าออกสีเหลืองคล้ำ ยังมีรอยแผลเป็นนั่นอีก ดูอย่างไรก็ไม่มีอะไรสะดุดตาสักนิด
“เอ๊ะ? ที่แท้ตรงนั้นบนใบหน้านางก็มีแผลเป็นนี่เอง! พอดูอย่างนี้ช่างอัปลักษณ์จริงๆ ไม่น่าเล่านางถึงไม่กล้าทิ้งชื่อไว้” หวันเหยียนสิบสามเอ่ย เดิมทีนึกว่าจะได้เห็นหญิงงาม นึกไ ไม่ถึงว่าจะได้เห็นหญิงสาวแต่งกายเป็นชายหนุ่มอย่างนี้
นึกถึงคำว่าหญิงแต่งกายเป็นชาย เขาหัวเราะในลำคอ หันไปมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านหนึ่ง “หญิงนางนี้ฉลาดอยู่บ้างนะ อีกอย่าง นางก็ชอบแต่งกายเป็นชายเหมือนเจ้าด้วย”
“ฉลาดอยู่บ้าง?”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก ก่อนเอ่ยขึ้นขณะมองหญิงสาวที่กำลังแต่งกายเป็นผู้ชายผู้นั้น “ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนด้วยชุดผู้หญิง ใช้ลูกไม้ปกปิดข้อเสียบนใบหน้า เอาชนะรางวัลหญิงงาม ซ้ำย ยังสามารถสลัดคนที่สะกดรอยตามนางได้อีก คนคนนี้ไม่ได้แค่ฉลาดอยู่บ้างแล้วล่ะ”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาไหวระริก ก่อนพูดขึ้นอีกว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่หญิงสาวทุกคนจะชอบแต่งกายเป็นชาย ที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะบางทีอาจไม่อยากสร้างปัญหา ทำเพื่อปกป้องตนเ เอง”
หวันเหยียนสิบสามมองนางแวบหนึ่ง ถามว่า “อย่างนั้นเจ้าให้สัตว์เทวะสองตัวนั้นเฝ้านาง คิดจะทำอะไร?”
“ข้าอยากได้คนคนนี้” เฟิ่งจิ่วพูดขึ้น สายตามีประกายบางอย่างพาดผ่าน “หญิงสาวที่มีความโดดเด่น เหมาะสมที่จะเก็บไว้ข้างตัวที่สุดแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
