เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3086 พิษร้ายแรง / ตอนที่ 3087 รักษา
ตอนที่ 3086 พิษร้ายแรง
พวกเขามองสัตว์ร้ายตัวใหญ่มหึมาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก่อนจะหันขวับกลับมา “จะ…เจ้าเป็นคนฆ่าหรือ?”
เฟิ่งจิ่วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “นับว่าใช่กระมัง!”
“จะ…เจ้าฆ่ามันได้อย่างไร? เจ้าตัวคนเดียวน่ะหรือ?” ศิษย์แซ่เฉินมองเฟิ่งจิ่วอย่างไม่อยากเชื่อ
“ข้าปั้นเม็ดยาจากการผสมพิษหลายๆ อย่างเข้าด้วยกัน จากนั้นก็ให้มันกิน พอพิษกำเริบมันเลยตาย” เฟิ่งจิ่วพูดอย่างรวบรัด
ทุกคนที่กำลังฟังกลับรู้สึกราวกับมีคลื่นลมซัดสาดอยู่ในใจ มู่จิ่วพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายดาย แต่พวกเขากลับรู้ดีว่าการจะทำให้มังกรหนังเหล็กอ้าปากกลืนยาพิษนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หนำซ้ำ นั่นสัตว์เทวะระดับห้าเชียวนะ ร่างกายของมันใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ ไม่ใช่พิษธรรมดาทั่วไปจะสามารถฆ่ามันได้…
มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนประคองกันลุกขึ้น พวกเขาเดินไปดูมังกรหนังเหล็กที่ล้มอยู่บนพื้น ตอนที่เห็นมังกรหนังเหล็กถูกแทงดวงตาข้างหนึ่ง พวกเขาสองคนก็มองหน้ากัน
ดูท่า พวกเขาประเมินพลังของมู่จิ่วต่ำเกินไปแล้ว
คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นด้วยเช่นกัน พวกเขากุมหน้าอกที่รู้สึกปวดเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปดูทางนั้น ครั้นเห็นสภาพของมังกรหนังเหล็กที่ล้มอยู่บนพื้น พวกเขาชะงักงันไป อดไม่ได้ที่จะหันไ ไปมองเด็กหนุ่มที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวอย่างตกตะลึง
เห็นพวกเขามองมาที่นาง เฟิ่งจิ่วครุ่นคิดก่อนจะถามขึ้นว่า “พวกเราควรไปหาพวกกวนเยว่หรือไม่? พวกเขาไปนานแล้วก็ยังไม่กลับมา ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น”
กวนเยว่กับอีกสองคนที่ไล่ตามคนกลุ่มนั้นไป ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา นางเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะอย่างไรทางนั้นก็มีงูสี่ขาหน้ายิ้มคอยเฝ้าอยู่ หากพวกเขาห้ามเหล่าศิษย์กล ลุ่มนั้นไว้ไม่ทัน แล้วถลำเข้าไปในเขตของงูสี่ขาหน้ายิ้ม เกรงว่า…
ได้ยินอย่างนั้น หลินเฉิงจิ่นพลันหน้าเปลี่ยนสี นึกถึงน้องสาวที่อยู่ทางนั้นจึงรีบพูดขึ้นมาว่า “พวกเรารีบไปดูกันเร็ว!”
“ไป!” ทุกคนขานรับ ขณะที่กำลังจะออกไปตามหา ก็เห็นหลินอวี่ซือกับกวนเยว่ประคองปี้ข่ายจือกลับมาทางนี้
“ท่านพี่! ศิษย์พี่ใหญ่! ศิษย์พี่ซ่าวถูกงูสี่ขาหน้ายิ้มกัด ทำอย่างไรดี? ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” หลินอวี่ซือเห็นพวกเขาก็รีบตะโกนเรียก เวลานี้นางร้อนใจจนขอบตาแดง จิตใจสับสนแตกต ตื่น
นอกจากพวกเขาสามคนแล้วก็ไม่เห็นคนอื่นอีก ทุกคนสีหน้าหนักอึ้ง รีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ช่วยประคองคนเจ็บนั่งใต้ต้นไม้ ปี้ข่ายจือในเวลานี้ริมฝีปากดำคล้ำไม่มีสติ
“พวกเราป้อนยาแก้พิษให้เขากินแล้ว แต่เหมือนจะไม่ได้ผล” กวนเยว่บอกพลางมองปี้ข่ายจืออย่างเป็นห่วง “เขาจะตายหรือไม่? จะตายหรือไม่? ถึงจะส่งตัวเขาออกไป เกรงว่าแม้แต่ท่านอาจา ารย์ก็คงช่วยเขาไม่ทันแล้ว”
“ข้าดูหน่อย” เฟิ่งจิ่วเดินเข้ามาจากด้านหลัง นางนั่งลงแล้วตรวจดู ก่อนถามว่า “แผลอยู่ที่ใด?”
“ที่แข้ง” กวนเยว่รีบดึงชายเสื้อคลุมของปี้ข่ายจือขึ้น จากนั้นก็ม้วนขากางเกงของเขาขึ้น เผยให้เห็นแผลที่กำลังบวมเป่งและมีสีแดงไปจนถึงม่วง
เห็นดังนั้นเฟิ่งจิ่วก็ขมวดคิ้ว “เอาตัวเขานอนราบไปกับพื้น พวกเจ้าถอยห่างออกไปหน่อย” ขณะเอ่ย นางหยิบมีดเล็กขึ้นมาเล็งไปที่แผล ก่อนจะกรีดลงไปเป็นเลขสิบ
“พรืด!”
พิษสีดำสนิทพุ่งออกมา เปื้อนหญ้าใกล้ๆ ขาของเขา หญ้าที่โดนพิษเหี่ยวเฉาในพริบตา ทุกคนที่เห็นตกตะลึงตาค้าง
“พิษนี่ร้ายแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
พวกเขาเห็นมู่จิ่วกดมือลงบริเวณด้านบนของบาดแผล บีบไล่เลือดด้านบนลงไปบริเวณปากแผล เลือดที่ไหลออกมายังคงเป็นสีดำ กระทั่งบีบจนเลือดเริ่มมีสีจางลง จึงค่อยหยุดมือ
………………………………….
ตอนที่ 3087 รักษา
“มู่จิ่ว ศิษย์พี่ซ่าวจะตายหรือไม่?” หลินอวี่ซือถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่หรอก”
เฟิ่งจิ่วตอบ พลางเอายาแก้พิษเม็ดหนึ่งยัดใส่ปากเขา “ยาแก้พิษที่พวกเจ้าให้เขากินแม้ไม่สามารถแก้พิษในตัวเขาได้ แต่ก็ทำให้พิษในตัวไหลเข้าสู่หัวใจได้ช้าลง ทำให้ยังพอม มีทางช่วยได้”
ขณะอธิบาย นางหยิบเข็มเงินออกมาอีกครั้ง จิ้มไปที่นิ้วมือทั้งสิบของปี้ข่ายจือ บีบเลือดออกมาทีละนิ้ว จนกระทั่งเลือดที่ไหลออกมาเป็นสีแดงสด นางจึงหยุดจิ้ม
ตอนที่เห็นเข็มเงินซึ่งอยู่ระหว่างนิ้วมือของเฟิ่งจิ่ว เผยจื่อเซวียนสายตาไหวระริก เป็นเขาจริงๆ ด้วย คนที่ช่วยตนไว้ตอนนั้นป็นมู่จิ่วจริงๆ ที่แท้เขาก็คมในฝักนี่เอง!
คนทั่วไปไม่สามารถแก้พิษของงูสี่ขาหน้ายิ้มได้ พวกเขาล้วนเป็นลูกศิษย์จากตระกูลมีอำนาจ ล้วนเป็นลูกศิษย์สายตรงของตระกูลที่ผ่านการอบรมความรู้สำคัญมาแล้ว ยาแก้พิษที่พวกเขาพก ติดตัวทำได้เพียงบรรเทาความรุนแรงแต่ไม่อาจแก้พิษของงูสี่ขาหน้ายิ้มได้ แต่ยาของมู่จิ่วกลับสามารถกำจัดพิษของงูสี่ขาหน้ายิ้มได้อย่างหมดจด นี่ต้องร้ายกาจขนาดไหนกัน?
เขาเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสมู่ซินจริงหรือ? เป็นศิษย์จากตระกูลมู่จริงๆ น่ะหรือ? เวลานี้ เขาอดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยขึ้นมา
สังหารมังกรหนังเหล็ก สัตว์เทวะระดับห้า แก้พิษของงูสี่ขาหน้ายิ้มได้ ยามเผชิญหน้ากับปัญหากลับสงบนิ่งใจเย็น ไม่แตกตื่นหวาดกลัว คนเช่นนี้จะใช่คนธรรมดาเสียที่ไหน?
พวกเขาที่เป็นผู้สืบทอดของตระกูล เป็นลูกศิษย์ที่ได้รับความสำคัญจากอาจารย์ มีหรือจะมองเรื่องง่ายๆ อย่างนี้ไม่ออก หากเป็นเช่นนั้นพวกเขาคงไม่มีสิทธิ์ถูกมองว่าเป็นความภาคภูมิใจขอ องตระกูลได้อีก
หลังจากสงบสติอารมณ์ เก็บงำความสงสัย มู่หลิงหันไปมองพวกกวนเยว่ หมายจะถามว่าลูกศิษย์กลุ่มนั้นไปไหนแล้ว ก็ได้ยินลูกศิษย์ที่แขนหักคนนั้นถามด้วยความร้อนใจ “พวกเขาเล่า? พวกเขา ไปไหนกันหมดแล้ว? พวกศิษย์พี่และศิษย์น้องของข้าไม่มีอันตรายใช่หรือไม่?”
กวนเยว่ได้ยินคำถามสีหน้าพลันเย็นเยียบขึ้นมา นางลุกขึ้นจ้องหน้าชายคนนั้นอย่างเย็นชา แต่กลับไม่พูดอะไร ราวกับกล้ำกลืนความโกรธเอาไว้เต็มท้อง
มู่หลิงจึงถาม “กวนเยว่ เกิดอะไรขึ้น?”
กวนเยว่เห็นเขาถาม จึงสูดหายใจลึกๆ แล้วเล่าว่า “ศิษย์พี่มู่ พวกข้าไล่ตามไปห้ามพวกเขา พวกเขากลับไม่ฟังพวกข้า เอาแต่วิ่งตรงไปที่อาณาเขตของงูสี่ขาหน้ายิ้ม พวกข้าดึงไว้ได้ส สองสามคน แต่พอพวกเขาเห็นงูสี่ขาหน้ายิ้มก็รีบวิ่งถอย ทำให้งูสี่ขาหน้ายิ้มพวกนั้นล้อมพวกข้าไว้ พอเห็นว่าไม่มีทางหนีแล้ว พวกเขากลับบีบป้ายหยกจนแตกและหนีเอาตัวรอดไปจากดิ นแดนลับแห่งนี้”
พูดมาถึงตรงนี้ กวนเยว่ยังคงมีสีหน้าเย็นชาก่อนพูดต่ออีกว่า “พวกข้าที่เหลือกันแค่สามคนฝ่าวงสังหารออกมา ศิษย์พี่ซ่าวถูกกัดเพราะคอยระวังหลังให้ข้ากับอวี่ซือ พวกข้าย้อนก กลับไปพาเขาหนีออกมาจากที่นั่น โชคดีที่งูสี่ขาหน้ายิ้มพวกนั้นไม่กล้าตามมา ไม่อย่างนั้นพวกข้าคงต้องตายอยู่ที่นั่นแล้ว”
ได้ฟังอย่างนั้น ลูกศิษย์ที่แขนหักก็อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายทำได้เพียงบอกว่า “ข้าขอโทษพวกเจ้าแทนพวกเขาด้วย”
“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า” เผยจื่อเซวียนเอ่ย คล้ายต้องการบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องขอโทษ
“ศิษย์พี่ พวกท่านฆ่ามังกรหนังเหล็กตัวนั้นแล้วหรือ”
สายตาของกวนเยว่จับจ้องไปข้างหน้า ที่ซึ่งมังกรหนังเหล็กล้มตัวนั้นนอนล้มอยู่ สัตว์ร้ายที่มีขนาดตัวมหึมาขนาดนั้น กลับถูกพวกศิษย์พี่สังหารแล้วอย่างนั้นหรือ?
ทุกคนที่ได้ยินคำถามต่างมองหน้ากัน ก่อนหันไปมองมู่จิ่วที่กำลังก้มมองเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของตนเอง พลางยิ้มตอบว่า “มู่จิ่วเป็นคนฆ่า ไม่ใช่พวกข้าหรอก”
“หา?” กวนเยว่กับหลินอวี่ซือตะลึง หันไปมองเฟิ่งจิ่วด้วยความตกใจ
เฟิ่งจิ่วเงยหน้ามองพวกเขาพร้อมรอยยิ้ม กำลังจะอ้าปากก็ได้ยินเสียงร้องดีใจดังขึ้นมาเสียก่อน
YOU MAY ALSO LIKE
