เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3098 เชี่ยวชาญ / ตอนที่ 3099 หนีไปแล้ว
ตอนที่ 3098 เชี่ยวชาญ
ชายคนนั้นรู้ว่าตนเองผิด ใบหน้าแดงก่ำ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รู้แล้วว่าเขาเป็นฝ่ายผิด จึงเอ่ยว่า “เขาแค่เลอะเลือนไปชั่วขณะ สหายท่านนี้โปรดใจกว้างเมตตาเขาสักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น สหายท่านนี้ก็ลงมือสั่งสอนเขาแล้ว ว ข้าว่าให้จบแต่เพียงเท่านี้เถิด!”
ชายผู้พูดเป็นชายที่ค่อนข้างมีอายุ วาจามีหลักการและเหตุผล หลินเฉิงจิ่นชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกเท้าที่เหยียบหน้าอกอีกฝ่ายออก “ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป หากมีครั้งหน้า ข้าจะฆ่าเจ จ้าเสีย!”
หลินเฉิงจิ่นจ้องหน้าเขาเขม็ง แววตาคู่นั้นทำให้อีกฝ่ายขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
คนสิบกว่าคนจากอีกฝั่งพิจารณาพวกหลินเฉิงจิ่นเงียบๆ สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า “ที่แท้พวกเจ้าก็เป็นศิษย์สำนักดาราครามเซียนหรอกหรือ ยินดีที่ได้พบ”
ครั้นเห็นอีกฝ่ายปั้นหน้าเย็นชาและไม่คิดจะต่อบทสนทนากับพวกเขา ชายคนนั้นจึงยิ้มเอ่ยว่า “พวกเราก็พักอยู่ที่นี่เช่นกัน ตอนที่พวกเรามาถึง ยังบังเอิญจับสัตว์ร้ายรสชาติดีได้ตัว หนึ่งด้วย ในเมื่อล้วนเป็นศิษย์สำนักเซียนเหมือนกัน อย่างนั้นก็ร่วมกินเนื้อย่างกับพวกเราด้วยเป็นอย่างไร? ถือเป็นคำขอโทษจากพวกข้า”
“ไม่จำเป็น” เผยจื่อเซวียนตอบ เขามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือสั่งให้ทุกคนกลับ
เห็นดังนั้นศิษย์สำนักเซียนกลุ่มนั้นก็ไม่ห้าม พวกเขาเพียงมองอีกฝ่ายเดินจากไป
กลับมายังที่พัก ณ ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม หลินอวี่ซือกับกวนเยว่พูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด “พวกข้าผิดเอง พวกข้าไม่ระวังตัว” หากไม่ใช่เพราะพวกนางคิดว่าที่นี่ไม่มีคนอื่น จึงหัวเ เราะด้วยความเบิกบานเสียงดังเกินไป ก็คงไม่ดึงความสนใจจากคนกลุ่มนั้นมาเช่นนี้
“ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าเลย นั่งเถอะ!” เผยจื่อเซวียนว่า ก่อนจะบอกให้พวกนางนั่งลง
“คนกลุ่มนั้นมาจากสำนักเมืองมรกต”
มู่หลิงกล่าว เขาพูดกับทุกคนว่า “พวกเขามีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา หนำซ้ำยังพักอยู่ไม่ห่างจากเรามาก พวกเราควรระวังตัวไว้หน่อย อีกอย่าง สำนักเมืองมรกตมีนักปรุงยาและนักเล่นแร่แปรธาต ตุมากมาย พวกเขาเชี่ยวชาญการใช้ยา เราอยู่ให้ห่างจากพวกเขาไว้ดีกว่า”
“อืม” ทุกคนรับคำ เพราะท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงเตรียมตัวพักผ่อน
ทางด้านพวกของเฟิ่งจิ่วกำลังนั่งหลับตาทำสมาธิรอบกองไฟ โดยมีคนคอยเฝ้าระวังอยู่รอบๆ ในขณะที่ห่างออกไปไม่ไกล คนพวกนั้นก็นั่งรอบกองไฟอยู่เช่นกัน พวกเขากำลังย่างเนื้อสัตว์ร้า ายที่ล่ามาได้ ส่งผลให้มีกลิ่นหอมลอยออกมา
“พวกเจ้าจะปล่อยให้ข้าถูกรังแกเช่นนี้น่ะหรือ? จะไม่ช่วยข้าหน่อยรึ?” ชายที่ถูกหลินเฉิงจิ่นอัดก่อนหน้านี้จ้องหน้าพวกเดียวกันอย่างเดือดดาล “อย่าลืมว่าเราเป็นตัวแทนจากสำนัก พว วกเขาตีข้าก็เหมือนตบหน้าพวกเจ้า พวกเจ้าไม่ใช่ไม่รู้กระมัง?”
ชายคนหนึ่งในกลุ่มหัวเราะในลำคอ “หากจะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าไร้ปัญญา ไปแอบดูผู้หญิงอาบน้ำกลับถูกจับได้ทั้งที่ยังไม่ทันเห็น แต่นั่นก็ทำให้พวกเราได้เห็นพลังและจำนวนคนของอีก กฝั่ง ข้าเดาว่าน่าจะด้อยกว่าเราระดับหนึ่ง”
“อย่างนั้นพวกเราก็จัดการพวกนั้นทีเดียวเสียเลย ไม่แน่พวกนั้นอาจมีของดีติดตัวมากมาย”
“คนของสำนักดาราครามเซียนเชี่ยวชาญการต่อสู้ ส่วนสำนักเมืองมรกตของเราชำนาญการใช้ยา หากสู้กันเราอาจเอาชนะเขาไม่ได้ แต่หากใช้ยา พวกเขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเรา” ชายคนนั้นแ แสยะยิ้มแฝงความนัย เขากวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง
คนที่เหลือสายตาไหวระริก “คนพวกนั้นต้องมีของดีติดตัวไม่น้อยแน่ๆ”
“ศิษย์หญิงสองคนนั้นดูท่าทางทรวดทรงองค์เอวไม่เลว หากได้มาครอบครองล่ะก็…”
………………………………….
ตอนที่ 3099 หนีไปแล้ว
“เอาล่ะ! อย่าเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับศิษย์หญิงสองคนนั้นอยู่เลย” ชายอายุมากคนนั้นขมวดคิ้วตำหนิ “อย่าลืมว่าที่นี่คือสถานที่แห่งการฝึกฝน ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมากระทำการหื่นกามอะไร ”
ศิษย์คนนั้นถูกตำหนิก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าโต้แย้ง
“จงฟัง พวกเราจะ…”
พวกเขานั่งรวมหัวกันปรึกษาเรื่องแผนการที่จะเล่นงานพวกมู่หลิง ขณะเดียวกันนั้นเอง พวกมู่หลิงที่กำลังพักผ่อนอยู่ ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าฝั่งนั้นกำลังจ้องเล่นงานพวกตนอยู่
หลังยามจื่อผ่านไป ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลอย่างเงียบงัน ท่ามกลางสายลมยามวิกาล กลิ่นจางๆ กลิ่นหนึ่งลอยมาตามสายลม
ครั้นกลิ่นอ่อนๆ นั้นถูกพัดมาถึงตัวพวกเขา เฟิ่งจิ่วพลันลืมตาขึ้นทันที นางที่คุ้นเคยกับยานานาชนิดดีได้กลิ่นก็รู้ทันที
เดิมทีนางนั่งพิงต้นไม้อยู่ ข้างๆ มีมู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนอยู่สองคน นางเพียงสะกิดเบาๆ พวกเขาก็ตื่นทันที
ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะพูดอะไร เฟิ่งจิ่วพลันกระซิบขึ้นมาก่อน “อย่าขยับ มีคนดูอยู่”
ทั้งสองสายตาไหวระริก รู้ว่าเป็นคนจากสำนักเมืองมรกตแน่นอน กำลังคิดจะถาม มู่จิ่วก็ยื่นสิ่งหนึ่งมาให้ก่อน “อมของสิ่งนี้ไว้ใต้ลิ้น”
พวกเขารับของที่เขายื่นให้ไปอมไว้ใต้ลิ้น จากนั้นก็ปลุกคนที่เหลือให้ตื่นเงียบๆ แจกจ่ายของสิ่งนั้นให้พวกเขาอมไว้ใต้ลิ้นด้วยเช่นกัน
พวกเขาสัมผัสได้ถึงรสชาติเผ็ดฉุนกระจายไปทั่วลิ้น ตีขึ้นไปถึงจมูกและสมอง ส่งผลให้จากเดิมที่รู้สึกง่วงงุนกลับมาตื่นเต็มตา
ผ่านไปประมาณครึ่งเค่อ[1] เสียงสวบสาบดังแว่วมาจากจุดที่ไม่ไกลมาก รวมถึงเสียงพูดคุยของคนพวกนั้นด้วย
“ยาน่าจะออกฤทธิ์แล้วนะ ออกมากันเถอะ! รีบกวาดเอาของดีของพวกเขามาให้หมด” ชายสูงอายุสั่ง เขาเดินนำศิษย์คนอื่นๆ ออกมาจากที่ซ่อนตัว
แต่ทว่า ตอนที่พวกเขาก้าวเข้ามาโดยไร้การป้องกันตัว มู่หลิงและเผยจื่อเซวียนที่ตอนแรกนั่งหลับตานิ่งๆ กลับกระเด้งตัวขึ้นมา ตะครุบไปยังชายคนที่เป็นหัวหน้าเอาไว้
“ซี๊ด!”
เพราะถูกจับโดยไม่ทันระวังตัว พร้อมทั้งถูกจับแขนไพล่ไปข้างหลัง เขาพลันเบิกตากว้างและร้องขึ้นด้วยความตกใจ “ทำไมพวกเจ้าถึงไม่เป็นอะไร?”
คนที่เหลือก็รีบลุกขึ้นมาเช่นกัน พวกเขายืนล้อมศิษย์สำนักเมืองมรกตไว้ตรงกลาง “เหอะ! พวกข้าไม่ถือโทษพวกเจ้าก็นับว่าดีแล้ว นี่พวกเจ้ากลับกล้าลอบกัดพวกข้าอีก! พวกเรา! ให้พวก กเขาได้ลิ้มรสความร้ายกาจของพวกเราเสียบ้าง!”
ชั่วขณะหนึ่ง คนจากทั้งสองฝ่ายตกอยู่ภายใต้การต่อสู้อันวุ่นวาย ชายสูงอายุที่เป็นหัวหน้าถูกมู่หลิงซัดฝ่ามือใส่จนหมดสติ ก่อนที่มู่หลิงจะหันไปเข้าร่วมการต่อสู้ช่วยคนอื่น พลังต่ อสู้ฝ่ายพวกเขาเดิมก็ไม่อ่อนด้อยอยู่แล้ว กอปรกับคนจากสำนักเมืองมรกตไร้การป้องกันแต่แรก ส่งผลให้ถูกโจมตีจนลนลานตั้งรับไม่ทัน
ครั้นเห็นว่าการต่อสู้ใกล้รู้ผลแพ้ชนะ คนของสำนักเมืองมรกตจึงโยนวัตถุที่ไม่รู้แน่ชัดได้ว่าเป็นสิ่งใดลงบนพื้น เสียงระเบิดดังกึกก้อง ตามมาด้วยควันจางๆ แผ่กระจายไปทั่ว คนพ พวกนั้นฉวยโอกาสนี้เพื่อหนี
พวกมู่หลิงสำลักควันไอออกมาไม่หยุด พวกเขาพยายามปัดไล่ควัน พลางถอยหลังไปด้วย กว่าควันจะจางหายไป คนพวกนั้นก็หนีไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว เหลือไว้เพียงชายสูงอายุที่ถูกตีห หมดสติ
“หนีไปแล้ว? ถึงกับทิ้งเขาไว้อย่างนี้เลยรึ”
กัวจื่อฉีหัวเราะหยัน เขาชำเลืองมองชายสูงอายุที่ถูกทิ้งด้วยหางตา รู้สึกว่าเขาช่างน่าสงสารนัก ถูกศิษย์พี่และศิษย์น้องทอดทิ้งไว้ในยามคับขันเช่นนี้
“ศิษย์พี่ จะจัดการคนคนนี้อย่างไรดี?” กวนเยว่หันไปถามเผยจื่อเซวียน
………………………………….
[1] หนึ่งเค่อ เท่ากับ 15 นาที
YOU MAY ALSO LIKE
