เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3122 วางอุบาย / ตอนที่ 3123 มีพิษ
ตอนที่ 3122 วางอุบาย
ชายคนหนึ่งในกลุ่มหันไปส่งสายตาให้ชายอีกคน อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกมา พูดกับเผยจื่อเซวียนว่า “ไม่เสียแรงที่เป็นลูกศิษย์คนโตของผู้อาวุโสซื่อเชวีย พลังต่อสู้แข็ งแกร่งจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอคำชี้แนะด้วยก็แล้วกัน!”
ด้วยประการฉะนี้ จึงมีชายอีกคนออกมาสู้กับเผยจื่อเซวียน เพียงแต่หลังจากผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า อีกฝ่ายก็ได้พ่ายแพ้ให้กับเผยจื่อเซวียนเช่นกัน ทว่าพอคนหนึ่งแพ้ ก็มีอีกคนหนึ่งก ก้าวออกมา เมื่อการประลองผ่านไปห้าหกครั้งติดต่อกัน ชายที่ค่อนข้างมีอายุคนหนึ่งก็ก้าวออกมา
“ช่างเหลือเชื่อจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะสามารถเอาชนะลูกศิษย์ของเราทีเดียวได้ถึงหกคน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงต้องออกหน้าแม้ไม่ค่อยเต็มใจนัก” ชายคนนั้นเอ่ย เขาดึงกระบี่ที่เหน็บ บเอวออกมา มองตรงไปยังเผยจื่อเซวียนที่เริ่มหอบหายใจ พร้อมเผยยิ้มที่ยากคาดเดา “หวังว่าครั้งนี้เจ้าจะยังสามารถเอาชนะข้าได้นะ ไม่อย่างนั้น ของมีค่าที่เจ้าชนะไปได้นั่น คงต้อง งตกมาอยู่ในมือข้าทั้งหมด”
เผยจื่อเซวียนสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อยยามมองคนตรงหน้า ตอนนี้เขาเริ่มเหนื่อยแล้ว อย่างไรเสียก็สู้ติดต่อกันมาถึงหกครั้ง อีกทั้งยังเป็นการต่อสู้สุดกำลังทุกครั้ง หลังผ่านไปหกตา ลมหายใจของเขาก็เริ่มไม่มั่นคง เรี่ยวแรงและพลังวิญญาณถูกเผาผลาญไปอย่างมหาศาล
ตอนนี้ยังต้องมาเผชิญหน้ากับคนตรงหน้าอีก เขาเริ่มไม่มั่นใจว่าตนเองจะยังสามารถเอาชนะได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าหกคนก่อนหน้าออกมาท้าประลองกับเขาเพราะชายคนนี้หันไปส่งสายตาให้ อีกฝ่ายจงใจจะทำให้เขาเหนื่อยก่อน ทำให้เขาไม่มั่นใจในการต่อสู้ครั้งนี้เลย
“แบบนี้ไม่ยุติธรรม! พวกเจ้าสู้กับเขาหกตาแล้ว พวกเจ้าเปลี่ยนคนไปหกคน เขากลับไม่ได้เปลี่ยนตัวเลยสักครั้ง ครั้งนี้ต้องให้ข้าเป็นคนสู้แทนเขา” กัวจื่อฉีค้านขึ้นมา เขาเป็นห่วงว ว่าเผยจื่อเซวียนที่เหนื่อยเกินไปจะรับมือไม่ไหว
“หึๆ ใครอยากสู้กับเจ้ากัน? ข้าจะสู้กับเขาต่างหาก ทำไมเล่า? พวกเจ้าคิดจะคืนคำอย่างนั้นรึ?” ชายคนนั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูก็รู้ว่าจงใจท้าทายให้เผยจื่อเซวียนรับคำท้าของเขา ขอแค ค่ครั้งนี้เขาเอาชนะได้ ก็ย่อมเอาของมีค่าที่เคยถูกยึดไปก่อนหน้าคืนมาได้
บนต้นไม้ เฟิ่งจิ่วกระดกมุมปากขณะมองสถานการณ์ด้านล่าง นางไม่ได้ส่งเสียงแต่อย่างใด ที่จริงนางเองก็อยากรู้ว่าเผยจื่อเซวียนจะทนได้ถึงขนาดไหน?
หลินเฉิงจิ่นสายตาไหวระริก เขายิ้มเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านชนะได้ของมีค่ามามากมายขนาดนี้ อย่างไรก็ควรแบ่งให้พวกข้าบ้างกระมัง?”
มู่หลิงเองก็ยิ้มเช่นกัน “ใช่! ข้าก็อยากได้บ้าง”
เผยจื่อเซวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มและตอบว่า “ก็จริง เก็บไว้เองหมดก็ดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป อย่างนั้นข้าจะแบ่งของที่เอาชนะมาได้ให้พวกเจ้าบ้างก็แล้วกัน!” พูดจบ เขาก็เอาข ของมีค่าเหล่านั้นออกมา
ลูกศิษย์ฝ่ายตรงข้ามหน้าเปลี่ยนสี เมื่อเป็นเช่นนี้ หากพวกเขาต้องการของมีค่าชิ้นใดคืน พวกเขาก็ต้องท้าประลองกับคนที่ครอบครองของชิ้นนั้น
บัดซบจริงๆ! เดิมทีแค่ต้องสู้กับเผยจื่อเซวียนคนเดียว หากเขาแพ้ก็สามารถทวงคืนของพวกนั้นมาได้หมด นึกไม่ถึงว่าคนของสำนักดาราครามเซียนจะสับปลับเช่นนี้
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา หลินเฉิงจิ่นเป็นคนละเอียดรอบคอบ คนทั่วไปเล่นงานเขาไม่ได้ แผนการของเขาสามารถเบี่ยงเบนความสนใจของคู่ต่อสู้ออกจากเผยจื่อเซวียนได้ ทั้งยังท ทำให้พวกเขาไม่หมดตัวแม้จะพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้
“ดี! แบ่งเลย! ข้าจะคอยดูพวกเจ้าแบ่งกัน” ชายคนนั้นเอ่ย ขณะที่สายตาที่จ้องมองเผยจื่อเซวียนนั้นกลับมีไอสังหารพาดผ่าน
………………………………….
ตอนที่ 3123 มีพิษ
หลินเฉิงจิ่น มู่หลิงและปี้ข่ายจือก้าวเข้าไปแบ่งของมีค่า หลังแบ่งของกันเสร็จก็เก็บไว้อย่างดี
“มาเถอะ! รีบตัดสินกันให้รู้ไปเลยดีกว่า” เผยจื่อเซวียนหันไปพูดกับชายคนนั้น อาศัยโอกาสตอนที่แบ่งของกัน เขาได้พักหายใจเล็กน้อย เพียงแต่จะให้ฟื้นพลังวิญญาณขึ้นมาได้ในเวลา อันสั้นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้
ชายคนนั้นหรี่ตาจับกระบี่ถอยหลังไปสองสามก้าว กลิ่นอายพลังวิญญาณพลุ่งพล่าน ไอสังหารแผ่รอบตัว ทว่าคลื่นพลังที่แผ่ขยายออกมากลับทำให้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
เมื่อเห็นดังนั้นพวกมู่หลิงต่างก็รู้สึกตื่นตกใจ แม้จะมีพลังระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสูงสุดเหมือนกัน แต่คนคนนี้กลับไม่ปกปิดไอสังหารเลยสักนิด
“ชิ้ง!”
“เกร้ง!”
เสียงกระบี่กระทบกัน ไอพลังอันดุดันพวยพุ่งออกไป รังสีพิฆาตแผ่กระจายไปทั่ว ทั้งสองร่ายรำเพลงกระบี่ราวกับมังกรท่ามกลางเงากระบี่ ไอสังหารท่วมท้น โดยเฉพาะชายวัยกลางคน ทุกกระบวนท ท่าดุดันหมายเอาชีวิต ราวกับต้องการจะฆ่าเผยจื่อเซวียนให้ตายเสียตรงนั้น
“เขาต้องการฆ่าจื่อเซวียน!” มู่หลิงพูดเสียงนิ่ง จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา
ในฐานะที่เป็นศิษย์ร่วมสำนักเซียนเหมือนกัน หากไม่มีบุญคุณความแค้นที่ใหญ่หลวง จะไม่สังหารลูกศิษย์คนอื่นในดินแดนลับ แต่คนคนนี้โหดเหี้ยมผิดจากคนอื่น โจมตีดุดันไม่เปิดโอกาสให้ ถอยหนี ทำให้พวกเขาอดเป็นห่วงเผยจื่อเซวียนไม่ได้
แค่ตอบสนองช้านิดเดียว สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือความตาย ตอนเพิ่งเริ่มการประลองกับตอนนี้แตกต่างกันมาก หลังจากสู้กันมานาน เผยจื่อเซวียนที่เดิมทีก็อ่อนแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเกรง ว่า…
เงากระบี่แหวกผ่านอากาศฟันไปที่ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล ลำต้นของต้นไม้ต้นนั้นถูกฟันจนกลายเป็นรอยกระบี่ลึก ใบไม้ที่ร่วงลงมาถูกพลังกระบี่พัดปลิวกระจาย ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น
เสียงกระบี่สองเล่มกระทบกันดังขึ้นไม่ขาดสาย เพียงแต่หลังจากผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า เผยจื่อเซวียนก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เขาถอยหลังก้าวแล้วก้าวเล่า สภาพค่อนข้างย่ำแย่ อีกฝ่าย เห็นดังนั้นก็ไม่พลาดโอกาสรีบรุกไล่ พลังกระบี่พาดผ่าน แขนของเผยจื่อเซวียนถูกฟันจนเป็นแผล
“ซี๊ด!”
เขาสูดปาก รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นวาบบริเวณแผลที่ถูกฟัน สัมผัสเย็นวาบนั่นราวกับมีน้ำแข็งก้อนหนึ่งถูกยัดเข้าไปในร่างกาย ทำให้เขาหนาวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม
เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้หรี่ตาลงเล็กน้อย “กระบี่อาบยาพิษ”
ขณะที่ชายคนนั้นหยักยิ้มมุมปาก พลางสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วดุจลูกธนูหมายจะปลิดชีพเผยจื่อเซวียน คนอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายจั้งแม้อยากจะเข้ามาช่วยแต่ก็ไม่ทัน เผยจื่อเซวียน ที่ถูกฟันเองก็รู้สึกแขนหนักอึ้ง ยากจะยกขึ้นไหว อีกทั้งเมื่อเขาขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณ กลับยิ่งทำให้พิษที่อยู่ในร่างแพร่กระจายไปเร็วขึ้นกว่าเดิม เลือดลมตีกลับ ก่อนท ที่เขาจะกระอักออกมาเป็นเลือด
“พรืด!”
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
“จื่อเซวียน!”
“ศิษย์พี่!”
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกัน พวกมู่หลิงรีบโฉบกายเข้ามา ทว่าแม้จะเร็วแค่ไหนก็เร็วสู้กระบี่คมอาบยาพิษของศัตรูไม่ได้ เสี้ยวนาทีที่กระบี่เล่มนั้นใกล้จะแทงเข้าไปกลางหว่างคิ้ว ของเผยจื่อเซวียน ตอนนั้นเอง ทุกคนเห็นเงาสีขาวกระโดดลงมาจากต้นไม้ แขนเสื้อสะบัดพลิ้วเบาๆ กระบี่เล่มนั้นพลันกระเด็นลอยออกไปพร้อมกับร่างเจ้าของของมัน
“พลั่ก!”
“พรืด!”
เขาล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะกระอักเลือด มือข้างหนึ่งกุมที่หน้าอก จ้องเงาร่างที่ปรากฏขึ้นกลางคันด้วยสายตาอาฆาต
“เจ้าเป็นใคร!”
YOU MAY ALSO LIKE
