เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3158 กลับบ้าน / ตอนที่ 3159 พบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 3158 กลับบ้าน
ผู้อาวุโสเหมยมุมปากกระตุก คุณชายน้อยผู้นี้สายตาไม่ค่อยดีสักเท่าไรจริงๆ มือถูกพันจนกลายเป็นกีบเท้าหมูข้างหนึ่งจะบอกว่าน่ามองได้อย่างไร ไม่เข้าใจความคิดของเด็กเอาเสียเลย
ตอนเฟิ่งจิ่วเข้ามาในจวน ผู้อาวุโสเหมยก็รับรู้ได้แล้ว เขาหันไปมองครั้งหนึ่งก่อนกล่าวว่า “เหมือนจะมีคนมา ข้าไปดูหน่อย” เขากล่าวแล้วเดินออกไป
ทว่ายังไม่ถึงด้านนอกก็เห็นเฟิ่งจิ่วเข้ามาแล้ว ด้านหลังติดตามมาด้วยเหลิ่งหวา
“คุณหนูกลับมาแล้ว!” ผู้อาวุโสเหมยยิ้มพลางเรียก ถามว่า “เดินทางราบรื่นหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วยิ้มบาง “อืม กลับมาแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี ที่บ้านเรียบร้อยดีกระมัง”
“ไม่ต้องกังวล ที่บ้านเรียบร้อยดี คุณชายน้อยเดินได้แล้ว พอพูดได้แล้วก็พูดเยอะมาก ตอนนี้กำลังอยู่กับเจ้าตำหนักยมราชในลาน” ผู้อาวุโสเหมยพูดแล้วนึกถึงมือข้างนั้นของคุณชายน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วหันไปเอ่ยกับเหลิ่งหวา “เจ้าไปเตรียมการเถอะ! เย็นนี้พวกเราจะออกไปกินข้าวข้างนอก”
“ได้” เหลิ่งหวาตอบพลางพยักหน้ารับก่อนจากไป
เฟิ่งจิ่วกับผู้อาวุโสเหมยเดินเข้าไปในลานด้วยกัน ขณะเดียวกันนั้นก็พูดขึ้นว่า “ครั้งนี้พวกตู้ฝานออกไปปฏิบัติภารกิจแล้วไม่ได้บอกหรือว่านานแค่ไหนถึงจะกลับมา”
“ไม่ได้บอก แต่น่าจะใกล้กลับมาแล้ว” ผู้อาวุโสเหมยว่า ก่อนจะพูดต่อ “ช่วงนี้ฉินซินผู้นั้นฝึกฉินอยู่ที่หลังเขาตลอด คล้ายกับก้าวหน้าไปมาก คุณหนูอยากให้เรียกนางมาพบหน่อยหรือไม่”
“ที่บ้านมีคนอยู่ไม่เท่าไหร่ เจ้าบอกนางเถอะ! ให้นางไปกินข้าวด้วยกันเย็นนี้” พูดพลางมองเขา “เจ้าก็ไปด้วยกัน”
ได้ยินดังนั้นผู้อาวุโสเหมยก็ลูบศีรษะล้านของตน “ข้าไม่ไปดีกว่า พวกเจ้าไปเถอะ! ข้าจะอยู่เฝ้าจวนเอง” คนศีรษะล้านอย่างเขาไม่ออกไปเผยตัวต่อหน้าผู้คนจะดีกว่า
สองคนคุยกันไปพลาง เดินไปพลาง ไม่นานก็มาถึงกลางลาน พอเฟิ่งจิ่วมองเห็นเด็กชายที่เซวียนหยวนโม่เจ๋ออุ้มอยู่พร้อมมือที่พันผ้าพันแผลไว้ นางก็มุ่นคิ้วทันที “บาดเจ็บหรือ”
“ไม่เป็นไร เมื่อครู่วิ่งเล่นไม่ระวังจึงล้มบาดเจ็บ เหลิ่งซวงช่วยเขาใส่ยาแล้ว เจ้าตำหนักยมราชก็ช่วยเขาพันแผลเช่นกัน กลายเป็นเช่นนี้” พูดถึงตรงนี้แล้วเขายกยิ้มขึ้น
“ท่านแม่!”
เดิมทีเซวียนหยวนโม่เจ๋อกำลังอุ้มเด็กชายอยู่ พอเห็นเฟิ่งจิ่วกลับมา เขาก็ไถลตัวลงมาด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี ก้าวขาสั้นๆ วิ่งไปหานาง
เฟิ่งจิ่วยิ้มออกมาเช่นกัน เดินไปข้างหน้าแล้วอุ้มเขาที่โผเข้าใส่ขึ้นมา “คิดถึงแม่หรือไม่!”
“คิดถึงท่านแม่” เขากล่าวเสียงออดอ้อน มองนางอย่างอารมณ์ดี
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วหอมเขาครั้งหนึ่งอย่างเอ็นดู “เด็กดี”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินเข้ามา “ครั้งนี้ออกไปราบรื่นกระมัง ไยกลับมาเร็วกว่าที่บอกไว้เล่า มีเรื่องเหนือความคาดหมายอะไรหรือ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วตอบรับเสียงหนึ่ง ยิ้มพลางมองเขา “ข้าหลอมโอสถสำเร็จแล้ว ความจริงหลายวันก่อนออกจากแดนลับแล้ว ทว่าอยู่ที่สำนักเซียนเสียหลายวัน เรื่องนี้เดี๋ยวตอนเย็นค่อยเล่าให้เจ้าฟังแล้วกัน”
นางพูดก่อนส่งเด็กชายให้เหลิ่งซวง “เจ้าพาห้าวเอ๋อร์ไปข้างหน้าก่อนเถอะ! เดี๋ยวพวกข้าจะออกไปกินข้าวข้างนอก”
“เช่นนั้นข้าจะไปบอกฉินซินที่หลังเขา” ผู้อาวุโสเหมยว่าแล้วหมุนกายจากไป ให้พวกเขาสองคนอยู่กันตามลำพัง
จากนั้นเฟิ่งจิ่วไปอาบน้ำก่อน ชะล้างเครื่องประทินโฉมบนใบหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ไม่นานนักก็ออกมา เมื่อเดินถึงเตียงนุ่มแล้วก็นอนลงทันที “เดิมทีข้าคิดว่าจะอยู่ในแดนลับสักสามเดือน คิดไม่ถึงว่ายังไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ออกมาแล้ว”
“เกิดเรื่องขึ้นข้างในหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถาม
“อืม ผนึกสั่นคลอน”
……………………………………………
ตอนที่ 3159 พบกันอีกครั้ง
นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นข้างในให้เขาฟังรอบหนึ่ง จากนั้นปล่อยสัตว์พันธสัญญาสองสามตัวออกมาจากห้วงมิติ ให้พวกมันเดินเล่นอยู่ภายในจวน
“หมายความว่าเจ้าช่วยให้พวกเขาสองคนได้สัตว์เทวะระดับเก้าสองตัวด้วยหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองนางด้วยแววตาวูบไหว
“อืม ทำแบบนี้แล้วก็นับว่าทำให้พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้นระดับหนึ่ง อย่างน้อยหลังจากนี้หากเจอสัตว์เทวะแบบเดียวกันก็ไม่มีทางบาดเจ็บอีก” นางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นสิ่งที่พวกเขาสองคนพบเจอโดยบังเอิญ หากไม่พบเจอโดยบังเอิญ ข้าก็ไม่มีทางตามหาสัตว์เทวะสองตัวให้พวกเขาอยู่ข้างในนั้นหรอก”
พวกเขาสนทนากันอยู่ในลาน นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในหลายวันนี้ให้เขาฟัง สุดท้ายจึงหยิบยาออกมาพร้อมกล่าวว่า “เจ้ารับยานี้ไว้ หาเวลากินแล้วปรับลมปราณก็ใช้ได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับยานั้นไว้ “ข้าจะหาเวลากินยานี้” จากนั้นจึงจับมือนาง “อาจิ่ว พวกเราเข้าฌานฝึกบำเพ็ญเถอะ! ในจวนมีผู้อาวุโสเหมยดูแลอยู่ อีกทั้งมีพวกเหลิ่งหวาด้วย วางใจได้โดยสมบูรณ์แล้ว”
เฟิ่งจิ่วคิดแล้วเอ่ยขึ้น “ช่วงก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งทะลวงขั้น กลัวเพียงแต่จะไม่ก้าวหน้าไปไหนอีกในเวลาอันสั้น ดังนั้นข้าจึงคิดว่าถือโอกาสช่วงที่เจ้าฝึกบำเพ็ญ ข้าศึกษายาอีกสักหน่อย หลอมยาออกมาเพิ่มอีกดีกว่า”
นางยิ้มเล็กน้อย เอ่ยอย่างสนอกสนใจ “ไม่เป็นไร ถึงเวลาเจ้าเข้าฌานฝึกบำเพ็ญ ข้าจะคุ้มกันเจ้าเอง ไม่มีทางหนีไปไหน”
ได้ยินดังนั้นแล้วเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็ยิ้มอย่างจนใจ ไม่ได้พูดมากอีก ตามใจนางเถอะ!
ยามฟ้ามืด พวกเขานั่งรถลากกวางวิญญาณออกไปข้างนอก เตรียมไปกินข้าวที่ร้านอาหาร
นอกเสียจากพวกตู้ฝานที่ออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอก ก็มีผู้อาวุโสเหมยกับสัตว์พันธสัญญาสองสามตัวที่เฝ้าอยู่ในลาน ส่วนคนอื่นออกไปข้างนอกด้วยกัน
ร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองสี่ทิศ เหลิ่งหวาบอกห้องที่ได้จองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว จากนั้นพวกเขาจึงค่อยตามเสี่ยวเอ้อร์ขึ้นไปที่ห้องชั้นบน
“ทุกท่าน ห้องอยู่ที่ชั้นสาม ทุกท่านจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ภายในเมืองได้จากที่นี่ ห้องที่ชั้นสามของพวกข้าล้วนมีเอกลักษณ์ทั้งสิ้น แต่ละห้องแตกต่างกัน อีกทั้งเปิดกว้างครึ่งหนึ่ง ทุกท่านมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่รับรองว่าจะต้องกลับไปอย่างพอใจแน่นอน”
เสี่ยวเอ้อร์แนะนำอยู่ข้างหน้าไปพลาง พิจารณาพวกเขาไปพลาง จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มพอใจ “ที่ร้านของพวกข้ามีพ่อครัวฝีมือดีไม่น้อย มีอาหารผลไม้สุราชั้นดีมากมาย…”
ระหว่างที่เสี่ยวเอ้อร์แนะนำไปตลอดทางนั้น พวกเขาก็เข้ามาที่ห้องบนชั้นสาม แม้บอกว่าเป็นห้อง แต่ความจริงแล้วมีหน้าต่างบานใหญ่เปิดกว้าง มองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองสี่ทิศได้
ในห้องมีโต๊ะสองตัว หนึ่งตัวใหญ่ หนึ่งตัวเล็ก นี่เป็นสิ่งที่เหลิ่งหวาให้คนจัดเตรียมไว้ขณะมาจองห้อง ถึงบอกว่านายท่านปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนกับคนในครอบครัว ปกติแล้วไม่มีการแบ่งแยกเจ้านายกับข้ารับใช้แต่อย่างใด แต่ว่านายท่านไม่ได้พบกับเจ้าตำหนักมานาน ต้องมีเรื่องให้คุยกันมากมายแน่ พวกเขาจึงไม่นั่งร่วมโต๊ะกับทั้งสองคน อย่างไรเสียหากพูดกันอย่างเป็นทางการแล้ว เจ้านายกับข้ารับใช้ก็ไม่สมควรนั่งร่วมโต๊ะกันอยู่ดี
“เหลิ่งหวา พวกเจ้าอยากกินอะไรสั่งได้ตามสบาย ดูด้วยว่ามีสุราดีอะไรบ้าง นำสุราและอาหารกลับไปให้ผู้อาวุโสเหมยด้วย” เฟิ่งจิ่วยิ้มพร้อมกล่าว
“ขอรับ” เหลิ่งหวาตอบรับเสียงหนึ่งก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอีกตัวหนึ่งร่วมกันคนอื่น จากนั้นเรียกอิ่งอีที่คอยท่าอยู่ในเงามืดตลอดเวลาออกมา
เสี่ยวเอ้อร์นำอาหารมาวางอย่างต่อเนื่อง เมื่อวางอาหารครบถ้วนแล้วค่อยถอยหลังปิดประตู ถานฮ่าวเทียนที่เดินอยู่ข้างนอกพอดีเหลือบเข้ามาเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงหยุดฝีเท้าอย่างอดไม่ได้
……………………………………………